Κατάρα ενός θρύλου ή θρύλος μιας κατάρας? Αυτή η διττή απορία παίζει '' τέννις '' εδώ και 24 χρόνια, πάνω από το μεγαλύτερο λιμάνι του αγγλικού κράτους, ταλανίζοντας τους οπαδούς και φίλους της διαχρονικά ιστορικότερης και λαοφιλέστερης ομάδας στην ιστορία του βρετανικού νησιού....
Γιατί, παρά την παρατεταμένη εντός συνόρων παρακμή της και παρά του γεγονότος πως σε αυτά τα χρόνια κατάφερε να την περάσει ανά 2 πρωταθλήματα η κατά 12 λιγότερα το 1990, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η Λίβερπουλ των 53 εγχώριων τίτλων και των 11 ευρωπαικών ( ανάμεσά τους 5 ευρωπαικά κύπελλα πρωταθλητριών ) και κυρίως του ομορφότερου ποδοσφαίρου που παρήγαγε ποτέ, μια αγγλική ομάδα στην 15ετία της απόλυτης κυριαρχίας της τόσο εντός, όσο και εκτός συνόρων, είναι και βάσει ραφιού μα και ποδοσφαιρικής συνειδήσεως η μεγαλύτερη όλων. Μια ομάδα που άλλαξε με τον τρόπο παιχνιδιού της, τον ρου του αγγλικού και ευρωπαικού ποδοσφαίρου και έχει μια ξεχωριστή θέση στο πάνθεον της ιστορίας, αλλά και στην καρδιά και θύμηση κάθε ποδοσφαιρόφιλου ανεξαρτήτως προτίμησης ή εντοπιότητας. Η πρώτη και μόνη αγγλική ομάδα που ξέφυγε από τα στενά ορια της σκληρότητας και αντοχής που χαρακτηριζε τις παραδοσιακές δυνάμεις του τόπου και μετέτρεψε με το πρωτόγνωρο και εφαρμοσμένο στα δεδομένα της μητέρας του αθλήματος χώρας, total football, την σημερινή σύγχρονη εικόνα της Premier League, που λογίζεται ως το καλύτερο πρωτάθλημα στον κόσμο!
Η Λίβερπουλ του Σάνκλι, του Πέισλι, του Φάγκαν. Η Λίβερπουλ του Ρας, του Γκρόμπελααρ, του Κίγκαν, του Νταλγκλίς......
Πολλοί υποστηρίζουν, με τα στοιχεία και '' στοιχειά '' να τους επαληθεύουν, πως η κατάρα ξεκίνησε από ύβρη απέναντι στο θεάρεστο και θε'ι'κό μέτρο των ίδιων των φανατικών οπαδών της Λίβερπουλ, όταν στα χρόνια του ύψιστου αγγλικού χουλιγκανισμού ( μάλιστα με κάθε αγγλική κωμόπολη και γειτονιά να διατηρεί σχολές που δίδασκαν την τέχνη και ψυχοσύνθεση ενός '' χούλιγκαν '' ), έδρασαν ως στυγνοί δολοφόνοι απέναντι στους αντίστοιχους της Γιουβέντους στο αιματοβαμμένο τελικό κυπέλλου πρωταθλητριών του 1985 στο κλειστό από εκείνη τη μαύρη μέρα '' Χέιζελ '' των Βρυξελλών. 29 Μα'ι'ου 1985. 39 νεκροί......Η Λίβερπουλ του Σάνκλι, του Πέισλι, του Φάγκαν. Η Λίβερπουλ του Ρας, του Γκρόμπελααρ, του Κίγκαν, του Νταλγκλίς......
Η '' νέμεσις '' αποφάνθηκε μέσα από τις ψυχές των αδικοχαμένων αυτών προσώπων και των απαρηγόρητων συγγενικών τους προσώπων και η '' τίσις '', η φυσική συνέχεια της ύβρεως σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες ήρθε τραγικά, αργά και βασανιστικά. Μια τιμωρία που συνεχίζεται ως σήμερα, μιας και αποδεδειγμένα από εκείνη την νύχτα και με απαρχή τον χαμένο αυτόν τελικό επήλθε η παρακμή της κόκκινης αρμάδας από το Λίβερπουλ.
