ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ: Ο μόνος τρόπος να απετραπεί η εσωστρέφεια

        Λουκανίδης, Παπαϊωάννου, Δομάζος, Σιδέρης, Δεληκάρης, Αντωνιάδης, Κούδας,  Αρδίζογλου, Μαύρος, Σαργκάνης, Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Αποστολάκης, Μανωλάς, Μητσιμπόνας, Καραπιάλης, Γεωργάτος, Μαχλάς, Αλεξανδρής, Φραντζέσκος……
Τρεις γενιές τέτοιων μονάδων με αθροιστικό εθνικό ποδοσφαιρικό βίωμα μία συμμετοχή στα τελικά του Euro 1980 και άλλη μία αποκαρδιωτική στο Μουντιάλ της Αμερικής. Συνεπώς η διαπίστωση του προβλήματος δεν ήταν στο ταλέντο. Ήταν στη νοοτροπία. Τη νοοτροπία των ιθυνόντων και στο γεγονός πως ανέκαθεν η ελληνική ομάδα στερούταν ταυτότητας. Και αυτή η φόρμουλα, αυτή η ανεύρεση συνταγής ήταν το στοίχημα για τα επόμενα χρόνια, ειδικά όταν το ποδόσφαιρο άρχιζε να αλλάζει, με την τακτική, την ομοιογένεια, το πλάνο να εισβάλλουν στην οικοδόμηση των ομάδων, υποσκελίζοντας το ταλέντο σε εμφανή δεύτερο ρόλο.


Ο ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΣ ΡΕΧΑΓΚΕΛ


Το 2001 η ομοσπονδία σοφά επείσθη, πως η Εθνική χρειαζόταν έναν αρχιτέκτονα. Έναν αρχιτέκτονα και ταυτόχρονα μηχανικό, μακριά από παθογένειες. Βαθύ γνώστη, με όρεξη για δουλειά και παράλληλα μύστη, που θα εμπνέει τους παίκτες του ως μέλη μιας ομάδας με πάγιο στόχο. Έναν άνθρωπο που θα ελαχιστοποιούσε την απάθεια λόγω ασάφειας κινήτρου, που ως τότε πολλοί έβλεπαν την Εθνική ομάδα. Αποφασίζεται η έλευση του Γερμανού Ότο Ρεχάγκελ.
Το μουδιασμένο ξεκίνημα και κάποιες εισηγήσεις του Ρεχάγκελ στο υπάρχον ρόστερ, έφεραν ποικίλες αντιδράσεις. Ο Ότο όμως γνώριζε πως αν δεν κατασκευάσει ένα συγκεκριμένο μοντέλο παραγωγής ποδοσφαίρου, θα είχε την τύχη των προκατόχων του. Και άρχισε μοναχικά, πλην τεχνοκρατικά…..

      Οκτώβρης 2001 και μια άλλη Εθνική εμφανίζεται στο Μάντσεστερ, απέναντι ίσως στην ισχυρότερη Εθνική Αγγλίας από καταβολής της.  Ήταν η ευκαιρία του αναμορφωτή Ρεχάγκελ να παρουσιάσει το έργο του. Μια Εθνική χωρίς την διαπροσωπική αίγλη του παρελθόντος μα συμπαγής, υπεύθυνη, παθιασμένη, ομοιογενής και συνεκτική, ανάγκασε τον Ντέιβιντ Μπέκαμ να πανηγυρίζει λυτρωτικά  όταν στο 94^ο λεπτό ισοφάριζε σε 2-2.

 Πολλοί ένιωσαν, πως κάτι καλό ξεκινά. Όσα βιώσαμε το 2004 με την εποποιία της κατάκτησης του Euro, ανέδειξαν αυτή την αίσθηση, στην κορωνίδα της. Η Εθνική Ελλάδος ήταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης και είχε επιτέλους δική της ταυτότητα. Σχολή. Ήταν μια αθλητική και δυσκατάβλητη δύναμη. Οι αντίπαλοι – ανεξαρτήτου μεγέθους - πολλές φορές δεν έβρισκαν λύση.