Μετά το τέλος την σεζόν και ενώ ο εγχώριος τίτλος χάθηκε από την μισητή συμπολίτισσα Έβερτον, η τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας γνωστή και ως '' σιδηρά κυρία '' , Μάργκαρετ Θάτσερ, ντροπιασμένη από την εικόνα ασυδοσίας και ανέχειας χωρίς τρόπο αντιμετώπισης του κράτους της και αποφασισμένη για ολική κάθαρση τιμωρεί αυτό το ατόπημα ( σε συνέχεια πολλών άλλων ) με την εσχάτη των τιμωριών και ειδικά για ένα διαρκώς αναπτυσσόμενο επιτυχημένο κλαμπ με σοβαρή βάση, όπως ήτο η Λίβερπουλ εν έτει 1985. Πενταετής απαγόρευση δια νόμου των αγγλικών ομάδων στις ευρωπαικές διοργανώσεις. Ούτως ειπείν, μη ευρωπαικό κίνητρο στις εγχώριες δυνάμεις ασχέτως κατάκτησης τίτλων σε μια εποχή που η ιδέα του Champions League ήταν στις παρυφές του. Σαφές μειονέκτημα για τις ήδη ανεπτυγμένες ομάδες όπως η Λίβερπουλ ( ιδιαίτερα ) αλλά και η Έβερτον του Κόλιν Χάρβυ και η Νότιγχαμ Φόρεστ του Μπράιαν Κλαφ, που με φυσικό τρόπο έχασαν πολλούς και σημαντικούς στυλοβάτες τους που δεν διέκριναν πια κάποιο ενδιαφέρον αλλά και σαφές πλεονέκτημα για τις επερχόμενες δυνάμεις που λόγω ελαχιστοποίησης μεγεθών και αποστάσεων και με καλή δουλειά στις μικρές ηλικίες προετοίμαζαν το '' αύριο '' που τους ανήκε με παραδείγματα πολλά όπως η Λιντς Γιουνάιτεντ, η Μπλάκμπερν Ρόβερς, η Νιούκαστλ αλλά με χαρακτηριστικότερο και διαχρονικότερο παράδειγμα όλων η άφαντη επί δεκαετίες Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον που εκείνα τα χρόνια προετοίμαζε την επόμενη γενιά των τότε '' μπέμπηδων '' και αυτή η απόφαση της ήρθε '' κουτί '' με τα αποτελέσματα ιστορικά και γνωστά ως σήμερα! Η χειρότερη μορφή της προαναφερθείσας '' τίσις '' και η αρχή του τέλους και της κατάρας για μια μεγάλη ομάδα, αυτή της παντοκρατόρισσας - ως εκείνη τη στιγμή - Λίβερπουλ. Το '' αργά και βασανιστικά '', που λέγαμε......
Η συνέχεια οδυνηρή, από όλες τις απόψεις και πλευρές! Τα πρωταθλήματα του '86 και του '88 ήρθαν με φυσικό τρόπο, μιας και αντίπαλος εκείνες τις χρονιές δεν υπήρχε και η Γιουνάιτεντ ήταν ακόμα '' άγουρη '' προς διεκδίκηση των σκήπτρων. Με μη ευρωπαικές συμμετοχές όμως, το προ'ι'όν έχανε την αξία του.
'Ωσπου φτάνουμε στην τραγικότερη στιγμή της τιμωρίας. Ως αντάλλαγμα των 39 δολοφονηθέντων του Χέιζελ, η μοίρα κλείνει 96 σπίτια οπαδών της Λίβερπουλ, όταν στις 15 Απριλίου του 1989 στο παλαιολιθικό και μοιράιο στάδιο της Σέφιλντ Γουέντσντε'ι', το περίφημο πια για τραγικό όμως λόγο, Χίλσμπορο, γράφεται η πιο τραγική, άδικη και πονεμένη ιστορία του αγγλικού και ίσως του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Στον ημιτελικό κυπέλλου με την Νότιγχαμ Φόρεστ, 96 ψυχές βρίσκουν τραγικό θάνατο όταν η οροφική κερκίδα του Χίλσμπορο '' υποφέρει '' απ' την υπεραριθμία οπαδών της Λίβερπουλ λόγω ανεύθυνης αμέλειας της αστυνομίας με αποτέλεσμα τη μοιραία στοίβαξη στην ελλιπέσταστη χωρητικότητας κερκίδα του κάτω διαζώματος.....Τραγωδία! Η μετάνοια της ύβρεως είναι πλέον εκτός χρόνου και εκτίμησης με τα αποτελέσματα, πιο τραγικά από όσο έβαζε στη φαντασία του ο ανθρώπινος νους!
Η κατάρα η αγωνιστική δεν έχει φανεί ακόμα καθαρά, αλλά 1 μήνα και 11 μέρες φάνηκε και αυτή. Τουλάχιστον η αρχή της. Στις 20 Μαίου στο Γουέμπλε'ι' η Λίβερπουλ κερδίζει στην παράταση την Έβερτον με 3-2 και κατακτά το κύπελλο Αγγλίας, ως ελάχιστο φόρο τιμής στους νεκρούς του Χίλσμπορο και ετοιμάζεται σε 6 μέρες να πανηγυρίσει, ούσα και πάλι και με διαφορά η καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος, το πρωτάθλημα, κάνοντας ένα από τα πολλά νταμπλ εκείνης της δοξασμένης 15ετίας. Αντίπαλος της στο Άνφιλντ, η Άρσεναλ που δεν φόβιζε καν, αν και προερχόταν από ανέλπιστο σερί που την είχε μαθηματικά έστω μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου με 73 βαθμούς έναντι της θηριώδους γηπεδούχου Λίβερπουλ. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ, ήθελαν να πανηγυρίζουν το πρωτάθλημα που επανέφερε εκείνους μετά τον 5ετή επώδυνο ευρωπαικό αποκλεισμό στο κύπελλο πρωταθλητριών. Στη χειρότερη αγωνιστικά ημέρα, όμως στο Άνφιλντ Ρόουντ η κοιμώμενη και αγνώριστη Λίβερπουλ του παίκτη-προπονητή Κέννυ Νταλγκλίς ηττάται από την αδύναμη μα ψυχωμένη Άρσεναλ με 0-2, σκορ που παίρνει και τη διαφορά τερμάτων από την Λίβερπουλ που πήγαινε για τρία αποτελέσματα μέσα στην έδρα της ( νίκη, ισοπαλια, ήττα με ένα γκολ ) και ήρθε το τέταρτο και οδυνηρότερο. Κρίση, παρακμή, γκρίνια. ΚΑΤΑΡΑ! Άρσεναλ πρωταθλήτρια 1988-1989.....Απίστευτο!
Ανασυγκρότηση, επανάκτηση ταυτότητας, βάρος φανέλας, εμπειρία, σεβασμός από τους αντιπάλους και φτάνει η πρωτομαγιά του 1990. Μια πρωτομαγιά που όσο και αν φαίνονταν τα σημάδια της παρακμής και η έλλειψη του παλιού μετάλλου της κόκκινης αρμάδας, ούτε ο πιο απαισιόδοξος φίλαθλος της Λίβερπουλ δεν θα περίμενε πως θα έχουν περάσει 23,5 χρόνια και ακόμα αυτή τη στιγμή δεν θα την έχει ξαναζήσει! Την 1η Μα'ι'ου του 1990 στο Άνφιλντ στο 81ο λεπτό του αγώνα Λίβερπουλ-Ντέρμπυ Κάουντι, ο Γκάρι Γκιλέσπι έκανε το τελικό 1-0 και εκμεταλευόμενος το στραβοπάτημα της διεκδικήτριας εκείνη τη χρονιά Άστον Βίλα ( 3-3 με τη Νόριτς στο Βίλα Παρκ ) έδινε την ευκαιρία στον Νταλγκλίς να σηκώσει στον ουρανό του Μέρσε'ι'σάιντ το 18ο και ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ως τις μέρες μας, πρωτάθλημα για τη Λίβερπουλ.......!!!
Η επόμενη χρονιά 1990-1991 επιφύλασσε την επίσημη αρχή του τέλους για την τελευταία φορά τρέχουσα πρωταθλήτρια Λίβερπουλ. Ο Κέννυ Νταλγκλίς αποχώρησε από την ενεργό δράση ως παίκτης ενώ και ακολουθώντας τους Γουόρκ, Λόρενσον, Μακ Ντόναλντ, Λι, Μπέγκλιν και άλλους την χρυσής παλιάς γενιάς έκλεισε πίσω του την πόρτα και ο αρχηγός Άλαν Χάνσεν αφήνοντας ως ένδοξους '' παλιούς '' πλέον μόνο τους Γκρόμπελααρ, Γκιλέσπι, Γουίλαν και Ίαν Ρας! Το καλοκαίρι του 1990 δεν έγινε καμμιά μεταγραφή και η μόνη κίνηση ήταν η προώθηση του ταλαντούχου Στηβ Μακ Μαναμαν στην πρώτη ομάδα, ενός ποδοσφαιριστή σταθμού στα 9 πρώτα '' πέτρινα '' χρόνια της ομάδας. Η χρονιά άρχισε φανταστικά αφού ως πρωταθλήτρια η Λίβερπουλ έδειξε εμφατικά τον τρόο διατήρησης των σκήπτρων έχοντας στα 14 πρώτα παιχνίδια της 12 νίκες και 2 ισοπαλίες με Νόριτς και Μάντσεστερ Σίτυ. Ακολούθησε όμως η βαριά ήττα από την Άρσεναλ στο Χάιμπουρι με 3-0 και από την Κρίσταλ Πάλας πριν τη λήξη του πρώτου γυρου. Μετά τις ήττες από Λούτον με 3-1 και εντός από Άρσεναλ με 0-1 ο Νταλγκλίς απομακρύνθηκε και τη θέση του προσωρινά και μέχρι την εντός έδρας ήττα-σοκ 1-3 από την Κουίνς Παρκ Ρέιντζερς πήρε ο Ρόνι Μόραν. Στις 16 Απριλίου 1991, μια μέρα μετά την τριετή επέτειο του Χίλσμπορο αρχίζει για την Λίβερπουλ η νέα εποχή. Η εποχή του Γκρέιαμ Σούνες στον πάγκο της. Ο τίτλος του 1991 χάνεται και μαθηματικά στο Σίτυ Γκράουντ του Νότιγχαμ με ήττα 3-1 από την Φόρεστ, η Λίβερπουλ περιορίζεται στη 2η θέση πίσω από την πρωταθλήτρια Άρσεναλ και ο Σούνες καλείται να δημιουργήσει τη νέα ομάδα που θα ανακτήσει τα σκήπτρα.....Μάταια, ωστόσο, όπως θα αποδειχθεί......
Περίοδος 1991-1992. Η διοίκηση αλλάζει. Ο Γκιλέσπι αποχωρεί και αυτός αφήνοντας όλο και λιγότερους από την παλιά ομάδα. Αποκτάται ο Τζέιμι Ρέντναπ και οι Τζόουνς ( Ρομπ και Μπάρυ ). Η εικόνα της ομάδας αποκαρδιωτική και η πάλαι ποτέ πρωταθλήτρια έδειχνε πρωτάρας, ειδικά στις εκτός έδρας δοκιμασίες της, έδρες που μερικά χρόνια πριν έμοιαζε με οδοστρωτήρα και έτσι η τιμητική 6η θέση στον βαθμολογικό πίνακα, 18 ολόκληρους βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Λιντς ήταν ότι απέμεινε ως στάχτη από την πρώτη καταστροφική χρονιά. Επούλωση στην ιστορία, στα ταμεία και στον ίδιο τον Σούνες η κατάκτηση του κυπέλλου στις 2 Απριλίου 1992 στο Γουέμπλε'ι' με αντίπαλο την Σάντερλαντ.