Ο Ρεχάγκελ ωστόσο δεν έτυχε. Πέτυχε. Πέτυχε γιατί με γνώμονα την προσωπική του γνώση και εκτίμηση, δημιούργησε σταθερές. Έπιασε το νόημα. Και το κυριότερο: Το έθεσε σε εφαρμογή δίχως ομοφοβίες, συμπλεγματισμούς, ετεροχρονισμούς. Κατανόησε πλήρως την σκληρή αλήθεια. Πως δημιουργικά, είναι αδύνατο οι Έλληνες να ακολουθήσουν τον υψηλό ανταγωνισμό. Κάτι που δύναται, ανασταλτικά.
Πιο λιανά, μια χώρα που η ποδοσφαιρική παιδεία και προπόνηση, εκπονείται σε όλες τις ηλικίες με τρόπο παρωχημένο, καιροσκοπικό, συμφεροντολογικό, ποδοσφαιρικώς ρεαλιστικά δεν μπορεί να παράξει ευρέως στοιχεία επιθετικογενών αρετών σε ικανό αριθμό και βαθμό ανταγωνισμού.
 Ο Ρεχάγκελ κατάλαβε ό,τι  μεσοεπιθετικά θα στηριχθεί συμπληρωματικά. Έτσι, βασίστηκε δομικά στον αμυντικογενή τομέα που σαφώς οι δυσκολίες στους άξονες τεχνικής και δημιουργίας είναι λιγότερες και θα υπερκεραστούν.
Επέλεξε τα εργαλεία του και εργάστηκε στην άριστη τακτική. Δούλεψε φυσική κατάσταση, εκγύμναση και πόνταρε στο ξεκάθαρο πλάνο, που πίστεψαν και υιοθέτησαν οι ποδοσφαιριστές του.


  ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΡΕΧΑΓΚΕΛ, ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΜΕ ΣΑΝΤΟΣ


Το 2010, ο Γερμανός, αποχωρεί από τον πάγκο του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Ένας Ρεχάγκελ που βρήκε το 2001 την Εθνική στο γ’ γκρουπ δυναμικότητας στις προκριματικές κληρώσεις και την παραδίδει στο α’, μια τεράστιας σημασίας αναφοράς για το άμεσο μέλλον.
Η διάδοχη κατάσταση ήταν μια σαφής επιλογή ακολουθίας αυτού του μοντέλου. Επιλέχθηκε ο Φερνάντο Σάντος, κόουτς ίδιας κοπής που εξέλιξε αθόρυβα και μεστά το πρότερο επιτυχημένο μοντέλο. Το σύνολό του διέκρινε, το άψογο spacing, το σχεδόν αλάνθαστο τρανζίσιον, τρεξίματα, συνεκτικότητα, υπομονή στο παιχνίδι και πίστη στο πλάνο. Οι επιτυχίες και τα αποτελέσματα, αποτελούν ένα ουσιαστικό παράσημο για την δουλειά του Πορτογάλου στην Εθνική ομάδα και του προτύπου Ρεχάγκελ που διατήρησε στη δημιουργία του παιχνιδιού, βάζοντας την πινελιά του.


ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ


Φθάνουμε λοιπόν στο αποτρόπαιο. Η ομοσπονδία σε μια απόφαση αυτοχειρίας παρεμβαίνει άτσαλα στο μοντέλο της ελληνικής σχολής και το περασμένο καλοκαίρι προσλαμβάνει τον Ιταλό Κλαούντιο Ρανιέρι. Όνομα μεγάλο, όμως αμέτοχος προπονητικά σε υψηλό επίπεδο επί πολλά έτη, με ελάχιστες φιλοδοξίες.
Η ομάδα έχασε την ομοιογένεια που την διέκρινε και συνδυαστικά με εσωτερικούς ερασιτεχνισμούς, εμφανιζόταν ως ανερμάτιστος περιοδεύων θίασος. Σε ένα μόνιμο πειραματικό ανεύθυνο πλάνο, με ορθάνοικτες γραμμές, μηδενικών αυτοματισμών και αντιεπαγγελματική στάση των διεθνών, που μας καταδίκασε στην τελευταία θέση, με ντροπιαστικές εμφανίσεις και ήττες όπως η διπλή ήττα από τους ημι-επαγγελματίες των Νησιών Φερόε.