Την επόμενη περίοδο ( 1992-1993 ) και παρά τις πολύ καλές προσθήκες του μετέπειτα ηγέτη Ρόμπι Φάουλερ όπως και των Πολ Στιούαρτ, Τσάρνοκ και Μπτζόρνμπα'ι' η ομάδα πάει από το κακό στο χειρότερο. Οι μόλις 2 νίκες στα 12 πρώτα παιχνίδια και το γεγονός πως η προ τριετίας πρωταθλήτρια Λίβερπουλ ακροβατούσε μεταξύ ζώνης του υποβιβασμού και σωτηρίας μέχρι και στα μισά της σεζόν, κρίνουν της τελική 6η θέση στην κατάταξη άκρως επιτυχημένη, παρά το γεγονός πως απείχε 25 βαθμούς από τη νέα δύναμη του χώρου, την πρωταθλήτρια 1993, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Άλεξ Φέργκιουσον. Η Λίβερπουλ δεν βγαίνει στην Ευρώπη έπειτα από 22 συναπτά έτη γεμάτα επιτυχίες στα ευρωπαικά κύπελλα και κλεινει για πρώτη φορά μετά το 1975, τρεις σεζόν χωρίς να πάρει πρωτάθλημα. Η κρίση είναι βαθιά και η κατάρα αρχίζει να κάνει τα πρώτα της γερά αγωνιστικά βήματα....
1993-1994 και η διοίκηση της Λίβερπουλ δίνει άλλο ένα χρόνο ανέχεια και υπομονή στον Γκρέιαμ Σούνες. Παράλληλα τον βοηθά με δαπανηρές μεταγραφές ειδικά για την γραμμή κρούσης των κόκκινων του λιμανιού φέρνοντας τον Νάιτζελ Κλαφ από τη Φόρεστ και τον Νιλ Ρούντοκ από την Τότεναμ. Η αρχή πολύ καλή με μεγάλα σκορ και 3 στα 3, όμως η συνέχεια δυσανάλογη. Ο Σούνες απολύεται στις 28 Ιανουαρίου μετά τον ντροπιαστικό αποκλεισμό από την Μπρίστολ Σίτυ στο Άνφιλντ και τη θέση του αναλαμβάνει ο Ρόι Έβανς. Η 8η θέση και οι 32 βαθμοί απόστασης από την πρωταθλήτρια Γιουνάιτεντ, αποτελούν απλώς την συνέχεια της κατάρας. Μιας κατάρας που δεν γνωρίζει κανείς την δεδομένη χρονική στιγμή αν έχει και '' πιο κάτω ''......
Καλοκαίρι 1994 και αλλαγές μεγάλες στην ομάδα. Αποχωρεί ο συμβολικός τερματοφύλακας Μπρους Γκόμπελααρ, ο Στηβ Νίκολ και ο Ρόνι Γουίλαν, ως η τελευταίοι της παλιάς δοξασμένης γενιάς. Προστίθενται στο ρόστερ εκτός του Δανού Μάικλ Στένσγκαρντ μεγάλα ονόματα της τότε αγγλικής αγοράς όπως ο Φιλ Μπαμπ από την Κόβεντρι, ο Τζον Σκέιλς από τη Γουίμπλεντον και ο Μαρκ Κέννεντυ από τη Μίλγουολ. Με μπροστάρη τον ηγέτη Ρόμπι Φάουλερ αλλά και τον Στηβ Μακ Μάναμαν η Λίβερπουλ του Ρόι Έβανς δείχνει σημάδια ανάκαμψης και τερματίζει στην 4η θέση της Premiership, 15 βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Μπλάκμπερν, μένοντας πάλι όμως νωρίς από την διεκδίκηση που εκείνη τη χρονιά μονοπώλησε το ενδιαφέρον με την συγκλονιστικότητά της η κούρσα μεταξύ Μπλάκμπερν και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Παράλληλα κέρδισε και το Λιγκ Καπ κερδίζοντας στις 9 Μα'ι'ου 1995 στο Γουέμπλε'ι' την Μπόλτον 2-0 με 2 γκολ του Μακ Μάναμαν και έτσι η χρονιά ως μεταβατική και μόνο ως τέτοια χαρακτηρίστηκε ρεαλιστικά επιτυχημένη.....
Αισίως μια πενταετία χωρίς πρωτάθλημα και μια τετραετία χωρίς καν διεκδίκηση για την άλλοτε βασίλισσα του αγγλικού ποδοσφαίρου και το 1995-1996 φεύγοντας ως κυριολεκτικά ο τελευταίος των Μο'ι'κανών ο μεγάλος Ίαν Ρας η διοίκηση της Λίβερπουλ προβαίνει στις μεταγραφές του καλοκαιριού. Ο μεγάλος σταρ της εποχής, Σταν Κόλιμορ αφήνει την Νότιγχαμ Φόρεστ για το μεγάλο λιμάνι και η δέυτερη μεγάλη κίνηση λέγεται Τζέισον Μακ Ατίρ, ο Ιρλανδός ρολίστας της Μπόλτον. Δυστυχώς η κατάρα που λέγαμε χτυπά ξανά και ο Κόλιμορ αποδεικνύεται, παρά την αξία του, περισσότερο προβληματικός παρά βοηθητικός ο Μακ Ατίρ '' λίγος '' παρά τις περγαμηνές και το παχυλό συμβόλαιο και η Λίβερπουλ με σούπερ τον ατίθασο αλλά παικταρά Ρόμπι Φάουλερ βγαίνει τρίτη αποτυχαίνοντας ωστόσο άλλη μια χρονιά όχι μόνο να κατακτήσει αλλά να χτυπήσει στα ίσια και μέχρι τέλους το πρωτάθλημα, μένοντας 11 βαθμούς πίσω από τη Γιουνάιτεντ και 7 από τη Νιούκαστλ. Παράλληλα κλείνει 6 χρόνια δίχως πρωτάθλημα, στατιστικό γεγονός που έχει να συμβεί από το 1972.....
1996-1997. Οι δύο μεγάλες όπως αποδεικνύονται κινήσεις ήταν η προώθηση του Μάικλ Όουεν στην πρώτη ομάδα και η απόκτηση του Τσέχου φιναλίστ στο Euro '96 με την εθνική του ομάδα, Πάτρικ Μπέργκερ, από την Ντόρτμουντ. Η Λίβερπουλ ανασυγκροτείται αλλά παρόλο που διαθέτει την καλύτερη μεσοεπιθετική γραμμή της χώρας με Μπέργκερ, Φάουλερ, Ρέντκαπ, ΜακΜάναμαν, Μακ Ατίρ, Κέννεντυ, Κόλιμορ, Όουεν μιλά η '' κατάρα '' 2 φορές. Την πρωτη που παρά τις μεγάλες νίκες και εμφανίσεις σε όλα τα ντέρμπυ και ομολογουμένως παιζει την καλύτερη μπάλα στο '' νησί '', χάνει το κομβικό στο Άνφιλντ από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ με 1-3 και έτσι ούσα πρώτη ακόμα και με ισοπαλία σε εκείνο το ματς και με 3 αγωνιστικές να απομένουν, δεν πάιρνει στις λεπτομέρειες το πρωτάθλημα. Την δεύτερη, πως μετά το χαμένο ματς-τίτλος αρχίζουν οι προστριβές με τους σταρς της ομάδας Κόλιμορ-Φάουλερ και διοίκησης με τους οπαδούς η ομάδα παραπαίει και στα επόμενα τρία παιχνίδια κάνει μόλις μία νίκη και έτσι ως κατώτερη στην ισοβαθμία και στα τέρματα από τις Νιούκαστλ και Άρσεναλ κατατάσσεται 4η και χάνει την ευκαιρία για την πρώτη της συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ......
Το καλοκαίρι του 1997 γίνονται εκαθαρρίσεις. Φεύγει ο Σταν Κόλιμορ ενώ το σνομαρισμένο τα περασμένα χρόνια μοντέλο προώθησης ταλέντων εφαρμόζεται. Στην πρώτη ομάδα προωθούνται ο Τζέιμι Κάραγκερ, ο Ντέιβιντ Τόμπσον ενώ αποκτούνται εκτός των εγχώριων κινήσεων του Ντάννυ Μέρφι από την Κρου και του Λεόναρτσεν από την Γουίμπλεντον οι τεράστιες μεταγραφές με αίσθηση σε όλη την Ευρώπη του Γερμανού πρωταθλητή Ευρώπης την περασμένη σεζόν με την Ντόρτμουντ Καρλ Χάιντς Ρίντλε και του Πολ Ινς από την Ίντερ. Η Λίβερπουλ ξεκινά σαν πρώτο φαβορί για το πρωτάθλημα και το μεγάλο come back μετά από 8 χρόνια. Η χρονιά όμως δεν εξελίσσεται ορθώς, η Λίβερπουλ πληρώνει το πολύ κακό ξεκίνημα και τη μη χημεία των μεγάλων ονομάτων και καταλήγει και πάλι 3η, μακριά από τις 2 πρώτες Άρσεναλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Το 1998-1999 συνεχίζεται η παραγωγή νέου υλικού. Προωθείται ο μετέπειτα πιο εμβληματικός αρχηγός της Λίβερπουλ, Στίβεν Τζέραρντ, στην πρώτη ομάδα, όπως και πολλοί άλλοι που δεν είχαν καν συγκρίσιμη πορεία και αποκτείται ο Ρίγκομπερτ Σονγκ από τη Σαρλενιτάνα και ο Τζίμι Τραορέ από τη Λαβάλ. Ο Έβανς πληρώνει το κακό ξεκίνημα και στις 12 Νοεμβρίου 1998 μετά την εντός έδρας ήττα από τη Ντέρμπυ Κάουντι δίνει τη θέση του στον Γάλλο '' νοικοκύρη ομάδων '' Ζεράρ Ουγιέ. Η ομάδα εκείνη τη σεζόν τερματίζει 7η. Σε 2 καλοκαίρια και αλλάζοντας όλη την προ διετίας ομάδα, με τις προσθήκες του Βέστερφελντ για το τέρμα, του Χάμαν, του Σμίτσερ, του Χίπια, του Χέσκε'ι', του Ανσό ( 1999 ), Τσίγκε, Μπίσκαν, Λιτμάνεν, Μακ Άλιστερ, Μπάρμπυ, Μπάμπελ (2000) και τις αποδεσμέυσεις των ΜακΜάναμαν ( Ρεάλ ), Τζέιμς, Κάσσιντι, Ινς, Ρίντλε, Σονγκ, Καμαρά, Μπτζόρνμπα'ι', Μπαμπ, Τόμπσον, Φρίντελ τερματίζει την επόμενη σεζόν ( 1999-2000 ) 4η και την αμέσως επόμενη, 2000-2001, 3η, παίρνοντας παράλληλα και το εισιτήριο για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ, 10 χρόνια μετά την τελευταία συμμετοχή στο κλαμπ των πρωταθλητών. Παράλληλα το 2001 ο Ουγιέ έγινε ο πιο πολυνίκης προπονητής της ομάδας στα '' πέτρινα χρόνια '' κατακτώντας σε μία σεζόν 4 τίτλους, το κύπελλο ΟΥΕΦΑ, το κύπελλο Αγγλίας, το Λιγκ Καπ και το Τσάριτι Σιλντ. Πρωτάθλημα πάντως δεν πήρε ούτε το διεκδίκησε με σοβαρους όρους και έτσι η '' κατάρα έφτασε αισίως τα 11 χρόνια.