ΜΕΛΛΟΝ ΔΥΣΟΙΩΝΟ


Η κατάσταση μοιάζει παροδική, μα είναι δύσκολα αναστρέψιμη. Ο λόγος απλός. Εξαλείφθηκαν, οι λεπτές ποδοσφαιρικές σταθερές που βασιζόμασταν ως σύνολο. Με το πρόβλημα πλέον, να μην διαπιστώνεται μόνο στο αγωνιστικό…
Η κληρονομιά του α’ γκρουπ δυναμικότητας που άφησε στην χώρα ο Ρεχάγκελ για ευνοϊκότερες κληρώσεις στους προκριματικούς γύρους, εξανεμίζεται. Η σχολή που με τεχνογνωσία και τύχη δόμησε ο Ότο και συνέχισε εξελίσσοντας ο Σάντος, κρημνίζεται σαν χάρτινος πύργος. Το μέλλον προμηνύεται δυσοίωνο. Επιστρέφουμε στην λογική της εσωστρέφειας, του ατομικισμού με φανερή μάλιστα την έλλειψη των προσωπικοτήτων του παρελθόντος, για εσωτερικό ηλεκτροσόκ.


ΛΥΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ 

Πάρα πολλά – αν όχι όλα – θα κριθούν στην επιλογή του νέου ομοσπονδιακού προπονητή, καθώς και στο τημ που θα στελεχωθεί.
Οι ιθύνοντες πρέπει να δράσουν τεχνοκρατικά και εταστικά, καθώς βρισκόμαστε σε μεταβατικό στάδιο, βαίνοντας σε ολική αναδόμηση: Προπονητή φιλόδοξο, συγκεκριμένης φιλοσοφίας, μεταδοτικό καινοτόμο σύγχρονο πλάνο σε ακτίνα δεκαετίας και ιεραρχική σύνδεση με μικρές εθνικές ομάδες ( Κ-19, Κ-15 ). Προπονητή που θα επαναφέρει το ενδιαφέρον, θα αμβλύνει το ενδεχόμενο αφανισμού και σιγά σιγά θα αρχίζει να χτίζει πάνω σε μια φιλοσοφία αρχετύπων Ρεχάγκελ-Σάντος.
Θεμελίωση κορμού, εκμάθηση συναφών συνθετικά συστημάτων για διαχρονική στήριξη συγκεκριμένου αγωνιστικού πλάνου, επαναφορά σταθερών, δημιουργία κινήτρων, εναρμόνιση και ταύτιση συνόλου σε ορθολογικό πρότζεκτ, ώστε μέσα από το ποδοσφαιρικό κομμάτι να πυροδοτηθούν η προσωπική υστεροφημία και το εθνικό ιδεώδες.
Από το άθλημα για το έθνος και όχι το αντίστροφο. Το αντίστροφο, που θα αποτελούσε καταστροφικό ρομαντισμό και συνέχιση των ποδοσφαιρικών ατοπημάτων, με την μονιμοποίηση του τέλματος, την αποτέφρωση της επερχόμενης γενιάς διεθνών, καθώς και μια σισύφεια μάχη που θα εναντιώνεται στο ίδιο το άθλημα μη βασιζόμενοι στα παραδοσιακά δυνατά μας στοιχεία, να είναι πλέον ορατά ενδεχόμενα.
Ο τρόπος μεταστροφής του ρου, οφείλει να ανήκει καθαρά σε ποδοσφαιρικά πλαίσια. Στα κιτάπια αφοσίωσης, υπευθυνότητας και δημιουργίας του 2001 και 2010, όχι σε αυτά του λαϊκισμού, της προχειρότητας και της καταστροφής του 2014.