2001-2002 και ένα μεγάλο κεφάλαιο που ΔΕΝ πήρε πρωτάθλημα κλείνει για την Λίβερπουλ. Ο Ρόμπι Φάουλερ αποχωρεί και υπογράφει στη Λιντς. Ένα μεγάλο πρόβλημα για τον '' νοικοκύρη '' Ουγιέ φέυγει όμως μαζί το φέυγει και ένας τεράστιος παίκτης που με λίγο καλύτερη διαχείριση της αθλητικής του ζωης θα έκανε πολύ μεγαλύτερη καριέρα, μιας και ο Φάουλερ, ήταν σπάνιος γνώστης της '' στρογγυλής θεάς ''. Μαζί του αποχωρούν και οι Κριστιάν Τσίγκε, Σάντερ Βέστερφελντ ενώ στο λιμάνι καταφθάνουν οι Ντούντεκ, Ρίισε, Μπάρος, Ξαβιέ και τον Δεκέμβρη ο Νικολάς Ανελκά. Η Λίβερπουλ κάνει εντυπωσιακή χρονιά, φτάνει ως τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ όπου και αποκλείστηκε στις λεπτομέρειες από τη φιναλίστ Μπάγερ Λεβερκούζεν ενώ διεκδικεί μέχρι τέλους το πρωτάθλημα περνώντας για πρώτη φορά μετά το 1991 την Γιουνάιτεντ του Φέργκιουσον στη βαθμολογία όμως καταλήγοντας 2η, 7 βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Άρσεναλ. 12 τα χρόνια.....
Την επόμενη χρονιά 2002-2003, τα προβλήματα υγείας του προπονητή Ζεράρ Ουγιέ δεν αφήνουν τον Γάλλο να διαχειριστεί το υπέρογκο ρόστερ και αυτό έχει ως επακόλουθο κακή χρονιά και 5η θέση. Η χρονιά σώζεται, ωστόσο, όχι μόνο με την κατάκτηση του Λιγκ Καπ αλλά με την αξία του αντιπάλου που δεν ήταν άλλη από την πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ την οποία και κέρδισε με 2-0 χάρη σε γκολ των παιδιών της. Τζέραρντ και Όουεν. Τα χρόνια, 13, πάντως.....
2003-2004 και τα προβλήματα του τεράστιου ρόστερ χωρίς χρόνο συμμετοχής στα 3/4 αυτού είναι το μεγάλο πρόβλημα. Κακή χρονιά σε όλους του τομείς παρά την ενίσχυση της ομάδας με Στηβ Φίνναν και Χάρι Κίουελ. Η ομάδα εκτός διεκδίκησης από νωρίς και 4η. Η διοίκηση χωρίζει φιλικά με τον Ζεράρ Ουγιέ, ευχαριστώντας τον και προσλαμβάνει στη θέση του τον Ισπανό, πρωταθλητη Ισπανίας με την Βαλένθια, Ράφα Μπενίτεθ. Η 15ετία χωρίς πρωτάθλημα πλησίαζε και οι διοικούντες την λαοφιλέστερη ομάδα του νησιού ήθελαν να το προλάβουν......
Το 2004-2005 θα περάσει στην ιστορία ως η μακράν καλύτερη σεζον των πέτρινων χρόνων της Λίβερπουλ, ο Μπενίτεθ δίπλα στους Πέισλι και Φάγκαν και η φωτογραφία του εμβληματικού αρχηγού Στίβεν Τζέραρντ με το κύπελλο του Τσάμπιονς Λιγκ στον επικό σε εξέλιξη τελικό της Κωνσταντινούπολης με τη Μίλαν πλάι στις αντίστοιχες του Κίγκαν, του Χιουζ, του Σούνες, του Νταλγκλίς. Η Λίβερπουλ ήταν για πέμπτη φορά στην ιστορία της, πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η Λίβερπουλ της ομάδας του Ουγιέ συν τις πινελιές και κομβικές προσθήκες του Μπενίτεθ. Τον Τσάμπι Αλόνσο, τον Λουίς Γκαρσία, τον Φερνάντο Μοριέντες, τον άτυχο Τζιμπρίλ Σισέ και τον Ντούντεκ να ντύνεται Γκρόμπελααρ στον συναρπαστικότερο και συγκλονιστικότερο τελικό όλων των εποχών αυτόν της 25 Μα'ι'ου του 2005 στο '' Κεμάλ Ατατούρκ '' της Πόλης. Το παραπάνω απίθανο και ίσως μυθώδες ( βάσει των θηρίων μπάτζετ, του Τσάμπιονς Λιγκ 2004-2005 ) επίτευγμα της Λίβερπουλ σε συνδυασμό με την 5η ( !! ) θέση στο πρωτάθλημα, αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Πως ακόμα και τώρα και ενώ σε αυτή τη '' μαύρη '' 15ετία, η Λίβερπουλ έχει κατακτήσει οτιδήποτε μπορεί να χαρακτηριστεί '' τίτλος '' ( Λιγκ Καπ, Τσάριτι Σιλντ, Κύπελλο, Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, Τσάμπιονς Λιγκ ) εκτός από τον τίτλο του πρωταθλητή, σίγουρα πρόκειται για '' κατάρα ''......Και πως ότι τίτλος και αν κατακτείται, κατακτείται για να μην απογοητευτούν αυτά τα παιδιά τύπου Τζέραρντ και να μην περάσουν αδίκως στην ιστορία ως '' πλήρως αποτυχημένοι '', ενώ δεν φταίνε τα ίδια σε κάτι, αλλά βάσει κάρματος, τα λάθη των προγόνων τους......
2005-2006 και οι πρωταθλητές Ευρώπης, εφόσον το '' κατάφεραν '' και αυτό το προσωνύμιο για την τρέχουσα σεζόν, μπαινουν στη χρονιά με ένα και μόνο στόχο. Το πρωτάθλημα Αγγλίας. Στην ομάδα προστίθεται και ο καλύτερος Άγγλος επιθετικός Πίτερ Κράουτς και όλα είναι έτοιμα για τον Ράφα, να γραφτεί ξανά στην ιστορία. Η ομάδα πληρώνει το κακό ξεκίνημα και το 1-4 από την μετέπειτα πρωταθλήτρια Τσέλσι του Μουρίνιο στο Άνφιλντ και παρά το φοβερό ντεμαράζ με το νέο έτος μένει στην 3η θέση, 9 βαθμούς πίσω από τους '' μπλε ''. Τα χρόνια χωρίς πρωτάθλημα, 16 και η Λίβερπουλ έρχεται μοιραία αντιμέτωπη με την κατάρριψη ενός ακόμα αρνητικού ρεκόρ σε αυτή την '' κατάρα '' αυτή των 16 συνεχόμενων χρόνων χωρίς πρωτάθλημα, που κρατούσε από το 1963........Το κύπελλο με αντίπαλο την Γουέστ Χαμ στα πέναλτυ δεν είναι αρκετό για να κρύψει ούτε για λίγα λεπτά τον προβληματισμό!
2006-2007, ο Ρόμπι Φάουλερ επιστρέφει ως μύστης για το διπλό χτύπημα. Πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ. Με ποιοτικές και ουσιώδεις προσθήκες των Κάουτ, Άγκερ, Σισοκό, Αρμπελόα, Μασεράνο, Πέναντ, Φάμπιο Αουρέλιο στην πλαισίωση των ήδη υπαρχόντων τα δεδομένα ήταν μαζί τους. Στο Τσάμπιονς Λιγκ τα πάνε περίφημα και δεν καταφέρνουν να το κατακτήσουν ξανά, χάνοντας στις λεπτομέρειες από τη Μίλαν στον τελικό της Αθήνας. Στο περιβόητο πρωτάθλημα η ομάδα πληρώνει και πάλι όπως σχεδόν πάντα το κακό της ξεκίνημα και τερματίζει 3η, 21 ολόκληρους βαθμούς κάτω από την πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Θλίψη......
2007-2008 και ενώ η ομάδα αλλάζει διοίκηση, μία από τα ίδια. Κακό ξεκίνημα, μηδενικη διεκδίκηση, ντεμαράζ που χρειάστηκε μόνο στην 4η προνονομιούχο θέση, μοιραία και δίκαια 4η και η αποχή από το πρωτάθλημα ενηλικιώνεται. ΔΕΚΑΟΧΤΩ!
2008-2009 και ενώ Μπεναγιούν, Ρόμπι Κιν εγκλιματίζονται καλύτερα, καλωσορίζουν και εγκλιματίζουν και τους Ντοσσένα, Ριέρα και η Λίβερπουλ του Ράφα Μπενιτεθ δεν δείχνει διατεθειμμένη να διευρύνει το κακό σερί της. Καλό ξεκίνημα, πρωτιά μέχρι τον Φλεβάρη, μεγάλες νίκες, φοβερή συγκομιδή και εμφατική νίκη 1-4 μέσα στο Ολντ Τράφορντ. Και όμως επαληθεύοντας την κατάρα στις 22 Απριλίου σε ένα παιχνίδι που αν το κέρδιζε με την υπέρ της ισοβαθμία κα το δύσκολο πρόγραμμα της Γιουνάιτεντ μετά ήταν κατά 90% πρωταθλήτρια υποχρεώνεται σε ισοπαλία 4-4 στο Άνφιλντ με αντίπαλο την Άρσεναλ. Έτσι μοιραία και αφού είχε βρει μπροστά της την καλύτερη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όλων των εποχών σε θέμα συγκομιδής πόντων έμεινε για 19ο συνεχόμενο χρόνο δίχως πρωτάθλημα αφού τερμάτισε στη 2η θέση ( μετά από 18 χρόνια, τελευταία φορά το 1990-1991....!!! ) με 4 βαθμούς λιγότερους από την μεγάλη της αντίπαλο που την ισοφάρισε στον αριθμό πρωταθλημάτων, μια ομάδα που το 1990 είχε 6 με τη Λίβερπουλ στα 18. Τώρα ήταν στο 18-18.....
2009-2010 και η Λίβερπουλ εντυπωσιάζει με την μεταγραφή του Φερνάντο Τόρρες και την προηγούμενη ανταγωνιστική χρονιά γεννά προσδοκίες. Το αποτέλεσμα άκρως απογοητευτικό. 7η. Ίδια πάνω κάτω κατάληξη είχε και την επόμενη σεζόν ( 2010-2011, 6η θέση ) με τον Ρόι Χόγκσον να αντικαθιστά ανεπαρκώς τον Μπενίτεθ και τον προπονητη του τελευταίου πρωταθλήματος του 1990, Κέννυ Νταλγκλίς να τον αντικαθιστά στις αρχές του 2011. Προσθήκες για το άμεσο μέλλον πάντως ο ο Ουρουγουανός Λουίς Σουάρες από τον Άγιαξ και ο Άντι Κάρολ από την Νιούκαστλ, με τον τελευταίο να μη δικαιολογεί ποτέ το βασιλικό του συμβόλαιο.....21 τα χρόνια......Συν ότι το '11 την πέρασε και η Γιουνάιτεντ στις κατακτήσεις πρωταθλημάτων. 19.
2011-2012 και η Λίβερπουλ του Νταλγκλίς παρά το καλό ξεκίνημα με 4 στα 4, τερματίζει στη χειρότερη θέση της 50ετίας ( 8η ), μένει για 22η συνεχόμενη χρονιά χωρίς πρωτάθλημα και πιο απαξιωμένη από ποτέ. Το Λιγκ Καπ με αντίπαλο την Κάρντιφ στο Γουέμπλε'ι' και αυτό στα πέναλτυ κρίνεται ελάχιστο προς επούλωση πληγών. Ο '' μεγάλος Κέννυ '' αποχωρεί, δίνοντας τη θέση του στην τεχνική ηγεσία στον Μπρένταν Ρότζερς.
Πέρυσι ( 2012-2013 ) παρά τις προσθήκες υπό εισήγηση του Ρότζερς των Στάριτζ, Στέρλινγκ,Σέλβε'ι', Χέντερσον η ομάδα ήταν μία από τα ίδια και ανέβηκε απλά μια θέση. Έβδομη και για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά εκτός Ευρώπης. Παράλληλα η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πέρασε κατά 2 πρωταθλήματα την Λίβερπουλ από το -12 του 1990 και έσπασε και το τελευταίο εναπομείν αρνητικό ρεκόρ. Ισοφάριση των 23 συνεχόμενων χρόνων χωρίς πρωτάθλημα, που κρατούσε από το 1946. Πλήρης απαξίωση, ορισμός μιας κατάρας!!
Και φτάνουμε στο περιζήτητο και γεμάτο απορίες και όνειρα 2013-2014. Το φέτος! Στην ομολογουμένως πιο δύσκολη και πλουραλιστική Premier League όλων των εποχών με 5 ομάδες πανίσχυρες οικονομικά, κανείς δεν περίμενε την εκτοεβδομοόγδοη και επιρρεπή Λίβερπουλ να έχει φτάσει Δεκέμβρης, να έχει κερδίσει σχεδόν ότι ντέρμπυ τις έτυχε ( με το πρόσφατο 0-5 στ Γουάιτ Χαρτ Λέιν να αντιμετωπίζετε με δέος ),χωρίς να έχει βέβαια αποβάλλει τις παιδικές ασθένειες ( όπως αποδείχθηκε με την εκτός έδρας ήττα από τη Χαλ ) και να φιγουράρει σταθερά στην 2η θέση της βαθμολογίας, με το τρέχον σαββατοκύριακο και το Άρσεναλ-Τσέλσι να μοιάζει ιδανικό ώστε η Λίβερπουλ εντελώς ανέλπιστα να πατήσει κορυφή. Μια Λίβερπουλ πρωτόγνωρα κυριαρχική, ικανή να επιβάλλει και να κερδίσει τον χαμένο σεβασμό τοσο μέσα, όσο και έξω από το Άνφιλντ.Με έναν Σουάρες στην καλύτερη μακράν σεζόν της καριέρας του, έναν Στάριτζ να σκοράρει κατά ριπας, ένα κέντρο ακούραστο και ανίκητο, 2 άκρα άμυνας Γκλεν Τζόνσον από δεξια και Χοσέ Ενρίκε από αριστερά να κόβουν και να ράβουν και έναν ψυχωμένο και πεισματάρη συμβολικό ρομαντικό αρχηγό ( με όλη την έννοια της λέξης ) Στίβεν Τζέραρντ να επιθυμεί όσο ποτέ να κάνει το όνειρό του ( ως ίσως και πιο φανατικός στον κόσμο, οπαδός της Λίβερπουλ ) πραγματικότητα. Να πάρει αυτό που έλεγε, όταν δεν υπέγραφε ποτέ σε άλλη ομάδα και όταν ακόμα και τώρα στα 33 του ανανέωνε με την αγαπημένη του ομάδα, όντας ακόμα ο στυλοβάτης της. Να πάρει το πολυπόθητο πρωτάθλημα! Να σπάσει αυτή τη κατάρα, να τελειώσε εδώ αυτή την παρατεταμένη ουράνια τιμωρία. Ένα παιδικό όνειρο ενός άντρα και ταυτόχρονα εκαταμμυρίων φίλων της Λίβερπουλ απανταχού σε όλο τον κόσμο.....
Όπως κάθε '' εξορκισμός '' περιέχει σοκ και πόνο, ο Στίβεν και όλοι περιμένουν το αυτονόητο. Πως δεν πόνεσαν αρκετά και πως θα φτύσουν αίμα ομάδα και λαός μέχρι το τέλος της χρονιάς για αποτίναξη της βαριάς κατάρας. Όμως δικαιωματικά με αυτά που βλέπουμε φέτος στις 4 γραμμές του γηπέδου, το όνειρο είναι ένα.
Τον Μάιο, έπειτα από 24 καταραμένα χρόνια ανομβρίας και πηγών χωρίς νερό, ο Στίβεν Τζέραρντ να σηκώσει την κούπα της πρωταθλήτριας Αγγλίας στον ουρανό του ναού μίας από τις πέντε κολοσιαίες σε ιστορία, σε παραστάσεις και σε φρόνημα ομάδες του πλανητη, στο Άνφιλντ Ρόουντ του Λίβερπουλ!!!
YOU WILL NEVER WALK ALONE..............
http://www.youtube.com/watch?v=xx0Ru_1zPVk !!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου