ΕΘΝΙΚΗ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ: Ο μόνος τρόπος να απετραπεί η εσωστρέφεια

        Λουκανίδης, Παπαϊωάννου, Δομάζος, Σιδέρης, Δεληκάρης, Αντωνιάδης, Κούδας,  Αρδίζογλου, Μαύρος, Σαργκάνης, Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Αποστολάκης, Μανωλάς, Μητσιμπόνας, Καραπιάλης, Γεωργάτος, Μαχλάς, Αλεξανδρής, Φραντζέσκος……
Τρεις γενιές τέτοιων μονάδων με αθροιστικό εθνικό ποδοσφαιρικό βίωμα μία συμμετοχή στα τελικά του Euro 1980 και άλλη μία αποκαρδιωτική στο Μουντιάλ της Αμερικής. Συνεπώς η διαπίστωση του προβλήματος δεν ήταν στο ταλέντο. Ήταν στη νοοτροπία. Τη νοοτροπία των ιθυνόντων και στο γεγονός πως ανέκαθεν η ελληνική ομάδα στερούταν ταυτότητας. Και αυτή η φόρμουλα, αυτή η ανεύρεση συνταγής ήταν το στοίχημα για τα επόμενα χρόνια, ειδικά όταν το ποδόσφαιρο άρχιζε να αλλάζει, με την τακτική, την ομοιογένεια, το πλάνο να εισβάλλουν στην οικοδόμηση των ομάδων, υποσκελίζοντας το ταλέντο σε εμφανή δεύτερο ρόλο.


Ο ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΗΣ ΡΕΧΑΓΚΕΛ


Το 2001 η ομοσπονδία σοφά επείσθη, πως η Εθνική χρειαζόταν έναν αρχιτέκτονα. Έναν αρχιτέκτονα και ταυτόχρονα μηχανικό, μακριά από παθογένειες. Βαθύ γνώστη, με όρεξη για δουλειά και παράλληλα μύστη, που θα εμπνέει τους παίκτες του ως μέλη μιας ομάδας με πάγιο στόχο. Έναν άνθρωπο που θα ελαχιστοποιούσε την απάθεια λόγω ασάφειας κινήτρου, που ως τότε πολλοί έβλεπαν την Εθνική ομάδα. Αποφασίζεται η έλευση του Γερμανού Ότο Ρεχάγκελ.
Το μουδιασμένο ξεκίνημα και κάποιες εισηγήσεις του Ρεχάγκελ στο υπάρχον ρόστερ, έφεραν ποικίλες αντιδράσεις. Ο Ότο όμως γνώριζε πως αν δεν κατασκευάσει ένα συγκεκριμένο μοντέλο παραγωγής ποδοσφαίρου, θα είχε την τύχη των προκατόχων του. Και άρχισε μοναχικά, πλην τεχνοκρατικά…..

      Οκτώβρης 2001 και μια άλλη Εθνική εμφανίζεται στο Μάντσεστερ, απέναντι ίσως στην ισχυρότερη Εθνική Αγγλίας από καταβολής της.  Ήταν η ευκαιρία του αναμορφωτή Ρεχάγκελ να παρουσιάσει το έργο του. Μια Εθνική χωρίς την διαπροσωπική αίγλη του παρελθόντος μα συμπαγής, υπεύθυνη, παθιασμένη, ομοιογενής και συνεκτική, ανάγκασε τον Ντέιβιντ Μπέκαμ να πανηγυρίζει λυτρωτικά  όταν στο 94^ο λεπτό ισοφάριζε σε 2-2.

 Πολλοί ένιωσαν, πως κάτι καλό ξεκινά. Όσα βιώσαμε το 2004 με την εποποιία της κατάκτησης του Euro, ανέδειξαν αυτή την αίσθηση, στην κορωνίδα της. Η Εθνική Ελλάδος ήταν Πρωταθλήτρια Ευρώπης και είχε επιτέλους δική της ταυτότητα. Σχολή. Ήταν μια αθλητική και δυσκατάβλητη δύναμη. Οι αντίπαλοι – ανεξαρτήτου μεγέθους - πολλές φορές δεν έβρισκαν λύση.

Ο Ρεχάγκελ ωστόσο δεν έτυχε. Πέτυχε. Πέτυχε γιατί με γνώμονα την προσωπική του γνώση και εκτίμηση, δημιούργησε σταθερές. Έπιασε το νόημα. Και το κυριότερο: Το έθεσε σε εφαρμογή δίχως ομοφοβίες, συμπλεγματισμούς, ετεροχρονισμούς. Κατανόησε πλήρως την σκληρή αλήθεια. Πως δημιουργικά, είναι αδύνατο οι Έλληνες να ακολουθήσουν τον υψηλό ανταγωνισμό. Κάτι που δύναται, ανασταλτικά.
Πιο λιανά, μια χώρα που η ποδοσφαιρική παιδεία και προπόνηση, εκπονείται σε όλες τις ηλικίες με τρόπο παρωχημένο, καιροσκοπικό, συμφεροντολογικό, ποδοσφαιρικώς ρεαλιστικά δεν μπορεί να παράξει ευρέως στοιχεία επιθετικογενών αρετών σε ικανό αριθμό και βαθμό ανταγωνισμού.
 Ο Ρεχάγκελ κατάλαβε ό,τι  μεσοεπιθετικά θα στηριχθεί συμπληρωματικά. Έτσι, βασίστηκε δομικά στον αμυντικογενή τομέα που σαφώς οι δυσκολίες στους άξονες τεχνικής και δημιουργίας είναι λιγότερες και θα υπερκεραστούν.
Επέλεξε τα εργαλεία του και εργάστηκε στην άριστη τακτική. Δούλεψε φυσική κατάσταση, εκγύμναση και πόνταρε στο ξεκάθαρο πλάνο, που πίστεψαν και υιοθέτησαν οι ποδοσφαιριστές του.


  ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΡΕΧΑΓΚΕΛ, ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΜΕ ΣΑΝΤΟΣ


Το 2010, ο Γερμανός, αποχωρεί από τον πάγκο του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος. Ένας Ρεχάγκελ που βρήκε το 2001 την Εθνική στο γ’ γκρουπ δυναμικότητας στις προκριματικές κληρώσεις και την παραδίδει στο α’, μια τεράστιας σημασίας αναφοράς για το άμεσο μέλλον.
Η διάδοχη κατάσταση ήταν μια σαφής επιλογή ακολουθίας αυτού του μοντέλου. Επιλέχθηκε ο Φερνάντο Σάντος, κόουτς ίδιας κοπής που εξέλιξε αθόρυβα και μεστά το πρότερο επιτυχημένο μοντέλο. Το σύνολό του διέκρινε, το άψογο spacing, το σχεδόν αλάνθαστο τρανζίσιον, τρεξίματα, συνεκτικότητα, υπομονή στο παιχνίδι και πίστη στο πλάνο. Οι επιτυχίες και τα αποτελέσματα, αποτελούν ένα ουσιαστικό παράσημο για την δουλειά του Πορτογάλου στην Εθνική ομάδα και του προτύπου Ρεχάγκελ που διατήρησε στη δημιουργία του παιχνιδιού, βάζοντας την πινελιά του.


ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ


Φθάνουμε λοιπόν στο αποτρόπαιο. Η ομοσπονδία σε μια απόφαση αυτοχειρίας παρεμβαίνει άτσαλα στο μοντέλο της ελληνικής σχολής και το περασμένο καλοκαίρι προσλαμβάνει τον Ιταλό Κλαούντιο Ρανιέρι. Όνομα μεγάλο, όμως αμέτοχος προπονητικά σε υψηλό επίπεδο επί πολλά έτη, με ελάχιστες φιλοδοξίες.
Η ομάδα έχασε την ομοιογένεια που την διέκρινε και συνδυαστικά με εσωτερικούς ερασιτεχνισμούς, εμφανιζόταν ως ανερμάτιστος περιοδεύων θίασος. Σε ένα μόνιμο πειραματικό ανεύθυνο πλάνο, με ορθάνοικτες γραμμές, μηδενικών αυτοματισμών και αντιεπαγγελματική στάση των διεθνών, που μας καταδίκασε στην τελευταία θέση, με ντροπιαστικές εμφανίσεις και ήττες όπως η διπλή ήττα από τους ημι-επαγγελματίες των Νησιών Φερόε.


ΜΕΛΛΟΝ ΔΥΣΟΙΩΝΟ


Η κατάσταση μοιάζει παροδική, μα είναι δύσκολα αναστρέψιμη. Ο λόγος απλός. Εξαλείφθηκαν, οι λεπτές ποδοσφαιρικές σταθερές που βασιζόμασταν ως σύνολο. Με το πρόβλημα πλέον, να μην διαπιστώνεται μόνο στο αγωνιστικό…
Η κληρονομιά του α’ γκρουπ δυναμικότητας που άφησε στην χώρα ο Ρεχάγκελ για ευνοϊκότερες κληρώσεις στους προκριματικούς γύρους, εξανεμίζεται. Η σχολή που με τεχνογνωσία και τύχη δόμησε ο Ότο και συνέχισε εξελίσσοντας ο Σάντος, κρημνίζεται σαν χάρτινος πύργος. Το μέλλον προμηνύεται δυσοίωνο. Επιστρέφουμε στην λογική της εσωστρέφειας, του ατομικισμού με φανερή μάλιστα την έλλειψη των προσωπικοτήτων του παρελθόντος, για εσωτερικό ηλεκτροσόκ.


ΛΥΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ 

Πάρα πολλά – αν όχι όλα – θα κριθούν στην επιλογή του νέου ομοσπονδιακού προπονητή, καθώς και στο τημ που θα στελεχωθεί.
Οι ιθύνοντες πρέπει να δράσουν τεχνοκρατικά και εταστικά, καθώς βρισκόμαστε σε μεταβατικό στάδιο, βαίνοντας σε ολική αναδόμηση: Προπονητή φιλόδοξο, συγκεκριμένης φιλοσοφίας, μεταδοτικό καινοτόμο σύγχρονο πλάνο σε ακτίνα δεκαετίας και ιεραρχική σύνδεση με μικρές εθνικές ομάδες ( Κ-19, Κ-15 ). Προπονητή που θα επαναφέρει το ενδιαφέρον, θα αμβλύνει το ενδεχόμενο αφανισμού και σιγά σιγά θα αρχίζει να χτίζει πάνω σε μια φιλοσοφία αρχετύπων Ρεχάγκελ-Σάντος.
Θεμελίωση κορμού, εκμάθηση συναφών συνθετικά συστημάτων για διαχρονική στήριξη συγκεκριμένου αγωνιστικού πλάνου, επαναφορά σταθερών, δημιουργία κινήτρων, εναρμόνιση και ταύτιση συνόλου σε ορθολογικό πρότζεκτ, ώστε μέσα από το ποδοσφαιρικό κομμάτι να πυροδοτηθούν η προσωπική υστεροφημία και το εθνικό ιδεώδες.
Από το άθλημα για το έθνος και όχι το αντίστροφο. Το αντίστροφο, που θα αποτελούσε καταστροφικό ρομαντισμό και συνέχιση των ποδοσφαιρικών ατοπημάτων, με την μονιμοποίηση του τέλματος, την αποτέφρωση της επερχόμενης γενιάς διεθνών, καθώς και μια σισύφεια μάχη που θα εναντιώνεται στο ίδιο το άθλημα μη βασιζόμενοι στα παραδοσιακά δυνατά μας στοιχεία, να είναι πλέον ορατά ενδεχόμενα.
Ο τρόπος μεταστροφής του ρου, οφείλει να ανήκει καθαρά σε ποδοσφαιρικά πλαίσια. Στα κιτάπια αφοσίωσης, υπευθυνότητας και δημιουργίας του 2001 και 2010, όχι σε αυτά του λαϊκισμού, της προχειρότητας και της καταστροφής του 2014. 

Ας μιλήσουμε λίγο ήρεμα για τους '' γαύρους ''.......

Όλοι μας, εμείς που δεν προσκυνήσαμε και δεν δεχθήκαμε το '' ράφι '' και την γιαλαντζί επιτυχία, να την προάγουμε ως περηφάνεια, τιμή και μέτρο σύγκρισης για να ξεσπάμε μέσω αυτής της αγορασμένης ανωτερότητας τα προσωπικά μας προβλήματα, έχουμε ακούσει τη φράση '' μην ασχολείσαι με γαύρους, δεν πρόκειται να συννενοηθείς ''.
 Η άποψη αυτή αποτελεί αποδοχή μεγάλου ποσοσταίου φάσματος ( και όσο πάει το πράγμα έτσι θα αυξάνεται ), με τους λόγους να είναι συγκεκριμένοι.

Η ανώνυμη εταιρία του σωματείου '' Ολυμπιακός '' είναι μια ομάδα με διαρκή εγκλήματα και καταπάτηση πτωμάτων από την ημέρα της ιδρύσεώς της έως και σήμερα.
Με το ψέμμα '' λαική δύναμη '' η ομάδα των ΕΦΟΠΛΙΣΤΩΝ από τον Πειραιά έχει ως πρώτο του θύμα όλης της ιστορίας την πραγματική λα'ι'κής βάσεως διοικητικής, ομάδα του λιμανιού, τον Εθνικό Πειραιώς και έπειτα το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ως σωματείο λοιπόν και ως ομάδα διοικημένη από εφοπλιστές, δρα ορθώς όλα αυτά τα χρόνια ξεκινώντας από την προπαγάνδα στην ευρύτερη περιοχή στα προπολεμικά και μεταπολεμικά χρόνια, συνεχίζοντας με τις έυνοιες της χούντας ( μαζί με τον Παναθηναικό φυσικά εκεί ) στα τέλη της δεκαετίας του '60 και αρχές του '70 ( με νούμερο 1 αδικημένο, τον ΠΑΟΚ την μακράν καλύτερη ομάδα του πρώτου μισού της δεκαετίας και έπειτα την ΑΕΚ και τον Άρη ) και σιγά σιγά έτοιμη μπήκε στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο από την θέσπισή του ως τέτοιο το 1979.

Η τελευταία τετραετία με τον Βαγγέλη Μαρινάκη μπορεί να χαρακτηρίζεται ως το απόλυτο '' νταβατζιλίκι '' και η 15ετία Κόκκαλη ως μια σκανδαλώδης αρχή και συνέχειας μιας χωρίς παγκόσμιο προηγούμενο αθλητικής χούντας, όμως η ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΝΟΧΗ και ΑΒΑΝΤΑ ( που στην ουσία εκείνη ώθησε τους παράγοντες αυτούς σε αυτά τα διαβήματα ) ξεκίνησε πολύ πιο πριν.

Από τα χρόνια του μακαρίτη πλέον Ντα'ι'φά τις αρχές τις δεκαετίας του '80 που μαζί με τον ΦΙΛΟ του Γιώργο Βαρδινογιάννη θέλησαν με την αρωγή των κρατικών φορέων να δημιουργήσουν μια δίπολη φυλάκιση των εγχώριων τίτλων.
Τους τα χάλασε η ψηφοθηρία τότε - ειδικά της επαρχίας - με τον κυβερνων κόμμα να θέλει να έχει τους πάντες προς το παρόν ευχαριστημένους ( Λάρισα 1988 πχ, με την αλλαγή του άδικου νόμου περί ντόπινγκ ) και τα πέτρινα χρόνια του Ολυμπιακού, αφού τότε ο Βαρδινογιάννης έδειξε όλη του την ισχύ με αποτέλεσμα προσωρινές δικαιώσεις και ήττα προσωπική και αγωνιστική μετέπειτα από τον Κόκκαλη και την παγίωση αυτού που έχουμε μέχρι και σήμερα.
Η συνέχεια έγκειται στην φράση του αείμνηστου Ανδρέα Παπανδρέου προς τον Σταύρο Ντα'ι'φά το 1987 '' τι θα γίνει με τον Ολυμπιακό μας '' και την ανάθεση ( με το ζόρι ) στον μεγαλοαπατεώνα Γιώργο Κοσκωτά με τα γνωστά αποτελέσματα. Στην ουσία το κράτος δια μέσω του Ολυμπιακού ήθελε να ελέγχει με αντίτιμο, τους πάντες και τα πάντα με την πράξη αυτή, αποτυχημένη, κρινόμενη σε μικρές μα μοιραίες λεπτομέρειες. Αυτά φυσικά δεν τα λέω εγώ. Τα λέει ο ίδιος ο Κοσκωτάς στην κατάθεσή του στο ορκωτό δικαστήριο το 1991 στα μέρη 9,10,11 των βίντεο στο youtube '' Δίκη του Κοσκωτά '' όποιος θέλει να ψάξει. Η συνέχεια με την διαγραφή  ΕΞΙ ΤΡΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΡΑΧΜΩΝ με τα υπόλοιπα μισά περίπου του ποσού αυτού ρυθμιζόμενα με οψιόν πληρωμής 15ετίας, εν μία νυκτί με τον περίφημο '' Νόμο Μάνου '' το 1993 και τον Σωκράτη Κόκκαλη πανευτυχή να ποζάρει δίπλα στον τότε υπουργό της Ν.Δ.
Έπειτα τα γνωστά........Διαιτητικά, κρατικά, γηπεδικά, σκανδαλοθηρικά, μαγνητοφωνημένα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ με ΚΑΝΕΝΑ καταδικασταίο και με τα πιο πολλά ούτε καν δικάσιμα........
Ξαναλέω όμως και επιμένω. Το σωματείο '' Ολυμπιακός '' και οι φορείς του, ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΑΝ. Εκμεταλλέυτηκαν πλήρως την κρατική ανοχή και έπραξαν ΟΡΘΟΤΑΤΑ.

Το θέμα μου εξ' αρχής έγκειται στον κόσμο. Στον κόσμο που συμμετέχει ενεργά σε αυτό το έγκλημα εθελοτυφλώντας, χυδα'ί'ζοντας ηθελημένα κατ' εξακολούθησιν βολευόμενο σε ατάκες '' είμαστε οι καλύτεροι '' ( ξεχνώντας ΟΛΑ αυτά και το γεγονός πως με τόσες συμμετοχές στο Τσάμπιονς Λιγκ και τόσα λεφτά είναι φυσικό και επόμενο να είσαι ο καλύτερος και μάλιστα ΠΟΛΥ καλύτεροι από όσο είναι, θα έπρεπε να απαιτούσαν να είναι ) και κοροιδεύοντας τον ίδιο τους τον εαυτό, ζουν σε μια γυάλα δικαίωσης.
Έχουν για όλα μια δικαιολογία. Ακόμα και για τον ελάχιστο κόσμο στο ίδιο τους το γήπεδο έχουν να πουν για χαμηλό ανταγωνισμό, μην κοιτώντας την αλήθεια στα μάτια. Μια αλήθεια που τους φέρνει αντιμέτωπους με μια παγίδα που οι ίδιοι πέφτουν και με έναν ανταγωνισμό που οι ίδιοι ξέρουν πως έριξαν, μιας και δεν άφηναν κανέναν άλλον να ευημερήσει και έλεω μη ευρωστίας και κρίσης απέκτησαν και τα '' μαγαζάκια '' τους. Μιας αλήθειας που έχει κάνει κέντρο απορίας την χώρα μας, σε όλο τον κόσμο που πλέον έχουν αρχίσει τα ντοκιμαντέρ για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τα σκάνδαλα και τον '' μόνιμο πρωταθλητή '', λέγοντας σωστά πως δεν στέκει από όποια πλευρά ή πτυχή το αναλύσεις. Λογική και αγωνιστική. Αυτό δεν γίνεται πουθενά. Και όμως αυτοί, εκεί......

Και το θέμα είναι και άλλο. Όχι μόνο μιλούν μεμονωμένα αλλά ΠΑΝΤΑ ακόμα και τώρα εν έτει 2014, στο τερματισμό της γραφικότητος, του αποντροπιασμού και της βαρεμάρας θα έλεγα του αναμενόμενου, βρίσκουν ψύλλους στα άχυρα για να συσπειρώνονται, αποποιημένοι κάθε ευθύνης της ομάδας τους, σε οποιονδήποτε τομέα.
Μια χαζο-συσπείρωση θα τη χαρακτήριζα, μιας και είναι εντελώς ανούσια, δίχως λόγο αιτία, αρχή, μέση και τέλος στο 99% των περιπτώσεών της. Μια χαζοσυσπείρωση που ξεκινά από αστειότητα και φθάνει στα όρια της προστυχιάς έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ πλέον αυτά της ανθρώπινης ανηθικότητας. Γιατί όταν συγοντάρεις και μάλιστα ΑΠΟΘΕΩΝΕΙΣ κιόλας ένα ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ, δεν είναι '' πλάκα για ομάδες '' αλλά ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑ δική σου και υποθάλπουσας ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ σου........

Η χαζοσυσπέιρωση λοιπόν δεν περιλαμβάνει ΠΟΤΕ δικά τους λάθη. Και εκεί είναι το αστείο. Θα μιλήσω μόνο για τα τελευταία περιστατικά, καταλήγοντας στο τελευταίο χρονικά. Στο παιχνίδι με τον Παναθηναικό λίγοι έμειναν στο αποτέλεσμα, συσπειρώθηκαν ΟΛΟΙ με το ψέμμα και καλά τραυματισμού του Αναστασίου μετά από ρίψη μπουκαλιού στο μάτι.
 Στον αγώνα της Τούμπας, ελάχιστοι έμειναν στην ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ του Ολυμπιακού αγωνιστικά και στα σημάδια κάμψης του. Όλοι στάθηκαν στην μπουνιά του Ινσαουράλδε. Δηλαδή έτσι ήθελαν να κερδίσουν. Εκμεταλλευόμενοι μια βλακεία ενός παίκτη στην περιοχή τους. Πως έκανε 1,5 σουτ σε όλο το παιχνίδι δεν το έκριναν. Συσπειρώθηκαν για τον Ινσαουράλδε.
Με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ συσπειρώθηκαν όλοι να υπεραμυνθούν στους '' καναπεδάτους '' όπως τους λένε, να μιλήσουν για αδικία λησμονώντας την κριτική τους στο γιατί δέχθηκε η ομάδα τόσο εύκολα 3 γκολ, γιατί με αυτή την αστεία άμυνα των Αγγλων δεν μπορεσε να σκοράρει και πάνω από όλα ξεχνώντας - πλην εξαιρέσεων - να στηλιτεύσουν τον πρόεδρό τους που δίχως κανένα διοικητικό ρίσκο τον Γενάρη άφησε την ομάδα χωρίς επιθετικό κλάσεως. Αυτοί συσπειρώθηκαν εναντίον των αστείων του fb και του twitter μόνο.

Και τώρα, παραβλέποντας τα ειδεχθή εγκλήματα της διαιτησίας του Καλογερόπουλου, παραγνωρίζοντας την άδικη αποβολή του Στοχ σε μια φάση που οι ίδιοι οι πάικτες του Ολυμπιακού προκαλέσανε χτυπώντας ΤΡΕΙΣ φορές τον Κλάους ( δηλαδή ήταν σαν στην φάση του Ινσαουράλδε με τον Εντινγκά στην Τούμπα, να αποβαλλόνταν ο Εντινγκά, για τέτοιο παρανοικό σφάξιμο μιλάμε ) ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ και ΣΥΣΠΕΙΡΩΝΟΝΤΑΙ με αφορμή, τα σχόλια του Αθανασιάδη και του Σλοβάκου στο twitter, ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ, το σημαντικότερο. Το αγωνιστικό. Πως έβαλαν 2 γκολ μέχρι το 10' και ενώ έγινε το 2-1 αντί να στραγγαλίσουν τον αντίπαλο στο 11 vs 10 για ΜΙΑ ΩΡΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ το σκορ έμεινε 2-1 με καθαρή φάση και μεγάλη ευκαιρία μόνο αυτή του Μαρκάνο που ξεκίνησε με λάθος υπόδειξη για φάουλ. Πολύ λίγοι κατάλαβαν πως η ευκαιρία να πάνε στην Τούμπα τουρίστες ΧΑΘΗΚΕ από την απραξία των ποδοσφαιριστών τους και ο ΠΑΟΚ έφυγε με το 2-1 που είχε και πριν το '' δώρο '' του Καλογερόπουλου, περιμένοντας στην Τούμπα για τη ρεβάνς. Παρά μένουν στις χαζές απαξιώσεις του ονόματος ( ΜΠΑΟΚ, όπως στους άλλους ΠΟΑ ή ΚΟΥΛΑ ), στις μπουγάτσες, στις δηλώσεις για ανετα διπλά στην Τούμπα και στα τιτιβίσματα του Στοχ.
Με τα σχόλιά τους, από αυτή τη χαζο-συσπείρωση, κάφρικα εμέσματα και ηθικώς επιλήψιμα.........

Γι αυτό λοιπόν, δεν μπορείς να συννενοηθείς με τους γάυρους. Γιατί δεν τους καταλαβαίνεις. Και πανω από όλα δεν σε καταλαβαίνουν. Γι αυτό λοιπόν τους αφήνεις σε αυτά και δεν μιλάς μαζί τους, τουλάχιστον για αθλητισμό.......
Τάβλι παίξε. Όμως μέτρα πούλια και ζάρια ΚΑΙ εκεί.



ΥΓ: Τόση ώρα μιλάω για γαύρους. Δεν μίλησα για ένα μικρό μα σημαντικό κομμάτι του κόσμου του Ολυμπιακού, τους '' ολυμπιακούς ''.
Τους '' ολυμπιακούς '' που είναι περήφανοι για την ομάδα τους και την υπερασπίζονται σωστά γιατί πάνω από όλα είναι ασφαλείς με τον εαυτό τους, γνώστες και δίκαιοι. Και όχι απαραίτητα αντικειμενικοί. Γιατί αυτά μας φάγανε. Και υποκειμενικός να είσαι, αν είσαι '' ολυμπιακός '' πρόβλημα δεν υπάρχει. Αγαπη για την ομάδα σου έχεις.  Αγνή αγάπη όμως. Στην ομάδα σου και στο προιόν.
Στον '' γαύρο '' διαπιστώνεται το πρόβλημα. Στον γαύρο που απομονώνει μοιραία τον ολυμπιακό ή τον οχλίζει και αυτόν, ενώ στην πραγματικότητα θα έπρεπε να γίνεται το αντίθετο.
Ο '' ολυμπιακός '' στέκεται περήφανος για τις επιτυχίες του, όμως σκύβει το κεφάλι σε περιπτώσεις του τύπου  '' πρωτάθλημα στα χαρτιά κατά της ΑΕΚ '', '' και εγώ κάλυπτα τον Κατσουράνη- 2011 '', '' τελικός με Αστέρα πέρσι '' και γι αυτά που έγιναν προχθες. Τα έχει βαρεθεί και πλέον, τα μίσει.
 Γιατί αυτά τον ΕΚΘΕΤΟΥΝ, τον '' ολυμπιακό '' και δεν τον γεμίζουν ψευτοπερηφάνεια όπως τον '' γαύρο ''.  Στην ουσία, λοιπόν, ο μεγαλύτερος εχθρός του '' ολυμπιακού '' είναι ο '' γαύρος ''. Αυτός είναι που τον ρεζιλεύει στην κοινή γνώμη, αυτός είναι που αλέθει το μυαλό του άλλου στιγμιαία σε απαξίωσή του, πριν καταλάβει πως έχει μπροστά του έναν '' ολυμπιακό '' και όχι έναν '' γαύρο ''.......

Και αν του έβγαινε η πρόκληση?

 


Η απερχόμενη εβδομάδα άρχισε και έκλεισε με μείζον θέμα της ποδοσφαιρικής καθημερινότητας τις ονομαστικές ανακοινώσεις της ΠΑΕ ΠΑΟΚ. Με πειθαρχικό έλεγχο του ανεκδιήγητου Γιώργου Κομίνη και αναμένοντας άλλοι αισιόδοξα, άλλοι χειρότερα υποψιασμένοι για το άμεσο μέλλον της αντιμετώπισης του ΠΑΟΚ, ειδικά μετά τον αποκλεισμό του Ολυμπιακού από την Μάντσεστερ Γ. και την επικύρωση του ορισμού των παιχνιδιών του κυπέλλου στις κοντινές ημερομηνίες 2 και 16 Απριλίου. Κοντινές με την έννοια πως στην ουσία σε 9 μέρες διεξάγεται το πρώτο ματς, αυτό του Φαλήρου.....
Ο διαιτητής της χθεσινής αναμέτρησης, Μιχάλης Βοσκάκης, έδειξε με τον εμφατικότερο των τρόπων και μάλιστα στο πρώτο κιόλας ματς μετα τις ( δίχως προηγούμενο από ΠΑΕ ) ανακοινώσεις, τις προθέσεις του '' συστήματος '' στέλνοντας και αυτός όπως και ο Κομίνης ηχηρά ή μάλλον εκκωφαντικά μηνύματα εν όψει της σημαντικής συνέχειας. Και αν δεν ήταν η κατανοητή και από τον ίδιον ( μάλλον ) υπερβολικά αποτρόπαια και ειδεχθή συμπεριφορά του στο πρωτο ημίχρονο και αυτή η Τούμπα που δεν θύμιζε σε τίποτα την σχεδόν Τούμπα των προηγούμενων ( στερούμενων οράματος ) αγωνιστικών, ποιος ξέρει τι άλλο θα έκανε ο εν λόγω ρέφερι στο δεύτερο ημίχρονο για να ολοκληρώσει το βάσει αποτελέσματος και ελάχιστης τελικής ζημίας έργο του. Σύμφωνα με τα προσδωκόμενα, πάντα....

Αναλυτικά, έργα πρώτου ημιχρόνου σε ένα σχεδόν αδιαφορο βαθμολογικά παιχνίδι μεταξύ ΠΑΟΚ και ΠΑΣ Γιάννινα. Πέντε κίτρινες κάρτες σε παίκτες του ΠΑΟΚ, οι τέσσερις από αυτές αχρείαστες και οι τρεις απο αυτές σε παίκτες με νευραλγικές θέσεις στον αγωνιστικό χώρο. θέσεις που είσαι στη μάχη 90 λεπτά.
Κίτρινη στον Βούκιτς σε μία φάση που αν δεν ήταν πέναλτυ, σίγουρα δεν ήταν θέατρο. Κίτρινη σε Κίτσιου σε μαρκάρισμα που ήταν αντίθετο φάουλ και στην ίδια φάση κίτρινη στον Τζαβέλλα για διαμαρτυρία. Επίσης κίτρινη πιο μπροστά τον Αθανασιάδη, με τον Κλάους να φτάνει τις 11. Και όλα αυτά μέχρι το 25'. Απίστευτο.....
Ατιμώρητα επίσης μαρκαρίσματα πάνω στον Στοχ και τον Νάτχο. Η κόκκινη στον Βίτορ είναι-δεν είναι σωστή είναι δόλια και αυτή για 2 λόγους.
Πρώτον εκείνη την ώρα είχε εκνευρίσει τόσο τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ οπότε ακόμα και μια αδικαιολόγητη ενέργεια έιναι φυσική, δεύτερον όλοι όσοι είδαν τον φάση αρχικά και τον Βοσκάκη να σπεύδει εκεί να επιληφθεί της φάσης, ξέραμε δια βεβαιότητος το έργο. Κίτρινη στον Κοροβέση, κόκκινη στον Βίτορ.
 Όπως έγραψα και στο Άρης-ΠΑΟΚ για την περίπτωση Κάτσε από τον Κομίνη έτσι θα πω και τώρα για αυτή του Πορτογάλου με τον Βοσκάκη. Ο Βοσκάκης έκανε την '' προσωπική του ευκαιρία - γκολ ''. Δηλαδή μετά τα όσα είχε κάνει του ήρθε η τεράστια ευκαιρία να τα τινάξει όλα στον αέρα και να γύρει την πλάστιγγα υπέρ των Ηπειρωτών και το έκανε. Και με την Τούμπα να κοχλάζει. Να βράζει. Να είναι έτοιμη - και όχι αδίκως - για όλα.
Στο β' μέρος διορθώθηκε με στροφή συμπεριφοράς 180 μοιρών, πιστεύω μόνο και μόνο γιατί φοβήθηκε μην γίνει καμμιά στραβή και δεν μπορέσει να φύγει καν από το γήπεδο.......Την δουλειά του όμως πρακτικά την είχε κάνει.
Το παιχνίδι κρίθηκε στο μοναδικό γεγονός που κράτησα θετικό από το παιχνίδι και μάλιστα το είχα κρατήσει από το πρώτο ημίχρονο και όχι εκ τους ασφαλούς. Από την πρωτοφανή - για την φετινή συνήθως άνευρη ομάδα - μαχητικότητα. Μια ομάδα με φοβερή βελτίωση στα τρεξίματα, απαράμμιλο σφρύγος και αντρικό ποδοσφαιρικό εγωισμό, νεύρο αλλά και νεύρα. Νεύρα όχι απείθαρχα, αλλά αντίστασης σε αυτό που βλέπουν να τους κάνουν. Νεύρα μη οσφυοκαμψίας.
Αυτή η ομάδα αρχίζει και θυμίζει ΠΑΟΚ.  Που ΠΑΟΚ δε σημαίνει απαραίτητα νίκη, απαραίτητα επιτυχία. Αυτά είναι για νήπια που έχουν τις ομάδες τους, ως έχουν. Ως αθλητικά σωματεία και μόνο δηλαδή, ό,τι και αν λένε. Με την νίκη νιώθουν βασιλιάδες, με την ήττα ψευτοστηρίζουν αρχικά και έπειτα ξενερώνουν βγάζοντας κόμπλεξ. Ο ΠΑΟΚ δεν είναι έτσι. Και επιτέλους αυτή η ομάδα θυμίζει αυτό που θέλουμε να βλέπουμε.
Αυτό - για να μη ξεγελιόμαστε - έγινε από τη μέρα απόλυσης του Χουμπ Στέφενς. Όχι, πως μεμφώ κατά του Ολλανδού. Κάθε άλλο. Όμως είναι ηλίου φαεινότερον, πως σε αυτούς τους παίκτες από τις 3 Μαρτίου και μετά τους έγινε μία απόλυτη ανάθεση ευθυνών. Με τα αποτελέσματα και κυρίως την πίστη και το σθένος τους στα 3 τελευταία ματς, να έχουν αποτυπωθεί στην εικόνα. Σε 3 παιχνίδια που και στα 3 το ματς στράβωσε......
Αγωνιστικά, ο Γεωργιάδης επέλεξε να εκμεταλλευτεί το δίχως ρίσκο παιχνίδι του Πετράκη και επέλεξε, μετά την αποβολή, απτόητος τον αρχικό στόχο. Το στραγγάλισμα του αντιπάλου.
 Ετσι με αυτό το 4-3-2, στην ουσία με ένα καθαρό ανασταλτικό μέσο ( Νάτχο ), με δύο εξαροοκτάρια ( Στοχ, Λουκας ), με 2 προωθημένους ( Κλαους, Χουσεν ) και με δεξί αμυντικό τον παίκτη Γεωργιάδη μετά το 0-1, κατάφερε σε ένα στραβωμένο εξ' αρχής και ειδικά από το 60' και μετά ματς, όχι μόνο να το γυρίσει αλλά να κάνει και άλλες 2-3 ευκαιρίες για μεγαλύτερο σκορ με την κατοχή του ΠΑΟΚ στο 10 εναντίον 11 να είναι της τάξεως του 61-39 %. Φοβερή επίδοση.
Επίδοση που οφείλεται, όπως είπαμε και πριν ωστόσο, στο πάθος, θέληση και άρνηση της ήττας σε αυτή την ομάδα. Στοχ αναγεννημένος ( με τρομερό γκολ και κίνηση ),  Νάτχο κινητήριος μοχλος, Τζαβέλλας, Σκόνδρας φερέγγυοι και παθιασμένοι όπως τους έχουμε συνηθίσει τελευταία. Γιατί το σύστημα από μόνο του δεν αρκεί. Πρέπει να τραβήξουν και τ' άλογα.........
Επίσης, ένας Χούσεν που ουσιαστικά, αυτός ξεκλείδωσε το παιχνίδι. Μάζευε μαρκαρίσματα, μοίραζε μπάλες, ήταν πρωταγωνιστής και στα δύο γκολ κρατώντας τη μπάλα και στο γκολ του Στοχ μα και στο γκολ του Λούκας πριν την ασίστ του Νάτχο ενώ είχε και μια μεγάλη ευκαιρία πριν το 2-1 να τελειώσει μόνος του το παιχνίδι είτε με γκολ στο τετ-α-τετ που του δημιουργήθηκε, είτε με πέναλτυ και κόκκινη αν έπεφτε εκεί από το μεμπτό μαρκάρισμα του αμυντικού του ΠΑΣ.
Δείγματα μεγάλου επιθετικού, όποτε αγωνίζεται ο Ολλανδός και η απορία μου είναι αυτή καθαυτή. Γιατί δεν παίζει συχνά? Ίσως να ξέρει η τεχνική ηγεσία καλύτερα........................................

Εκτός του Χούσεν η απορία μου είναι και άλλη. Πιο σοβαρή και πιο απτή.
Εντάξει του Βοσκάκη δεν του βγήκε η πρόκληση, όλα καλά? Όχι. Καθόλου καλά. Γιατί τι θα γινόταν αν πετύχαινε τον σκοπό του? Τι θα γινόταν αν τιμωρούσε τα δικαιολογημένα νεύρα του Τζαβέλλα μετά την άδικη κίτρινη ή την γενικότερη δυσφορία του Σκόνδρα, του Στοχ, του Κλαους από την αποβολή και μετά? Θα σας πω εγώ, άλλες 1-2 κόκκινες και με δεδομένες τις τιμωρίες από κάρτες που μερικοί παίκτες εκτίουν στα επόμενα 2 ματς ( Κλαους, Τζαβελλας ας πουμε )  δεν θα έπαιζαν με Ολυμπιακό.
Και ΑΝ γίνονταν όλα αυτά και εκτραχυνόταν η κατάσταση στην Τούμπα και είχαμε τίποτα επεισόδια? Πάλι υπάρχει η απάντηση. Οι εκ του λιμένος επιστήμονες θα μιλούσαν για '' Βουλγάρους '', για '' μπουγάτσες '', για '' ΜΠΑΟΚ '' και ό,τι άλλο προβατικό ή υποκριτικό θα κατέβαζε βολευτικά η κούτρα τους, η ΕΠΟ θα στεκόταν αν μη τι άλλο αμείλικτη και το καλύτερο που μπορούσε να επιβληθεί στον ΠΑΟΚ ήταν μία-δύο αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών.
 Η απόφαση 100% θα έβγαινε μετά το ματς με την Καλλονή και έτσι ο ΠΑΟΚ θα στερούνταν τον κόσμο του στα ματς με Ατρόμητο και ΣΤΗΝ ΡΕΒΑΝΣ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ.

Τα ξέρουμε.......Μεταπτυχιακό και ντοκτορά έχουμε στις προβλέψεις της βρωμιάς και σπέκουλάς τους. Και επειδή λοιπόν τα ξέρουμε δεν πρέπει να πέσουμε θύματα.
Καταρχάς η ΠΑΕ να προβεί και σε επόμενο βήμα στοχοποίησης υπευθύνων προστατεύοντας την ομάδα ( γιατί ο Κομίνης, ο Βοσκάκης και ό, τι άλλο '' φρούτο '' δούμε από δω και πέρα, μηνύματα άλλων στέλνουν, γι αυτό και αυτές οι αχρείαστες - βαθμολογικά - σφαγές ασέβειας, για να μας πουν τι μας περιμένει στις 2 Απριλίου στο '' κρατικό λυόμενο '' ), δεύτερον οι παίκτες να βρουν την χρυσή λεπτή τομή του πάθους και των νεύρων με το μη κρέμασμα της ομάδας σε αγωνιστικό επίπεδο, τρίτον ο κόσμος όσο και αν προκαλείται να μην τιμωρήσει την ομάδα, προς τέρψην του εντεταλμένου υπαλλήλου για πρόκληση και μεταφορά μηνύματος για μελλοντική χρήση.
Με λίγα λόγια ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ.
Και με σωστά βήματα προστασίας του ισχυρού ανδρα της διοίκησής μας, σε συνδυασμό με την αγανάκτηση πολλών πλέον, αυτοί και τα μέσα τους δεν έχουν πολύ μέλλον. Το πράγμα έχει ξεφύγει. Φαίνεται αυτό. Και πάει μέχρι τέλους.........Ή δικό τους, ή του βιασμένου και εξαθλιωμένου ποδοσφαίρου μας......








ΥΓ1: Στην Κρήτη είδαμε μια παρωδία κομπλεξισμού και χαζών αποδείξεων.
Ενώ ( ας μην κοροιδευόμαστε ) είναι δική του ομάδα ο Εργοτέλης και ενώ αυτή η δική του ομάδα με νίκη ή ισοπαλία σώζεται, διάλεξε να μηχανευτεί άλλο τρόπο να την σώσει μόνο και μόνο για μην αμελήσει το επικοινωνιακό τρικ μετά το στραπάτσο ( το δικό του που αφησε γυμνη την ομαδα στην επιθεση ) στο Μάντσεστερ.
Να επιστρέψει δηλαδή στο πρόβατο και στο παιδί του προβάτου η εντύπωση πως η ομαδάρα αυτή βάζει τρία γκολ μέσα στο τέταρτο και τέσσερα στο μισάωρο εκτός έδρας με τα δέυτερα σε αδιαφορο ματς, δείχνοντας πως στο Ολντ Τράφορντ ήταν άτυχη.
Και έτσι όπως είχε δηλώσει καποτε και ο ίδιος,  την Δευτέρα να πάει περηφανος ο πρώτος στη δουλειά του και το δεύτερο στο σχολείο του......
Όπως σωστά εχει πει ένας φίλος, πλέον βγάζουν μόνο κόμπλεξ. Σε όλα τους τα πόστα, σε όλους τους κοινωνικούς τους και μη φορείς.
 Γι αυτό και στις 2 Απριλίου θα προσπαθήσουν πάρα πολύ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ να μη τους θιχτεί η ψευτοπερηφάνεια από αυτον τον αλλαγμένο σε φρόνηση και τσαμπουκά, ΠΑΟΚ......
Γιατί αν πάθουν και αυτό, ξέρουν πως τα ψέμματα τελειώσανε.....................

ΥΓ2: Ο Αλαφούζος, ο τζαμπατζής και λυκόφιλος του Σαββίδη, μετά την προσωπική μη συμμετοχή του πλέον πουθενά και την πρωτοφανή απάθειά του σε ό,τι συμβαίνει, όπως είδαμε και το Σάββατο τον '' έφτιαξε '' τον Βελλή.
Με όπλο για δικαιολογία την '' φανέλα '' και '' ιστορία ''.
Έχει κατατρομάξει ο Tweety, πως ενώ του '' βγήκε '' η ομάδα και δεν είναι εβδομοόγδοος - καθώς περίμενε - να κράζει, κινδυνεύει να μην πάρει αδειοδότηση, ακόμα και 2ος αν βγει. Και έτσι να γίνει ρόμπα της ρόμπας στην πράσινη κερκίδα και οικογένεια όπως και στην προσέλκυση νέων Μπεργκ και νέων Αμπέντ μετά και αυτό το στραπάτσο.
Οπότε εθελοτυφλεί, γλύφει ενίοτε εκεί που έφτυνε και παρακαλά εμμέσως αρχικά, πλην γίνει σαφως και ευθέως τον Σαρρή να κάνει τα αδύνατα, δυνατά.
Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ο φόβος φυλάει τα έρημα, δεν λέω, αλλά εμείς σανό δεν τρώμε.
 Ιβάν, προσοχή, από τέτοια ταγάρια..........

ΥΓ3: Ο πόλεμος συνεχίζεται. Αμείωτος και με αριθμητική πρόοδο.......

Δεν τον κέρδισε. Τον ΞΕΦΤΙΛΙΣΕ. - Δεν έπεσε. Τον ΕΡΙΞΕ.

Πριν το χθεσινό Άρης-ΠΑΟΚ, πολλοί μνημόνευαν τον ανεκδιήγητο Σπάθα που προ τετραετίας στέρησε με τον προκλητικότερο των τρόπων στο ίδιο γήπεδο το πρωτάθλημα του 2010 από τον ΠΑΟΚ, παίζοντας και αυτό και ο '' αδιάφορος '' βαθμολογικά Άρης καλά τον ρόλο του πιονιού, ο μεν για να ικανοποιήσει τα αφεντικά του, ο δε ευχαριστώντας τα, που έστειλαν τον Πειραιώτη διαιτητή και τους έπετρεψαν να κάνουν φιέστα που ο ΠΑΟΚ δεν θα τους μίκραινε και άλλο στη Θεσσαλονίκη, κατακτώντας το πρωτάθλημα.
Η διαιτησία της 14ης Μαρτίου του 2010 μας φαινόταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να μας τύχει σε αυτό το γήπεδο και όσες και αν ήταν οι υποψίες μας για τον διαιτητή της χθεσινοβραδυνής αναμέτρησης, Γιώργο Κομίνη, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε τίποτα από όσα συνέβησαν. Και όμως διαψευστήκαμε. Και όπως γίνεται συνήθως, διαψευσθήκαμε αρνητικά. Είδαμε για άλλη μια φορά εναντίον αυτής της ομάδας, πως εχθρός του κακού είναι το χειρότερο. Γιατί ο Θεσπρωτός ρέφερι έκανε τα πάντα για να καταρρίψει τον μύθο του Σπάθα. Και τα κατάφερε. Και ο Άρης ξανά σαν πιόνι, ακόμα και τώρα που όλοι τον πρόδωσαν, έκανε καλά αυτό που ήξερε και στον αγωνιστικό χώρο του '' Κλεάνθης Βικελίδης '' από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό επιδόθηκε σε ανθρώπινα εγκλήματα. Γιατί μόνο έτσι μπορούν να χαρακτηριστούν αυτά τα ατιμώρητα κατά τ' άλλα μαρκαρίσματα.
Συγκεκριμένα, πριν καν συμπληρωθεί το 1ο λεπτό του αγώνα, ο Τσουμάνης σκόπευσε να '' κόψει τη μπάλα '' από τον Στοχ με ένα ειδεχθές μαρκάρισμα, ίδιον του τι θα επακολουθούσε. Ο Κομίνης αντί να δείξει απευθείας την κόκκινη κάρτα, σφύριξε μόνο φάουλ, όπως έκανε και στο εγκληματικό, αντισυναδελφικό και απάνθρωπο παίξιμο του Βανγκέλι πάνω στον Λούκας στο 7ο λεπτό. Δεν ομιλούμε για απλά σκληρό παιχνίδι ή αντρικό εκατέρωθεν όπως το ντέρμπυ της περασμένης αγωνιστικής μεταξύ ΠΑΟΚ και Ολυμπιακού. Μιλάμε για φονικά μαρκαρίσματα που αν πετύχαιναν πλήρως οδηγούσαν σε κοπές καριέρας ή σε αναπηρίες για μακρό διάστημα. Και είμαστε ακόμη στο 7ο λεπτό, με τον Αρη να πρέπει να έχει μείνει με 9 παίκτες και τελικά να μη έχει δεχθεί ούτε κίτρινη κάρτα.
Οι παίκτες του Άρη αντιλαμβανόμενοι τις προθέσεις του διαιτητή συνέχισαν στον ίδιο ρυθμό με τον Κομίνη να κλείνει τα μάτια σε αντίστοιχα μαρκαρίσματα του Οικονομόπουλου, του Κύργια, του Σουνά, του Βανγκέλι ( ξανά ) και να επιλέξει να κάνει χρήση της κόκκινης κάρτας στη μόνη περίπτωση που είδε ευάλωτο σε αυτήν, παίκτη του ΠΑΟΚ. Στον Κάτσε που στην προσπάθειά του να χτυπήσει δυνατά τη μπάλα βρήκε το πόδι του αντιπάλου του, με τον ανασταλτικό μέσο του Δικεφάλου να '' μαζεύει '' το πόδι του στην αντίληψη της φάσης. Ο Κομίνης είδε πρόθεση και ως φανερά στημένος εναντίον του ΠΑΟΚ, δεν το άφησε ανεκμετάλευτο και έκανε την '' προσωπική του ευκαιρία, γκολ '' αφήνοντας με 10 παίκτες τους ασπρόμαυρους. Δύο λεπτά μετά ο Αγκάνθο έχοντας μία κίτρινη, χτύπησε τον Τζαβέλλα με τον Κομίνη να κάνει απλά συστάσεις κλείνοντας τα μάτια σε μια ακόμη κόκκινη, ΤΡΙΤΗ ΚΑΤΑ ΣΕΙΡΑ. Αδιανόητο.......
Επίσης δεύτερες κίτρινες, κόκκινες δηλαδή ήταν στον Καμινιώτη στο δεύτερο ημίχρονο για μαρκαρίσματα πάνω στον Νάτχο και στον Κατσουράνη, στον Αγκάνθο και στον Τάτο. Οι παίκτες του Άρη, φορτωμένοι σχεδόν όλοι με κίτρινες, έπαιζαν το ίδιο σκληρά, λες και δεν τις είχαν δεχθεί ποτέ. Χαρακτηριστικό οξύμωρο, που μαρτυρά από μόνο του τα πάντα..........
 Ο Κομίνης λοιπόν εθελοτυφλώντας και μα'ι'μουδίζοντας σε αυτές τις περιπτώσεις, έδωσε την πρέπουσα κόκκινη στον Αγκάνθο, στα '' χασομέρια '' στο 90ο λεπτό, εκεί που είχαν κριθεί όλα. Βέβαια ο ίδιος θα ήθελε να χάνει ο ΠΑΟΚ, αλλά τα θαύματα όσο και αν τα επιδιώξεις ορισμένες φορές παραμένουν θαύματα......
Αγωνιστικά και παρόλ' αυτά, όσο παίχτηκε ποδόσφαιρο δηλαδή, ο ΠΑΟΚ ήταν η μόνη ομάδα μέσα στο γήπεδο που θύμιζε αμιγώς ποδοσφαιρικό σύνολο και από δυστοκία και ατυχία στο πρώτο ημίχρονο δεν προηγούνταν με 2 γκολ διαφορά του αντιπάλου του. Ένα αυτογκόλ στην ουσία του Γλύκου στο 22' έδωσε το προβάδισμα στον Άρη και άλλο ένα του Οικονομόπουλου στο 43' διαμόρφωσαν το τελικό 1-1. Η κατοχή στο πρώτο ημίχρονο που ήταν της τάξεως του 35-65 τοις εκατό υπέρ του ΠΑΟΚ καταδεικνύει την αδιαμφισβήτητη ανωτερότητα του Δικεφάλου. Στο δεύτερο ημίχρονο με 11 εναντίον 10 πια, ο ΠΑΟΚ έκανε τις ευκαιρίες, ο ΠΑΟΚ τις τελικές ενώ η κατοχή '' έπεσε '' στο 40-60 τοις εκατο.
Η ποδοσφαιρική Ελλάδα - ό,τι και αν παραδεχτεί έπειτα - είδε έναν Κομίνη να σφάζει τον ΠΑΟΚ. Μια σφαγή κανονική, ούτε καν με το βαμβάκι. Η ποδοσφαιρική Ελλάδα είδε επίσης ένα σύνολο 10 παικτών μέσα στην ατιμώρητη τρομοκρατία του Χαριλάου να ΠΑΤΑΕΙ τον ανήμπορο σε πολλές φάσεις αντίπαλο επί 45 και πλέον λεπτά. Η ποδοσφαιρική Ελλάδα είδε γιατί υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις 2 ομάδες, σε όλους τους τομείς. Από κουλτούρα μέχρι ποιότητα και από όγκο μέχρι βάρος συνείδησης. Τα είδε όλα αυτά. Όπως τα βλέπει και σε κάθε ΠΑΟΚ-Άρης, Άρης-ΠΑΟΚ σχεδόν από καταβολής ελληνικού πρωταθλήματος.
Πολύς λόγος έγινε για τον συγκλονιστικό κόσμο του Άρη. Πράγματι συγκλονιστικός. Ή καλύτερα συγκλονιστικά κομπλεξικός. Ένας κόσμος που πουλά την ψυχή και το σώμα του, παρέα με την ομάδα εξ' ιδρύσεως στα εκάστοτε αφεντικά για να ικανοποιηθεί ο μόνος στόχος και σκάλωμα που έχει. Να αποτύχει ο ΠΑΟΚ. Αυτό και μόνο τους νοιάζει, αυτό τους απασχολεί, αυτό είναι η έμμονη ιδέα τους. Με κάθε τρόπο, με κάθε τίμημα. Αυτό λοιπόν ο '' συγκλονιστικός '' κόσμος ήταν η επιτομή του χθεσινού εμέσματος με συνεχείς διακοπές του παιχνιδιού στις φάσεις ( είτε στημένες, είτε σε ροή αγώνα ) που είχε την μπάλα στα πόδια του ο ΠΑΟΚ. Αυτός ο '' συγκλονιστικός '' κόσμος έκοβε τον ρυθμό μιας ομάδας 10 παικτών απέναντι σε αυτή τη ζούγκλα και το αριθμητικό μειονέκτημα.
Συνοψίζοντας. 35-65 κατοχή στο 11 vs 11. 40-60, στο 11 vs 10. Τα δεδομένα του αγώνα όλα υπέρ του Άρη, ο Κομίνης προκλητικός, ειδεχθής και συμμέτοχος στα αγωνιστικά εγκλήματα και ο λαός με συνεχείς διακοπές του ρυθμού. Με τον Άρη να θέλει νίκη, για να έχει κάποια ελπίδα σωτηρίας και τον ΠΑΟΚ ουσιαστικά αδιάφορο. Και αντιθέτως έκαναν τόσες διακοπές, τόσα επεισόδια, τόσα ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΙΛΙΚΙΑ. Γιατί??? Για να πάρουν την ισοπαλία? Η απάντηση είναι '' ΝΑΙ ''. Για να πάρουν την ισοπαλία......
Συμπέρασμα: Ο ΠΑΟΚ ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟΝ ΑΡΗ. ΤΟΝ ΞΕΦΤΙΛΙΣΕ!!!!
Και ο Άρης δεν έπεσε. Γιατί με τόση τρομοκρατία υπέρ του, με αριθμητικό πλεονέκτημα για 45 λεπτά, με ατιμώρητα δολοφονικά μαρκαρίσματα, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως δεν είχε όλα τα φόντα για μια θριαμβευτική ( για την λογική τους, πάντα ) βραδιά. Ο ΠΑΟΚ τον έριξε. Που με κόντρα όλα, από ΚΑΘΑΡΗ ΑΤΥΧΙΑ και ολιγωρία στην τελική προσπάθεια δεν έφυγε με το ιστορικότερο διπλό από εκεί. Με ένα διπλό-μαχαιριά για πάντα μέσα τους.......
Γιατί μια ομάδα οσφυοκαμψίας προς όφελος τρίτων για αποτυχία του συμπολίτη, μια ομάδα με τόσο καλή σχέση με την αστυνομία και μια ομάδα που έπαιζε φιλικά με τους Γερμανούς στην κατοχή, δεν μπορεί να έχει άλλο φρόνημα, δεν μπορεί να μην την πειράζει η αντρική συμπεριφορά, η αντρική νίκη κόντρα στην προπαγάνδα της, ακόμα και αν αυτή δεν στηρίζεται σε αυτούς αλλά σε συμφέροντα-μηνύματα άλλων προς την αντίπαλη ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ομάδα. Αυτούς όμως δεν τους πειράζει, το έχουν δείξει και στο παρελθόν. Είναι η διαφορά κουλτούρας που λέγαμε.......







ΥΓ1: Μην το παίζετε θιγμένοι. Ο Τζαβέλλας και ο Αθανασιάδης, σας είπαν την αλήθεια.

ΥΓ2: Σούλη, μη λα'ι'κίζεις και μη θέτεις θέματα ιστορίας, γελάει ο κόσμος. Μίλησες 19 λεπτά και ο Γεωργιάδης ( που σου πήρε και την ταυτότητα αγωνιστικά ) 22 δευτερόλεπτα. Οι άντρες δεν μιλούν πολύ, πόσο δε μάλλον οι ασφαλείς άντρες. Ασφαλείς πρώτα από όλα με τον εαυτό τους και δευτερον με αυτό που εκπροσωπούν.

ΥΓ3: Και από άλλες χρονιές είχα συνηθίσει σύσσωμη η υπόλοιπη Ελλάδα να υποστηρίζει τον Άρη στο '' μεταξύ '' μας. Το ερμήνευα φυσικώς, πως οι μεγάλες ομάδες έχουν εχθρούς, οι μικρές, συμπάθειες.
Το φετινό που παρά τα όσα διαδραματίστηκαν και του ΙΣΟΠΑΛΟΥ εν τελει αποτελέσματος, οι οπαδοί των άλλων ομάδων έκαναν ΚΑΖΟΥΡΑ στον ΠΑΟΚ και καζούρα μάλιστα που αν δεν είχες εικόνα του παιχνιδιού θα νόμιζες πως έληξε 4 και 5-0, ξεπέρασε κάθε προηγούμενο, ξεπερνά κάθε λογική μα και φαντασία. Καταδεικνύει βεβαίως του λόγου το αληθές. Πως ο ΠΑΟΚ πλέον δεν είναι γίγαντας, μόνο στα δικά μας μάτια.......
Και αυτό μόνο χαρά μπορεί να μας δώσει. Συμπαθητικοί δεν ήμασταν και ούτε ποτέ θα είμαστε. Συμπαθητικοί είναι αυτοί που πέφτουν και εκείνοι που βολεύουν. Η κινηματική δύναμη,  Π.Α.Ο.Κ., η ΜΟΝΗ ομάδα στον κόσμο με τόση δυσαναλογία όγκου ενεργού λαού και πρωτοφανούς μαζικής αφοσίωσης με '' ράφι '' ( γραμμένο στο βιβλίο ρεκόρ Γκίνες ), δεν τα είπε '' καλά '' ΠΟΤΕ και σε ΚΑΝΕΝΑΝ.......

ΥΓ4: Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΠΑΟΚ εκτός από πρέπουσα είναι και κόλαφος. Μπορεί να άργησε, να αποσιωποίησε μέχρι εκνευρισμού αλλά όπως και να το κάνουμε αυτή η ανακοίνωση είναι ό, τι πιο συγκεκριμένο και στοχευμένο έχει τυπώσει ποτέ ποδοσφαιρική ανώνυμη εταιρία στην Ελλάδα.
Όλα με ονόματα, όπως πρέπει. Λιτή και ουσιώδης, όσο καμμία άλλη.
Δεν πάει άλλο. Και η επικρότηση τέτοιων πράξεων πλέον, είναι μονόδρομος. Δεν αρέσει σε κανέναν αυτή η κατάσταση, που λυμαίνει τον ελληνικό ποδοσφαιρικό χώρο προς μονό όφελος.
Δεν αρέσει σε κανέναν αυτό που επικρατεί ΜΟΝΟ εδώ. Και σε όποιον αρέσει να ψάξει το μυαλό και τις αρχές του. Το θέμα έχει ξεφύγει από το οπαδικό. Έχει πάει στο νοητικό και ηθικό.
Η συνέχεια, μετά από αυτό, σίγουρα θα είναι μεγάλη. Το βέβαιο είναι πως δεν θα βαρεθούμε.
Ας κρατήσουν οι χοροί.......

Φοίνικα παντού, βατόμουρο στην Ελλάδα......

Ο νους. Ο νους ο ονειροπόλος, ο εκπορθητής, ο μάχιμος. Ο νους ο μικροαστικός, ο εσωστρεφής, ο δογματικός. Ο νους. Το αισθητήριο όργανο των πάντων που μας περιβάλλουν. Παράγωγο του νου είναι η νοοροπία. Η αρχή, η μέση και το τέλος των πάντων που δημιουργούμε για να μας περιβάλλουν.
Στη χώρα μας, στην πάλαι ποτέ κοιτίδα του διαφωτισμού, των επιστημών και της φιλοσοφίας, η νοοτροπία δημιουργεί άλλες συνθήκες θεσμών, πολιτικής, συμπεριφοράς, συνηθειών, καθημερινότητας. Συνθήκες ως επι το πλείστον πρωτόγνωρες σε ευρωπαικά και παγκόσμια δεδομένα. Συνθήκες άξιες απορίας όχι λόγω της δυσκολίας του πνεύματος τους, μα για την εκ διαμέτρου αντίθετη πορεία της προόδου που έχουν τα αποτελέσματα αυτών. Σε όλους τους τομείς. Με το ποδόσφαιρο και την γενική αντίληψη περί αυτού να μην αποτελεί εξάιρεση.
Το να γενικολογήσεις για ποδοσφαιρικές χούντες, ανεπαρκείς υποδομές, στημένα παιχνίδια και ατομα ακατάλληλα του χώρου είναι εύκολο. Όσο γοητευτική να είναι η εύκολη οχλική προσέγγιση αυτή ωστόσο, δεν είναι η λύση για όλα. Γιατί? Γιατί ακόμη και με αυτά στην πλάτη να βαραίνουν το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο, ομάδες έχουν την δυνατότητα να φτιαχτούν.
 Εδώ είναι το θέμα της νοοτροπίας. Της νοοτροπίας που από το '' εν οίδα, ότι ουδέν οίδα '' του Σωκράτη, οι σύγχρονοι καθημερινοί '' φιλόσοφοι '' είναι γνώστες των πάντων με μηδαμινή διάθεση για περαιτέρω, λόγω άκρατου εγωκεντρισμού και εσωστρέφειας. Γι αυτό και τίποτα δεν περιέχει βήματα προόδου.
Το θέμα του προπονητή είναι ένα τέτοιο θέμα. Ένα θέμα που με τo παρόν σκεπτικό, αλλάζει όλο τον χάρτη. Από την γενική αντίληψη μέχρι και την δουλειά στις προπονήσεις.
   
       Στο εξωτερικό, οι διοικήσεις συντάσσουν συμβόλαιο συνεργασίας με ένα προπονητή, με την προοπτική εκείνος να μείνει για πάντα. Ανεξαρτήτου μέλλοντος, η προοπτική είναι αυτή. Ο κόσμος έχει υπομονή, ο τύπος δεν επηρεάζει κανένα με την γνώμη να μη περνά στα όρια της σπέκουλας ενώ οι εκάστοτε ποδοσφαιριστές αποτελούν αφενός επιλογές του προπονητή, αφετέρου έχουν στο μυαλό τους αυτό που έχει ο μικρός αθλητής όταν ο πατέρας του τον γράφει σε μια ομάδα Κ-12 ή Κ-8 για να παίξει ποδόσφαιρο. Την νοοτροπία πως '' αυτό τον προπονητή βρήκα, είτε μου αρέσει είτε όχι. Αυτός θα μείνει εδώ, εγώ αν δεν είμαι καλός ενδέχεται να φύγω. Οπότε δουλεύω σκληρά. ''. Τα αποτελέσματα τέτοιων δομήσεων, γνωστά. Δυναστείες, ομάδες μεγάλες που με όπλο την συνοχή, την ομοιογένεια, την εμπιστοσύνη στο '' ενός ανδρός αρχή '' , τον σεβασμό και τον επαγγελματισμό περπάτησαν στο δικό τους δρόμο και έγιναν πρωταγωνιστές στην ιστορία. Ακόμα και ομάδες δίχως φήμη και οικονομική επιφάνεια.....
     
        Εδώ οι σύγχρονοι φιλόσοφοι και επιστήμονες έχουμε τον μοναδικό και μοναχικό μας τρόπο. Ειδικά στα επαγγελματικά χρόνια γιατί παλαιότερα οι αξίες αναγνωρίζονταν πιο εύκολα, μιας και δεν υπήρχε η επενδυτική, επαγγελματική θέσπιση. Στο θέμα της κερκίδας δεν υπάρχει υπομονή, οι λέξεις '' ομοιογένεια '', '' συνοχή '' που φτιάχνει το ομαδικό άθλημα προς την τελειότητα ακούγονται πολύ μα πιστεύονται λίγο και από λίγους. Οι δημοσιογράφοι '' πουλημένοι στον κόσμο τους '' δεν γνωμοδοτούν υγιώς και ρεαλιστικά, δεν καινοτομούν, δεν γνωσιολογούν. Αντιθέτως κατινίζουν και κιτρινίζουν δίχως ποδοσφαιρική και ανθρώπινη λογική επειδή αυτό '' πουλάει '', ειδικά σε προπονητές-προσωπικότητες που δεν τους δίνουν θέματα προς ανάλωση, δηλαδή δεν είναι οι λεγόμενοι αγαπημένοι τους. Οι διοικήσεις αφουγκράζονται την γενική εικόνα μα και το αν ο εκάστοτε προπονητής έχει μαζί τους σχέση αγάπης και εκτίμησης ( ακόμα και άνανδρη υπαλληλική ) και ως άλλα αμίλητα μέλη εκθέτουν τον προπονητή με την απάθειά τους, ενώ στους ποδοσφαιριστές υπάρχει η μοναδική ελληνικότητα '' θα φάω τον προπονητή ''.  Τα αποτελέσματα και εδώ γνωστά και η σύγκριση με τα προηγούμενα αναπόφευκτη και με τραγικά αρνητικό πρόσημο σε όλους τους τομείς και πτυχές. Είπαμε όμως. Εδώ τα ξέρουμε όλα.....

     
       
           Της γραφής το αληθές, έχει απτή απόδειξη. Και αν η εικόνα είναι χίλιες λέξεις, τα παραδείγματα που ακολουθούν είναι κάτι περισσότερο. Παραδείγματα που μας αποδεικνύουν τι είμαστε ικανοί να κάνουμε και ποιους προπονητές η κερκίδα μας, ο τύπος μας, οι διοικήσεις μας και εν γένει και οι ποδοσφαιριστές έβγαλαν '' άμπαλους '', '' αποτυχημένους '', '' μυρωδιάδες '', ενώ είτε απέδωσαν φόρους τιμής στους επόμενους που πατώντας στα έργα των προηγούμενων και με την στήριξη των παραπάνω ''' αποκλειστικά ελληνικών '' παραγόντων, πετυχαν να μείνουν στις συνειδήσεις του κόσμου, είτε έδωσαν αφειδώς την εικόνα της λανθασμένης προσέγγισης στον κόσμο που αναπόλησε, διαμαρτυρήθηκε, κατάλαβε το λάθος του, μα στον επόμενο επανέλαβε τα ίδια.


1) Φράντισεκ Φάντροκ ( ΑΕΚ 1974-1977 ).  Ο Τσεχο-Ολλανδός δημιουργός της μεγάλης Ολλανδίας της δεκαετίας του '70 του total football που με προπονητή τον Ρίνους Μίχελς κατέκτησε το ευρωπαικό πρωτάθλημα και έφτασε σε 2 τελικούς παγκοσμίου κυπέλλου, ήρθε το 1974 στην ΑΕΚ και εφάρμοσε καινοτομίες όπως το passing game, το ανέβασμα των πλαγίων μπακ, δημιουργώντας από το πουθενά μια '' Ενωση '' έτοιμη να χτυπήσει τις μεγάλες δυνάμεις του χώρου εκείνη την περίοδο τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναικό και τον ΠΑΟΚ. Παρά όμως την ΤΕΡΑΣΤΙΑ πορεία του δικεφάλου στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ της περιόδου 1976-1977 που έφτασε ως τα ημιτελικά αποκλείοντας φοβερές δυνάμεις όπως ο Ερυθρός Αστέρας και οι αγγλικές Ντέρμπυ Κάουντι και Κουινς Παρκ Ρέιντζερς όπως και το πρώτο διπλό ελληνικής ομάδας σε αγγλικό έδαφος ( στο Μπέιζμπολ Γκράουντ του Ντέρμπυ ), ο Φάντροκ πλήρωσε την κακή πορεία στο πρωτάθλημα και δεν αφέθηκε να ολοκληρώσει το έργο του. Σε αυτόν πιστώνονται όμως το πρωτάθλημα του '78, του '79 και η γενική αγωνιστική εικόνα της περίφημης '' ΑΕΚ του Λουκά Μπάρλου ''.

2) Ζλάτκο Τσα'ι'κόφσκι ( ΑΕΚ 1977-1978 ). Ο αντικαταστάτης του Φάντροκ, ένας bon viveur Γιουγκοσλάβος, βρήκε μια '' έτοιμη '' μα άτιτλη για χρόνια ομάδα. Εκτίμησε το μεγάλο έργο του προκατόχου δίνοντας επιθετικό αέρα πρωταθλητή στην ομάδα κατακτώντας με φανταστικό ποδόσφαιρο το τελευταίο νταμπλ της ΑΕΚ ως και στις μέρες μας. Προπονητής εγνωσμένης αξίας, εργαζόμενος σε Μπάγερν Μ., Κολωνία, Σάλκε, που και αυτός δεν ολοκλήρωσε το έργο του απολυόμενος αμέσως μετά το νταμπλ του '78. Αντικαστάτης του ο δοκιμασμένος Φέρεντς Πόυσκας που ποτέ δεν έδεσε με την ΑΕΚ αφήνοντας τη θέση του στον Ανδρέα Σταματιάδη για να κατακτήσει η ΑΕΚ εμπειρικά και λόγω ποιότητας και το επόμενο πρωτάθλημα ( 1979 ). Ομως αυτό ηταν το τέλος. Ακολούθησαν 10 χρόνια ανυποληψίας. Δέκα χρόνια που με Φάντροκ ή με Τσα'ι'κόφκσι, ίσως να ήταν αλλιώς.

3) Τόζα Βεσελίνοβιτς ( Ολυμπιακός 1977-1980, ΑΕΚ 1987-1988 ). Ο Σέρβος, επανέφερε τον Ολυμπιακό στην πρώτη γραμμή στα μετα-γουλανδρικά χρόνια και έφτιαξε το μοντέλο της τετραετίας του Ολυμπιακού του Ντα'ι'φά με τις 4 συνεχόμενες κατακτήσεις πρωταθλημάτων ( 1980-1983 ). Απολύθηκε ωστόσο στις 6 Φεβρουαρίου του 1980, μη βλέποντας το '' έργο '' του ποτέ στην πρώτη θέση, αφήνωντας την θέση του στον Κάζιμιρ Γκόρσκι και σε πλειάδα προπονητών, μιας και την τετραετία αυτή ο Νταιφάς άλλαζε σαν τα πουκάμισα τους προπονητές δημιουργώντας ένα αγωνιστικό χάος στην ομάδα που θα φαινόταν τα επόμενα χρόνια. Ίδια ιστορία για τον Βεσελίνοβιτς και στην ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ στη μέση της βαθμολογίας τα προηγούμενα χρόνια που με τον Σέρβο προπονητή έφτασε μια ανάσα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος τερματίζοντας ανέλπιστα στη 2η θέση πίσω από την πρωταθλήτρια Λάρισα. Η διοίκηση δεν του συγχώρησε κάποιες εισηγήσεις του, ο κόσμος δεν τον ήθελε και έτσι προσέλαβε τον αγαπημένο της παιδί Ντούσαν Μπάγεβιτς που με την ομάδα του Βεσελίνοβιτς κατάκτησε θριαμβευτικά το επόμενο πρωτάθλημα ( 1989 ) δίνοντας τέλος στην 10χρονη ξηρασία.

4) Ντίτμαρ Κράμερ ( Άρης 1981-1982 ). Ο Γερμανός με ζηλευτή καριέρα, δις πρωταθλητής Ευρώπης με την Μπάγερν το 1975 και το 1976, κατάφερε να έρθει στον Άρη και να θεωρηθεί ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ παραχωρόντας μετά από μία επεισοδιακή σεζόν τη θέση του στον Αντώνη Γεωργιάδη. Απίστευτο και όμως ελληνικό. Ο Κράμερ, ως τότε, θεωρούνταν ως ο πιο πετυχημένος και πολυνίκης προπονητής που πάτησε σε ελληνικό έδαφος. Όμως η Ελλάδα είναι ανίκητη.......

5) Στέφαν Κόβατς ( Παναθηναικός 1982-1983 ). Την δεκαετία του '70 αναφερόμενη όλη η ποδοσφαιρική Ευρώπη στον μεγάλο Άγιαξ υποστήριζε εμπράκτως πως ο Ρίνους Μίχελς δημιούργησε αυτή την ομάδα και ο Στέφαν Κόβατς την απογείωσε. Ενδεικτικά έλεγαν πως '' ο Μίχελς κατασκεύασε, όμως ο Κόβατς πάτησε το γκάζι ''. Και ήταν αλήθεια. Ο Άγιαξ με τον Κόβατς στον πάγκο του τελειοποίησε το total football αναγκάζοντας ομάδες σαν τη Ρεάλ και τη Μπάγερν να παίζουν αμυντικά ακόμη και αν έχαναν και πήρε μαζί του δύο πρωταθλητριών Ευρώπης το 1972 και το 1973. Αυτό τον προπονητή έφερε στον Παναθηναικό το καλοκαίρι του 1982 ο Γιώργος Βαρδινογιάννης, με τα γνωστά '' ελληνικά συνήθεια '' να τον τελειώνουν δίνοντας τη θέση σε λιγότεορ από μισό χρόνο στον τίμιο εργάτη και θαυμαστή του προέδρου Γιάτσεκ Γκμοχ, που με το μοντέλο ομάδας του Κόβατς πήρε το νταμπλ του 1984 και με τις προσθήκες Σαραβάκου και Ζάετς την εκπληκτική πορεία ως τα ημιτελικά του 1985.

6) Παλ Τσερνάι ( ΠΑΟΚ 1983-1984 ). Ο Ούγγρος πρώην προπονητής της Μπάγερν Μονάχου και προπονητής της ομάδας του ΠΑΟΚ στα ιστορικά παιχνίδια με την Μπάγερν και τον αποκλεισμό στα πέναλτυ πλήρωσε την κακή σχεση διοίκησης-κερκίδας και σε μια τεταμένη κατάσταση αποχώρησε αποτυχημένος και γιουχα'ι'σμένος δίνοντας τη θέση του στον Βάλτερ Σκότσικ, ο οποίος αφήνωντας του σταρς της ομάδας ελεύθερους να ξεχειλίσουν την ποιότητά τους, με το μοντέλο '' Τσερνάι '' κατέκτησε έυκολα κιόλας το πρωτάθλημα της περιόδου 1984-1985. Ο Σκότσικ απέτυχε την επόμενη χρονιά όταν και έφυγαν σημαντικά στελέχη της πρωταθλήτριας ομάδας τερματίζοντας στην διόλου τιμητική 10η θέση την επόμενη περίοδο του πρωταθλήματος.

7) Γκέοργκ Κέσλερ ( Ολυμπιακός 1984-1985 ). Άλλο ένα ελληνικό ποδοσφαιρικό θαύμα ( το βαρύτερο μετά από τις περιπτώσεις Κόβατς και Κράμερ ) που ήρθε στην Ελλάδα για να καταλάβει στα 52 του πως '' δεν ξέρει μπάλα ''. Αναμορφωτής της Χέρτα, της Άντερλεχτ, της Άλκμααρ και της Κολωνίας με τίτλους και διακρίσεις υπέστη φοβερά λα'ι'κά δικαστήρια και ψυχολογικούς πολέμους αφήνοντας τον Ολυμπιακό σε μια εμπόλεμη διοικητική κατάσταση τον Απρίλιο του 1985.

8) Γιάτσεκ Γκμοχ ( Παναθηναικός 1983-1985, Ολυμπιακός 1988-1989 ). Ο ''Σαγόνιας '' λόγω της μη κατάκτησης του πρωταθλήματος το 1985 και την τελικά τεταμένη φάση του με την διοίκηση αποχώρησε από τον σύλλογο δίνοντας τη θέση του στον άσημο Πιέτρ Πάκερτ, παρά το νταμπλ του '84 και την πορεία ως τα ημιτελικά του πρωταθλητριών το '85. Με το ρόστερ του Παναθηναικού καλύτερο από ποτέ, ο Γκμοχ με την ομοιογένεια που είχε δώσει στην ομάδα μπορούσε το κάτι παραπάνω όμως λόγω '' ελληνικών εγωισμών '' η ιστορία δεν το έμαθε ποτέ. Παρόμοια κατάσταση στον Ολυμπιακό του Κοσκωτά το 1988-1989 που λόγω της κοντρας του με το αστέρι της ομάδας Λάγιος Ντέταρι αλλά και τον Φούνες ο Πολωνός ως πρώτος στη βαθμολογία ως τότε '' φαγώθηκε '' δίνοντας τη θέση του στον Γιάννη Γούναρη και ένα χαμένο πρωτάθλημα μέσα στο ΟΑΚΑ από την ΑΕΚ με το ιστορικό γκολ του Τάκη Καραγκιοζόπουλου.

9) Τόμισλαβ Ίβιτς ( Παναθηναικός 1986-1987 ).  Ο Σέρβος με καριέρα και πολλούς τίτλους σε Άγιαξ, Πόρτο, Ερυθρό Αστέρα, Ατλέτικο Μαδρίτης και διαμορφωτής της τότε μετέπειτα μεγάλης Μαρσέιγ, καινοτόμος με σωστή εισαγωγή και εφαρμογή του 3-5-2 σε επίπεδο πρωταθλητισμού τη δεκαετία του '80 απολύθηκε ΜΕ ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ απο τον Γιώργο Βαρδινογιάννη πριν καν συμπληρώσει 6μηνο στην ομάδα δίνοντας τη θέση του στον Βασίλη Δανιήλ΄.

10) Τάις Λίμπρεχτς ( ΠΑΟΚ 1986-1987, Ολυμπιακός 1988 & 1994-1995 ). Ο Ολλανδός προπονητής αναμορφωτής της Φέγενορντ και μύστης του Ρουντ Γκούλιτ, ένας δάσκαλος της προπονητικής καταστράφηκε αφομοιωμένος για χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο το οποίο κατάφερε να τον θυμάται ως '' γραφικό '' και '' αποτυχημένο ''. Αρχικά στον διαλυμένο ΠΑΟΚ του Χάρη Σαββίδη το 1986 έκανε φοβερή πορεία την περίοδο 1986-1987 ενώ την επόμενη σεζόν ( 1987-1988 ) είχε την ομάδα δεύτερη σε απόσταση βολής από την πρώτη Λάρισα. Μετά την μεγάλη νίκη στο ουδέτερο των Σερρών 6-1 επί του Ολυμπιακού ο Σαββίδης πουλά στον Κοσκωτά τον Λίμπρεχτς με την ομαδα να χάνει έλεω μερικών εκατομμυρίων την συνοχή της και την ευκαιρία να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Ο Λίμπρεχτς λόγω διαφοράς νοοτροπίας απέτυχε στον Ολυμπιακό απολυόμενος στους 3 μήνες από τον πειρα'ι'κό σύλλογο ενώ στη δεύτερη θητεία του το 1994-1995 λόγω διαμάχης με τον Σωκράτη Κόκκαλη αποχώρησε για τελευταία φορά με τη '' στάμπα '' του προβληματικού και πλήρως αποτυχημένου, δίνοντας τη θέση του στον Στάυρο Διαμαντόπουλο.

11) Γκούντερ Μπένγκστον ( Παναθηναικός 1988-1989 ). Ο Σουηδός, δημιουργος της μεγάλης Γκέτεμποργκ της δεκαετίας του '80 και κυπελλούχος Ευρώπης το 1987, βρήκε στην Ελλάδα την γη της αποτυχίας του, χαρακτηριζόμενος από τον ελληνικό τύπο, τους φιλάθλους και την ομήγυρη ως αναχρονιστικός και '' σε άλλο κόσμο '' φεύγοντας μετά τον διασυρμό του Βουκουρεστίου με 6-1 δίνοντας τον θέση του στον άσημο Βούλγαρο Κρίστο Μπόνεφ που κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1990. Εργάστηκε και στον ΠΑΟΚ το 1996 με την ίδια αποτυχία, όμως σε συνθήκες διοικητικής αστάθειας εκεί και όχι όπως στον Παναθηναικό του Βαρδινογιάννη.

12) Ρίνους Ίσραελ ( ΠΑΟΚ 1988-1989 ). Ο Ολλανδός, που λίγο έλειψε να αποκλέισει την μεγάλη Νάπολι του Μαραντόνα και είχε την ομάδα σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο  με νίκες σε όλα τα ντέρμπυ, φαγώθηκε εκ κερκίδας λόγω ρεαλιστικού συντηρητικού ποδοσφαίρου και εκ των έσω. Μετά από μία ήττα-αποκλεισμό στο κύπελλο από τον Πανιώνιο αποχώρησε από την ομάδα δίνοντας τη θέση του στον Νίκο Αλέφαντο. Ο Ίσραελ άφησε την ομάδα στην 3η θέση πίσω από τον Ολυμπιακό των αστεριών και του Κοσκωτά και την μετέπειτα πρωταθλήτρια ΑΕΚ και η ομάδα στον τέλος της σεζόν τερμάτισε 8η με αρνητικό σερί ηττών.

13) Όλεγκ Μπλαχίν ( Ολυμπιακός 1990-1993,  ΠΑΟΚ 1993 & 1998 ). Ο πρώην τεράστιος Σοβιετικός ποδοσφαιριστής, πρώην προπονητής της εθνικής Ουκρανίας των διακρίσεων και συμμετοχών σε τελικές φάσεις και νυν κόουτς της Ντιναμό Κιέβου ήταν άλλο ένα παράδειγμα '' φαγώματος '' διοικητικά από τη διοίκηση Κόκκαλη ( λογω εξυγίανσης στα χρόνια Κοσκωτά-Σαλιαρέλη ) το 1993 μη ολοκληρώνοντας το έργο του και παικτικά στον ΠΑΟΚ την ίδια χρονιά μα και το 1998 όπου σε ένα μήνα μέσα οι Θεσσαλονικείς πρόλαβαν να αποκλειστούν από της Ρέιντζερς, να μην έχουν νίκη στις 3 πρώτες αγωνιστικές και να βιώσουν την χειρότερη νυχτα στην ιστορία του συλλόγου εντός έδρας χάνοντας 1-4 από τον Άρη. Μια ομάδα που μεταμορφώθηκε αμέσως με την έλευση του Άγγελου Αναστασιάδη στον πάγκο. Η νοοτροπία '' τρώω τον μετέωρο προπονητή '' που λέγαμε.....

14) Λιούπκο Πέτροβιτς ( ΠΑΟΚ 1992-1993, Ολυμπιακός 1993 ). Ο Σέρβος πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα το 1991, απέτυχε τόσο στον ΠΑΟΚ όσο και στον Ολυμπιακό φέυγοντας νύχτα δίνοντας τη θέση του στον Νίκο Ζαλίκα στην πρώτη περίπτωση και στον Πολυχρονίου και Αλέφαντο μετέπειτα στη δεύτερη. Άλλος ένας πρωταθλητής ή κυπελλούχος Ευρώπης που στην Ελλάδα βρήκε τους '' μπαλαδόρους δασκάλους του ''.

15) Ίβιτσα Όσιμ ( Παναθηναικός 1992-1994 ). Ο Βόσνιος Ίβιτσα Όσιμ ( αρχική φωτό ) ήταν ένας καινοτόμος προπονητής θιασώτης της πειθαρχίας και του ρεαλισμού, ο οποίος έχτιζε ομάδες απότ ην αρχή και σε βάθος χρόνου και αποτελούσε '' πολυτέλεια '' για τον ελληνικό χώρο. Με τον Παναθηναικό κατέκτησε μόλις ένα κύπελλο ( 1993 ) και φαγώθηκε εκ των έσω ( θέμα παικτών ειδικά με Μπορέλι ), διοικητικά και δημοσιογραφικά. Οι φράσεις του περί αλλαγών του χάντμπολ για Σαραβάκο και Δώνη και περί πόρνης μπάλας έχουν μείνει στην ιστορία. Όπως καισ την ιστορία έμεινε η πορεία του Παναθηναικού το 1996 με τον καλό φίλο, ψυχολόγο και διάδοχό του Χουάν Ρότσα να βρίσκει τη χημεία της ομάδας και να πηγαίνε το '' τριφύλλι '' στους '' 4 '' του Τσάμπιονς Λιγκ με ιστορική νίκη στο Άμστερνταμ επί του πρωταθλητή Ευρώπης Άγιαξ. Ουσιαστικά όμως ο κορμός της ομάδας αποτελούσε η ομάδα του Όσιμ και αυτό γιατί εκείνο το καλοκαίρι του 1996 με τις ανακατατάξεις στο ρόστερ ο Ρότσα δεν μπόρεσε να δημιουργήσει από την αρχή κάτι δικό του απολυόμενος πριν την '' παρέλαση ''. Ο Όσιμ αποτελεί άλλη μια παρεξηγημένη τεράστια αξία από τους νομπελιστες του ποδοσφαίρου στη χώρα μας σε όλους τους τομείς........

16) Αλμπέρτο Μαλεζάνι ( Παναθηναικός 2005-2006 ). Ο αναμορφωτής της Κιέβο και Ελλάς Βερόνα, μα και της μεγάλης Πάρμα των τελών της δεκαετίας του '90 ήρθε Ελλάδα με περγαμηνές. Όμως μόλις μίλησε για πενταετές πλάνο και για χτίσιμο ομάδας όλοι βάλθηκαν εναντίον του. Αρχικά ο κόσμος που δεν πίστεψε σ' αυτό, εν συνεχεία οι δημοσιογράφοι που ο Ιταλός δεν τους έδινε τροφή για σχόλια και ρεπορτάζ ( ως την περίφημη συνέντευξη τύπου με τα '' cazzo '' ) και την τελική απόφαση την πήραν οι παίκτες που με αφορμή τα παραπάνω βρήκαν ευκαιρία να χάσουν την συνέπεια και την εγρήγορσή τους. Αποτέλεσμα αυτού το πενταετές πλάνο να μη γίνει ποτέ και τη θέση του Μαλεζάνι προσελήφθη το ανέκδοτο ονόματι '' Χανς Μπάκε '' στη συνέχεια ο Βίκτορ Μουνιόθ, με το πρωτάθλημα να έρχεται ως τραγική ειρωνεία ακριβώς μετά από 5 χρόνια ( 2010 ) και αυτό με την βοήθεια της τότε διοίκησης με όλα τα μέσα και χωρίς την ομοιογένεια που ίσως προσέδιδε ένας τέτοιος προπονητής σαν τον Ιταλό......

17) Λορένθο Σέρα Φερέρ ( ΑΕΚ 2006-2008 ). Ο Ισπανός πρώην προπονητής της Μπαρτσελόνα και δημιουργός της Μαγιόρκα και της Μπέτις τις δεκαετίες '80 και '90 ήταν ο πρώτος που έφερε την καινοτομία του rotation στην χώρα μας καθ' ολοκληρίαν. Παρόλ' αυτα και παρ' όλη την καλή πορεία της ομάδας σε σωστές βάσεις, με αφορμή το υψηλό συμβόλαιο και κάποια άσχημα αποτελέσματα η διοίκηση Ντέμη Νικολα'ί'δη τον απομακρύνει τον Μάρτιο του 2008 δίνοντας τη θέση του στον '' φίλο '' Νίκο Κωστένογλου. Και μάλιστα με την αμέριστη υποστήριξη του κόσμου.....

18) Χενκ Τεν Κάτε ( Παναθηναικός 2008-2010 ). Ο Ολλανδός ερχόμενος με περγαμηνές από τη χώρα του, ήρθε στον πολυμετοχικό Παναθηναικό το 2008 και εξ' αρχής αμφισβητήθηκε για τις επιλογές του. Κάποια κοοουτσαρίσματα που δεν άρεσαν στον κόσμο, με μοντέλο εκμάθησης της ομοιογένειας της ομάδας και σε συνδυασμό με κάποια '' δύσκολα '' που έβαζε σε διοίκηση και δημοσιογράφους και παρά την πρόκριση στους ''16'' του Τσάμπιονς Λιγκ 2008-2009 τον έθεσαν σε ένα πράσινο μίλι ως τον Δεκέμβρη του 2009 όπου και απολύθηκε δίνοντας τη θέση του στον Νίκο Νιόπλια. Ο Παναθηναικός με την ομαδα του Τεν Κάτε και προπονητή τον Νιόπλια κατέκτησε το νταμπλ εκείνης της περιόδου και έφτασε ως τους '' 16 '' στο Γιουρόπα Λιγκ.

19) Λάζλο Μπόλονι ( ΠΑΟΚ 2011-2012 ). Μεγάλη προσωπικότητα και ως προπονητής και ως άνθρωπος ο Ρουμάνος δουλεύοντας πολύ με υποδομές. Άνθρωπος με ευθιξία, προπονητής με καινοτομίες και βαθιά γνώση. Γεννημένος εργολάβος ομάδων, έχτισε την Σπόρτινγκ Λισαβώνας στις αρχές της δεκαετίας του μιλλένιουμ, την γαλλική Ρεν και της Σταντάρ Λιέγης. Μάλιστα ο ίδιος ο Κριστιάνο Ρονάλντο έχει παραδεχτεί πως ο Μπόλονι τον ανέδειξε. Αυτός λοιπόν ο '' δάσκαλος '' βρήκε τους '' δασκάλους '' του στην χώρα μας και παρά την προώθηση παιδιών που απέφεραν έργο ή λεφτά στον σύλλογο όπως ο Σταφυλίδης, ο Κάτσε, ο Κίτσιου κ.α., την πρόοδο του Κλάους Αθανασιάδη, την ομοιογένεια παρά τα οικονομικά προβλήματα και το ξαφνικό ξεγύμνωμά της με τις φυγές Βιειρίνια και Κοντρέρας τον Ιανουάριο του 2012, την επική νίκη-πρόκριση μέσα στο Γουάιτ Χαρτ Λέιν επί της Τότεναμ, τον εξέθεσαν τον ώθησαν με αλχημείες στην αδιαφορία και την έξοδο φέρνοντας στη θέση του τον '' αγαπημένο '' τους Γιώργο Δώνη με τα αποτελέσματα νωπά και γνωστά......

20) Ζεσουάλδο Φερέιρα ( Παναθηναικός 2011-2012 ). Ο συνεχιστής του έργου Μουρίνιο στην Πόρτο από το 2004 και μετά και στην ουσία ο άνθρωπος που έδωσε περισσότερα έσοδα από παικτες στις υποδομές από οποιονδήποτε άλλο στο μεγάλο πορτογαλικό λιμάνι, ήρθε στην Ελλάδα ως αντικαταστάτης του Νίκου Νιόπλια μετά τον αποτυχημένο πρώτο γύρο. Καινοτόμησε και απογαλάκτισε την ομάδα με το μοναδικό σύστημα που ήξερε ως τότε ( την τροφοδότηση του Σισέ ) ενώ την επόμενη χρονιά παρά την απώλεια του Ζιλμπέρτο Σίλβα και του Τζιμπριλ Σισέ και σε συνδυασμό πως οι διάδοχοί τους δεν ήταν ανάλογου βεληνεκούς ( Βιτόλο, Τοτσέ αντίστοιχα ) εφάρμοσε για πρώτη φορά στην Ελλάδα σύστημα 4-6-0 με εναλλαγές θέσεων, που με μικρή αγωνιστική ικανότητα και με μπροστάρη τον Λέτο, ήταν δύσκολο να αντιμετωπιστεί από οποιονδήποτε στο πρώτο διάστημα της εφαρμογής του παίζοντας φοβερό ποδόσφαιρο. Ωστόσο προδόθηκε από το μικρό ρόστερ και τον τραυματισμό του Αργεντινού και έχασε το πρωτάθλημα. Την επόμενη χρονιά όλοι βάθληκαν εναντίον του Πορτογάλου και έτσι τον Νοέμβρη πριν το ντέρμπυ με τον ΠΑΟΚ η διοίκηση επανέφερε τον Ρότσα και έπειτα από 3 μηνες το προπονητικό ανέκδοτο '' Φάμπρι '', αφήνοντας τον Φερέιρα στη στάμπα της ανυποληψίας και της αποτυχίας......




# Ζήτω τα παράλογα, ζήτω η Ελλάς. Το σίγουρο είναι πως αυτός ο δρόμος της απαξίωσης του διαφορετικού ( μα σωστού βάσει εφαρμογής παντού πλην εδώ ), απτά και αποδεδειγμένα είναι ο λανθασμένος.
Ας μάθουμε επιτέλους να μην πετάμε την Lamborghini, επειδή δεν μπορούμε να καπνίσουμε ή να φάμε μέσα ή επειδή βαριόμαστε να την πλύνουμε, φέρνοντας το Φιατάκι και μάλιστα αποθεωτικά και συνειδησιακά. Είναι το λιγότερο άρρωστο. Ή μάλλον '' αρρωστημένο ''........Γιατί όπως αναφέρουμε και πριν, εμείς εδώ όλα τα ξερουμε.......

Κεφάλαιο Στέφενς. Τα δεδομένα που παραδόξως δεν λέγονται.....

        Τον Ιούνιο του 2013 ο μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδης προβαίνει σε μια δική του μεγάλη κίνηση και φέρνει προπονητή μια μεγάλη προσωπική του επιθυμία, ακυρώνοντας πλήρης ευθυνών τις προτάσεις του επιτελείου του και ρισκάροντας νέα επιβράδυνση στην ανεύρεση του προπονητή. Φέρνει στον ΠΑΟΚ, τον Χουμπ Στέφενς. Εμβληματική προσωπικότητα, ψηφισμένος καλύτερος προπονητής της Σάλκε για τον περασμένο αιώνα, με πολλές περγαμηνές σε όλες τις ομάδες που θήτευσε και με την στάμπα του '' συνταγματάρχη '' ή '' στρατηγού '', μιας και παντου ήταν το απόλυτο αφεντικό. Αυτό δηλαδή που έψαχνε ο ΠΑΟΚ πέρυσι με τις μνήμες της περιόδου Δώνη, νωπές.
       Απανταχού, οι φίλοι του ΠΑΟΚ, μα και πολέμιοί του περίμεναν ανάλογες μεταγραφικές κινήσεις ή τουλάχιστον σωστά δομημένο μεταγραφικό σχεδιασμό. Τουναντίων, λες και το έκαναν επίτηδες οι ιθύνοντες των μεταγραφικών κινήσεων, ο καλοκαιρινός μεταγραφικός σχεδιασμός ήταν χειρότερος από ποτέ στον ΠΑΟΚ.
Οι ποιοτικές λύσεις ( πλην Λούκας ) ήρθαν καθυστερημένα, το πολυπόθητο δεκάρι ήταν ο δανεικός κιόλας Νίνης ενώ ο σχεδιασμός περιελάμβανε προετοιμασία χωρίς τη βασική τωρινή ομάδα, με 3 δεξιά μπακ, 3 αριστερά, έναν μόνο στόπερ ( Βίτορ ) και έναν 31χρονο Ισπανό ονόματι Ινίγο Λόπεθ, που ακόμα δεν γνωρίζουμε τον λόγο περιήγησής του στα μέρη μας.
Επίσης δανεική απόκτηση σέντερ φορ και μάλιστα ενός παιδιού επηρεασμένο από τραυματισμούς χωρίς αυτοπεποίθηση και παιχνίδια στα πόδια του ( Νέτσιντ ).
Λες και ήθελαν να τον εκθέσουν........

      Έχουμε μιλήσει για τα λάθη του Χουμπ Στέφενς ειδικά μετά την 4άρα από τον Ολυμπιακό, για τα κολλήματά του, για τη μη συμμετοχή του στις θερινές μεταγραφές, όλα όμως με ελαφρυντικά.
Πως βάσει αποτελέσματος είναι εύκολο να κρίνεις και πως ο φετινός ΠΑΟΚ αποτελεί βαρύ φορτίο ευθύνης και δυσκολία διαχείρισης......
Ο Στέφενς αρχίζει την σεζόν με ένα πλάνο που απέδιδε. Στοχ πλήρως αποδοτικός, Λούκας πλαισιωμένος από καλό Νίνη και Κλάους, ανέβαινε παιχνίδι με παιχνίδι, Βίτορ, λαχείο αμυντικό αλλά και.....επιθετικό, σημειώνοντας 6 γκολ σε 8 αγώνες, Κατσουράνης ηγέτης.
Σιγά σιγά ο Στοχ '' δεν ''. Τα αμυντικά χαφ έχουν αργό τέμπο ανάπτυξης και προβλήματα, ο Κατσουράνης χάνει τη σταθερότητά του, ο Λούκας ντεφορμαρίζεται, η επιθετική γραμμή χωλαίνει και ο μόνος διασωθής από τον άθλιο καλοκαιρινό μεταγραφικό σχεδιασμό, ο Μιγκέλ Βίτορ, τραυματίζεται!
Εκεί, μπαινει το θέμα, πως θα αντιδράσει ο Στέφενς. Ο προπονητής των 1,6 εκατομμυρίων συμβόλαιο. Ο στρατηγός. Που έπρεπε να δείξει τι μπορεί να κάνει τη στιγμή που τ' άλογα άρχισαν να μη τραβάνε.
Όλοι ποντάρουν πως θα λακίσει, θα βροντήξει, θα αποδώσει ευθύνες και δεν θα μπορεί να του πει και κανένας τίποτα. Με λαικισμό, φανφαρισμό και διοικητικές προτροπές ( όπως ΟΛΟΙ οι προκάτοχοί του, ιδίως ο τελευταίος ) να έπαιρνε τον κόσμο με το μέρος του. Τον κόσμο που θα τον δικαιολογούσε πλήρως ακόμη και αν έχανε κάθε Κυριακή, με την αιτία να βρίσκεται ΜΟΝΟ στις μεταγραφές.
Αμ δε.....Ο Ολλανδός έδειξε με τον εμφατικότερο των τρόπων πως γνωρίζει ποδόσφαιρο και ήρθε για να νικήσει ή τουλάχιστον να κάνει τα πάντα γι αυτό και όχι να κρυφτεί. Και μάλιστα με σωστό τρόπο και με τίποτα δωρισμένο από πουθενά. Ήξερε πως ήταν μόνος. Ήξερε πως πρέπει να καταθέσει όλα του τα όπλα και να πολεμήσει μέχρις εσχάτων κόντρα σε όλα τα φαινόμενα.
Αυτό μάλλον δεν αρέσει σε κάποιους, οπότε ας δούμε τα αυτονόητα, που από ότι φαίνεται δεν είναι, σε ένα ελληνικό λαό πλήρως άμπαλο στην πλειονότητά του, δίχως αναγνώριση στο '' σωστό μα διαφορετικό '' που έχει μάθει να εκτιμά ΜΟΝΟ αυτούς που τους χαιδέυουν τ' αυτιά και του μεταφέρουν εύκολες συζητήσεις και βολευτικές λύσεις, που μπορεί να αντιληφθεί ένας μικρόμυαλος και προκατειλλημένος. Άλλωστε αυτοί, σε τέτοιους απευθύνονται.......

Με αυτό λοιπόν το ΕΛΛΙΠΕΣΤΑΤΟ ρόστερ, συν τις ατυχίες, ο Στέφενς διάλεξε τον δύσκολο και μοναχικό δρόμο της γνώσης, της εμπειρίας. του '' ποδοσφαιρικού ματιού '' και του '' κεφαλιού '' του.
Ο δεκάλογος που ακολουθεί μπορεί να χαρακτηριστεί δεκάλογος ενός τρελού, ενός παρεξηγημένου, ενός απομονωμένου τύπου που γνωρίζει μπάλα ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε πέρασε από αυτή τη χώρα στα σύγχρονα χρόνια και φυσιολογικά όπως πάντα σε αυτή τη χώρα, το '' διαφορετικό '',  '' ασυνήθιστο '', '' απρόσμενο '' και '' πρωτόγνωρο '', βάλλεται από παντού......




1) ΠΛΑΝΟ. Κυριαρχικό ποδόσφαιρο κατοχής και νοοτροπία νικητή στον ΠΑΟΚ

Ο Στέφενς έχει μεταφέρει στην ομάδα αυτό που ίσως δεν είχε ποτέ. Νοοτροπία νικητή. Ο ΠΑΟΚ μπαίνει στα παιχνίδια κυριαρχικά με κατοχή σε ποσοστιαία δεδομένα-ρεκόρ. Βασική συνέπεια αυτού οι τόσες ανατροπές. Ο ΠΑΟΚ μπαίνει για να κερδίζει. Η ομάδα βγάζει στο παιχνίδι της πιο πολλές τελικές προσπάθειες από ποτέ, μπαινει '' για πλάκα '' στην αντίπαλη περιοχή και δημιουργεί πολλές ευκαιρίες για γκολ στο 99% των παιχνιδιών της.
Το ότι δεν έχει ικανό σέντερ φορ σε αυτό το γρήγορο σύστημα να βάλει την μπάλα στα δίχτυα είναι θέμα της διοίκησης και φυσικά αν σε κάθε παιχνίδι ήταν εύστοχες οι μισές έστω από τις κραυγαλέες ευκαιρίες για γκολ, τότε είναι βέβαιο πως θα είχαμε άλλη συζήτηση. Σε αυτή τη χώρα όμως έχουμε μάθει να κρίνουμε εφήμερα και ΠΑΝΤΑ βολευτικά βάσει αποτελέσματος και δεν εξετάζουμε την περίπτωση πως χωρίς αυτή τη δουλειά ίσως τα πράγματα να ήταν πολύ χειρότερα ή πόσο λίγο θέλει αυτό το '' πολύ καλό '' που δεν μας ικανοποιεί να γίνει '' τέλειο ''. Ένας ικανός σέντερ φορ, είναι το '' τσικ '' της απογείωσης για όποιον παρακολουθεί και αντιλαμβάνεται τον φετινό ΠΑΟΚ.
Το περιβόητο ΠΛΑΝΟ, λοιπόν υπάρχει, όσο και αν λυπεί μερικούς και μεταφέρουν στους αμνούς τους το αντίθετο. Πλάνο επιθετικογένες, πλάνο νίκης, πλάνο ενέργειας, πλάνο ανάπτυξης από τα πλάγια με συγκλίνοντα άκρα και εξτρέμ. Με ένα τεχνίτη και ικανό επιθετικό, θα μιλούσαμε για εντελώς άλλα αποτελέσματα.
Όχι πως για τον τίτλο, θα άλλαζε κάτι σε μια χώρα που ο πρώτος δεν χάνει ποτέ, αλλά θα αποφεύγονταν οι γκρίνιες και οι τωρινές ανόητες μικροαστικές προστριβές......


2) Άριστη γνώση του ρόστερ και ουσιώδης προετοιμασία

Όσο περνά ο καιρός, ο Ολλανδός όλο και εξελίσσει την γνώση του περί του ρόστερ. Γι αυτό και οι κινήσεις του είναι κατά μεγάλο ποσοστό σωστές και δε φοβάται να προβεί σε καινοτομίες αν κρίνει πως οι ανάγκες ενός παιχνιδιού το επιβάλλουν.
Ρίσκο όμως που έγκειται σε σοβαρούς όρους βασισμένο εξ' ολοκλήρου στην άριστη γνώση του ρόστερ της ομάδας. Παίρνει από τον κάθε παίκτη, το μέγιστο δυνατό των δυνατοτήτων του και τον αναγκάζει να προσαρμοστεί στο σύστημα της ομάδας και όχι η ομάδα σε αυτόν. Επίσης το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί ταχύτητα και πνευμόνια. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ αν και μερικοί είναι εξαιρετικά αργοί στο παιχνίδι τους, παίζουν μεστά, με ενέργεια και σε φουλ ρυθμούς τρεξίματος.
Η φυσική κατάσταση λοιπόν των παικτών ώστε να έχουν τα ψυχικά και αθλητικά αυτά αποθέματα ( των τόσων ανατροπών ) είναι άριστα δουλεμένα στην προπόνηση, ξέροντας ο Ολλανδός πως τα πνευμόνια είναι το άλφα και το ωμέγα στο χτίσιμο αθλητικού συνόλου που με λίγους - σχετικά - ποιοτικούς ποδοσφαιριστές σκοπεύει να στοχεύει στην κορυφή.
Είναι χαρακτηριστική η ειδοποιός διαφορά της φυσικής κατάστασης των παικτών που ήρθαν νωρίτερα και έκαναν προετοιμασία με τον Στέφενς το καλοκαίρι και των υπολοίπων....


3) Επιτελείο

Για να πετύχει το εγχείρημα '' ταχύτητα, ενέργεια και φυσική κατάσταση '' ειδικά σε ποδοσφαιριστές που τα προηγούμενα χρόνια δεν είχαν συνηθίσει αυτούς τους ρυθμούς και μάλιστα με ελαχιστοποίηση της ζημίας, χρειάζεται ειδικά διαμορφωμένο επιτελείο. Πέρυσι με τον Γιώργο Δώνη και το επιτελείο του στον πάγκο το νούμερο 1 πρόβλημα στην ομάδα ήταν οι τραυματισμοί. Και μάλιστα οι τραυματισμοί από θλάσεις, είδος τραυματισμού οφειλόμενο στην κόπωση, κακή προετοιμασία και διαχείρισης του αθλητή.
Το επιτελείο με Τόνι Λόκχοφ ( στην ουσία ένας δεύτερος προπονητής και δεξί χέρι του Χουμπ ) και τον εξάιρετο γυμναστή Ονιέκε ( ό,τι καλύτερο σε τέτοια θέση κατά πολλούς στην ιστορία του ΠΑΟΚ ) έχουν σχεδόν μηδενίσει το πρόβλημα αυτό και μάλιστα με πολύ πιο επίπονα προγράμματα από πέρυσι, κάτι που φαίνεται και εντός αγωνιστικού χώρου.


4) Τα εν οίκω μη εν δήμω

Ακόμα και όταν όλοι βλέπουν ελλείψεις στο ρόστερ ή για απόδοση παικτών, ο Στέφενς διατηρεί την σοβαρότητα και ακεραιότητά του και δεν εκθέτει ούτε τις διοικητικές ενέργειες, ούτε τους παίκτες.
Ο εύκολος δρόμος θα ήταν να το κάνει. Όμως ως μια μορφή πατέρα προστατεύει τα παιδιά του από την κριτική και δεν δίνει δικαιώματα για την δουλειά και την ομάδα του.
Ακόμα και όταν οι πληροφορίες λένε '' Γκάζια Στέφενς στην προπόνηση '' ή '' Δυσφορία Στέφενς για μεταγραφές '' 'η '' Κατσάδιασμα Στέφενς '' είναι απόρροια ρεπορτάζ. Ο Ολλανδός είναι Σφίγγα.
Άλλο τι κάνει σαν προπονητής του ΠΑΟΚ, στη δουλειά του, με τους παίκτες του και με την άρχουσα διοίκηση και άλλο με το κοινό και τους δημοσιογράφους και άλλο πως κάνει τη δουλειά του.
Δεν κατινίζει, δεν κιτρινίζει και δεν βολεύεται σε πισώπλατες λύσεις αποδίδοντας ευθύνες, όπως πολλοί θα ήθελαν. Σοβαρή, ώριμη, υπέυθυνη και αντρική συμπεριφορά.
Συμπεριφορά αψεγάδιαστη, τουλάχιστον γι αυτούς που αφενός ξέρουν να κρίνουν, αφετέρου κρίνουν μόνοι τους......


5) Τακτική και κοουτσάρισμα

Πολλοί ΠΑΟΚτσήδες, μα και πολλοί από τους υπόλοιπους '' Ελληνάρες '' μιλούν για κακό κοουτσάρισμα ( βασικά ανύπαρκτο κοοουτσάρισμα ) και 'ελλειψη τακτικής. Όλοι αυτοί ας κατονομάσουν ΕΝΑ παιχνίδι που είδαν όλα αυτά. Εκτός του παιχνιδιού με τον Ολυμπιακό και την περίπτωση του Λίνο πάνω στον Κάμπελ, σε όλα τα άλλα παιχνίδια ( και όσο ο Ολλανδός μάθαινε την ομάδα του ) το κοουτσάρισμα του Στεφενς ήταν πολύ καλό με το ρίσκο να παίρνεται όποτε έπρεπε. Στις περισσότερες των περιπτώσεων ( με Άρη, Ξάνθη, Ατρόμητο, Παναθηναικό, Πλατανιά, Εργοτέλη, Καραγκάντι, Άλκμααρ έξω ) οι αλλαγές άλλαξαν τον ρου και το αποτέλεσμα του παιχνιδιού σε άλλες απλά βελτίωσαν την εικόνα. Όπως και με το σύστημα.
Όσο για την τακτική, εγώ και κινήσεις μακριά από τη μπάλα βλέπω και overlap και σωστή ανάπτυξη και ανεβασμένα μπακ και πλάνο πίεσης στη μπάλα και στο χώρο.
Τώρα, να βαφτίσω έλλειψη τακτικής τις αγωνιστικές ή σωματικές αδυναμίες ορισμένων παικτών όπως την αργοπορία στα αμυντικά χαφ ή την ανικανότητα πολλές φορές της γραμμής κρούσης σε έτοιμα γκολ, δεν θα το κάνω.......
Θα μισούσα το άθλημα και την ίδια την αντίληψη της ελληνικής γλώσσας, αν προέβαινε σε τέτοιο διάβημα! Δεν λέγεται έλλειψη τακτικής αυτό. Ίσα, ίσα.....
Και όμως το πιπίλισμα της  καραμέλας '' Ο Στέφενς δεν έχει τακτική και δεν κοουτσάρει '' είναι πια εξαπλωμένο από δόλιους μεταφορείς της τέταρτης εξουσίας, ακόμα και σε άτομα που δεν έχουν δει ούτε ένα ματς του ΠΑΟΚ, φέτος.....


6) α) Δικαιοσύνη και κριτήριο συμμετοχής βάσει δουλειάς. β) Rotation και βελτίωση ατομικών αδυναμιών. γ) Πειθαρχία = πρωταθλητισμός

α) Σε πάρα πολλά παιχνίδια του ΠΑΟΚ φέτος έχουμε δει αλλαγές θέσεων ενώ υπάρχουν διαθέσιμοι στη θέση αυτή. Έχουμε δει επίσης συνεχή παρουσία κάποιου ή σκωτσέζικο ντουζ με κάποιους παίκτες που μία είναι στην αποστολή ακόμη και βασική 11άδα και την άλλη είναι εκτός.
Αυτό συμβαίνει γιατί ο Χουμπ Στέφενς ακολουθεί σύστημα δικαιοσύνης. Είναι υπέρμαχος της σκληρής δουλειά την οποία και ανταμοίβει. Συνεπώς παίζει σε κάθε αγώνα αυτός που είναι περισσότερο έτοιμος από τον άλλο. Παραδείγματα, Σκόνδρας σε ρόλο αριστερού μπακ ενώ υπήρχαν τρεις στην αρχη, Νίνης αμυντικό χαφ, Κωνσταντινίδης κεντρικός μέσος.
β) Επίσης διατηρεί όλους του παίκτες σε εγρήγορση δίνοντας σε όλους όποτε κρίνει τις ευκαιρίες τους κάνοντας ένα σωστό rotation και βελτιώνοντας παράλληλα με αυτόν τον τρόπο τους ποδοσφαιριστες που νόμιζαν πως πήραν φανέλα βασικού στο σπίτι τους και είτε περνούσαν στάδιο ντεφορμαρίσματος είτε δεν δούλευαν όπως έπρεπε στην προπόνηση.
Ευκαιρίες πήραν όλοι που εκρινε ο Ολλανδός. Πήρε ο Ολίσε, πήρε ο Λόρενς, ο Βούκιτς, ο Νέτσιντ, ο Λόπεθ, ο Κατσικάς, ο Σπυρόπουλος, ο Νίνης. Ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
γ) Ο Στέφενς, ακόμη, δίνει πολύ βάση στον πειθαρχικό τομέα τόσο μέσα στο γήπεδο όσο και στις προπονήσεις, μη διστάζοντας να γκρεμίσει ή αναβάλλει την ιεραρχία των επιλογών του για κάτι τέτοιο, θεωρώντας - σωστά κατ' εμέ - πως η πειθαρχία και ο σεβασμός στον προπονητή και τον συνάδελφο είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία του αθλητισμού.
Κατ' επεκταση και του πρωτ-αθλητισμού!
 Το παράδειγμα με τον Χακόμπο, επαληθεύει της γραφής το αληθές, με τον Γλύκο να πραγματοποιεί μακράν την καλύτερη σεζόν της καριέρας του, αρπάζοντας την τελευταία του ίσως ευκαιρία ανάδειξης από τα μαλλια......


7) Θέμα Γκαρσία. Ευθύνεται κάπου ο Στέφενς?

Μίλησαμε πριν για δικαιοσύνη και ευκαιρίες. Υπάρχει όμως ένα και μοναδικό '' αγκάθι '' σε αυτό τον στατιστικό ισχυρισμό.
Ο παραγκωνισμός του συμβολικού αρχηγού αυτής της ομάδας του Πάμπλο Γκαρσία. Το γεγονός αυτό με λύπησε ιδιαίτερα αλλά το περίμενα από την πρώτη στιγμή. Όμως ουδεμία σχέση με την λύπη μου αυτή, έχει ο Στέφενς.....
Ο λόγος είναι απλός, λογικός, αθλητικός, ποδοσφαιρικός, μα σχεδόν ΚΑΝΕΙΣ δεν τον ανέφερε με αποτέλεσμα ο '' πολύς '' κόσμος να ενστερνιστεί και υιοθετήσει άλλη άποψη, είτε ξεσηκωτική υπέρ του Πάμπλο, είτε απαξιωτική κατά του Πάμπλο. Λιγότερο όποιο και περισσότερη λογική, ωστόσο θα έκανε καλό εκατέρωθεν.
 Όταν έναν ποδοσφαιριστή στα 36 του, ένας προπονητής σαφώς κομπλεξαρισμένος από την βαριά προσωπικότητα του Ουρουγουανού, τον αφήνει χωρίς λόγο και αιτία ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΧΡΟΝΟ χωρίς παιχνίδι και μάλιστα η θέση του ποδοσφαιριστή αυτού είναι αυτή του αμυντικού μέσου, θέση που αποτελεί την πιο απαιτητική σε φυσική κατάσταση στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, τότε υπάρχει ποτέ περίπτωση ο επόμενος προπονητής που είναι σαφώς πιο απαιτητικός να τον υπολογίζει στα 37 του (πλέον) μετά από ένα χρόνο απραξίας?
Ο κομπλεξαρισμένος προπονητής φυσικά δεν είναι ο Στέφενς αλλά ένας άλλος, προηγούμενος, που με κατινισμούς, '' σου 'πα, μου 'πες '' και την αμέριστη βοήθεια και υποστήριξη γνωστών-αγνώστων στην ΠΑΕ ΠΑΟΚ, , χαντάκωσε στην ουσία την όποια μετέπειτα καριέρα του Γκαρσία, τουλάχιστον στον ΠΑΟΚ, χωρίς ο ίδιος να εμφυσήσει ΤΙΠΟΤΑ διαφορετικό ως παρακαταθήκη στην ομάδα στον ένα χρόνο παρουσίας του στη Τούμπα.
Ο Στέφενς δεν είναι ιεραπόστολος. Κάθε άλλο. Είναι τεχνοκράτης. Και ως τεχνοκράτης και μέσα από τις προπονήσεις αλλά και του στυλ παιχνιδιού που επέβαλλε αλλά και τις άμεσες απαιτήσεις της ομάδας, έκρινε πως ο Πάμπλο ( του ενός χρόνου απραξίας, ως αμυντικό χαφ και στα 37 του, επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως ) δεν μπορεί να βοηθήσει.
Είμαι πεπεισμένος πως αν ο Στέφενς ερχόταν το καλοκαίρι του 2012 αντί του 2013, τα πράγματα - με τον πρώτο ως τότε σε συμμετοχές από το 2008, Πάμπλο Γκαρσία - θα είχαν εντελώς διαφορετική τροπή.
Όπως και να έχει ήταν κύριος απέναντί του, τον εκτιμά βαθύτατα, όπως και ο ίδιος χαίρει της εκτίμησης του Πάμπλο, κάτι που ο ίδιος επιβεβαίωνε λέγοντας πως ο Στέφενς είναι δίκαιος με όλους. Και ξέρουμε καλά πόσο δύσκολο είναι να πει ο Πάμπλο Γκαρσία τέτοια κουβέντα. Ένας άνθρωπος έντιμος, εξηγημένος, βαθιά σκεπτόμενος που μετράει τις λέξεις και τις εκφράσεις του.
Άλλο λοιπόν Δώνης με Γκαρσία, άλλο Στέφενς με Γκαρσία. Ο πρώτος τον '' σκότωσε '', ο δεύτερος απλά διαπίστωσε το '' θάνατο ''. Αν για πολλούς είναι το ίδιο, δεν συμμετέχω σε αυτή τη παράνοια.....


8) Κεντροευρωπα'ι'κό σύστημα τεχνοκρατίας, απόδοσης και εξέλιξης

Ο Χουμπ, κατηγορείται για κάτι που όταν έφυγε ο Δώνης εμείς οι ίδιοι - αλλά και άλλοι φίλαθλοι θα ήθελαν για τις ομάδες τους - επιθυμούσαμε σε ένα προπονητή. Λέγαμε για πυγμή, για πρωτοβουλίες, για ξεσκαρταρίσματα και είμασταν εναντίον της λογικης να παίζει κάποιος για να παίζει επειδή δεν υπάρχουν λύσεις χωρίς να είναι άξιος της '' φανέλας '' ή του εγχειρήματος του προπονητή. Κεντροευρωπα'ι'κό σύστημα τεχνοκρατίας, απόδοσης και εξέλιξης δηλαδή ή πιο λιανά '' όποιος δεν μου κάνει, φέυγει ''.
Μάλλον δεν ξέρουμε τι θέλουμε.......Γιατί έφτασε η χρονική στιγμή να έρθει τέτοιος προπονητής, να πράξει αυτό το μοντέλο και να κατηγορηθεί, από τους ίδιους που εξυμνούσαν και ονειρέυονταν κάτι ανάλογο, για απόρριψη πολλών παικτών και έκθεση της διοικησης και των μεταγραφών. Η γνώμη μου? Καλά τους έκανε..........Μόνο έτσι, πας μπροστά, ΕΑΝ ΘΕΣ ΒΕΒΑΙΑ!
Ευκαιρίες όπως είπαμε έδωσε σε όλους. Όμως μερικοί δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα και πολλές φορές εξέθεσαν και ζημίωσαν την ομάδα. Αυτοί λοιπόν μετά από σύντομη διαπίστωση αλλά και μη διόρθωση με σκληρή δουλειά αποχώρησαν από την ομάδα. Έτσι είχαμε ένα γενικό ξεσκαρτάρισμά στο ρόστερ μιας και οι Λόπεθ, Λόρενς, Νέτσιντ αποτελούν ήδη παρελθόν. Κωνσταντινίδης δόθηκε δανεικός, Κατσικάς μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας ενώ μάλλον το καλοκαίρι θα γυρίσει στην Πάρμα και ο Σωτήρης Νίνης. Ίσως φύγει και ο Γιώργος Γεωργιάδης, ένας ποδοσφαιριστης με μεγάλο ταλέντο αλλά με μικρή εξέλιξη και όρεξη για δουλειά.
Απ' την άλλη πλευρά, σε παίκτες που δείχνουν κατανόηση και του παραγκωνισμού τους μα και των απαιτήσεων του προπονητή και της ομάδας καθώς και όταν βλέπει θέληση βελτίωσης από αυτούς, ο Στέφενς εχει κατ' ιδίαν συζητήσεις μαζί τους με αποτέλεσμα εκείνοι να γυρίζουν καλύτεροι στον αγωνιστικό χώρο. Λούκας, Στοχ, Σπυρόπουλος, Σκόνδρας, Ολίσε επιβεβαιώνουν το παραπάνω.
Και όμως ακόμα και με αυτή την πολιτική ( που θέλαμε στον ΠΑΟΚ πέρσι όταν ο Δώνης δεν άλλαζε το δίδυμο Κουμάλο-Βιβιάν στην άμυνα, μη λέγοντας κουβέντα ), τον κατηγορούμε.......


9) Αλχημείες. Αναπαραγωγή του ρόστερ

Εκεί για μένα φάνηκε η τεράστια γνώση, εμπειρία, δουλειά και '' ποδοσφαιρικό μάτι '' του Ολλανδού. Γιατί το να βάζεις τον καθένα στη θέση του και να μην τον αλλάζεις είναι το εύκολο και το βρίσκεις και φτηνότερα και παντού. Ή το να ζητάς παίκτες συνεχώς το ίδιο.
Το να σε έχουν ΕΚΘΕΣΕΙ μεταγραφικά, να σου '' στραβώνει '' και ό,τι έχεις χτίσει ( λόγω τραυματισμών κτλ ) και να μη μιλάς αλλά να βρίσκεις λύση και με τον τρόπο αυτό να ΑΝΑΠΑΡΑΓΕΙΣ το ρόστερ με άμεσο αποτέλεσμα και σε αγωνιστικό επίπεδο αλλά και σε ταμειακό, μιας και οι διορθωτικές κινήσεις του Ιανουαρίου δεν θα είναι τόσες, όσες αν γινόταν κάτι ανάλογο και δεν είχες Στέφενς.......
Ο Κίτσιου κάπου ξεχασμένος αμυντικό χαφ στο περσινό ντουλάπι του Δώνη και προοριζόμενος για δανεικός, μέσα σε 2 προπονήσεις επιλέχθηκε από τον Στέφενς να ακολουθήσει την ομάδα στην προετοιμασία και γυρίζοντας από αυτή τον είδαμε σε ρόλο δεξιού μπακ. Αυτή τη στιγμή αποτελεί τον πιο φέρελπι και σύγχρονο ποδοσφαιριστή στη θέση αυτή.
Άλλη περίπτωση αυτή του Τζαβέλλα. Έχοντας στόπερ που δεν τον ικανοποιησαν ( Λόπεθ, Κατσικάς ) και με δεδομένη την ατυχία του Βίτορ, ο Στέφενς είδε στον Βυρωνιώτη αριστερό μπακ-χαφ τα προσόντα, την σπιρτάδα και την αντίληψη του κεντρικού αμυντικού και έτσι στο παιχνίδι με τον Άρη τον είδαμε στη θέση αυτή και μάλιστα είναι από τους διακριθέντες μέχρι στιγμής. Δεν είναι βέβαια στόπερ, αλλά με τη μη βοήθεια από τη διοίκηση στο θέμα αυτό, ο Ολλανδός βρήκε την κατάλληλη λύση αφαιρώντας μάλιστα σε μέγιστο βαθμό την ανησυχία αυτή για το άμεσο μέλλον.
Στις επιτυχίες του και η επάνοδος του Έργκους Κάτσε, με την ταχύτητα που δίνει στη ανασταλτική γραμμή ο νεαρός μέσος, κάτι που με τον παραγκωνισμό του Αλβανού μεσοαμυντικού, ήταν δύσκολο να διακρίνει καθαρά ένας άπειρος προπονητής και να δει σε ένα παίκτη που τις περισσότερες φορές προπονούνταν μόνος του, πως αυτός ίσως έχει το στοιχέιο που του λείπει σε αυτή τη γραμμή.
Ο κόσμος επίσης, αδυνατεί να καταλάβει το αυτονόητο.......Πως ο Ολλανδός τις αλχημείες τις κάνει γιατί δεν έχει άλλη επιλογή ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΕΙΔΗ είναι ξεροκέφαλος.
Με βαθύ και συνάμα αξιόλογο ρόστερ, δεν θα προέβαινε σε καμμία από αυτές.
Και είναι προς τιμήν του.....
Ο Στέφενς, με τη δυστοκία της ομάδας του στην επίθεση και την δυσαναλογία με τις τελικές προσπάθειες που παράγει, έχει ζητήσει σέντερ φορ.
Μέχρι στιγμής η διοίκηση δεν έχει φέρει, προς απογοήτευση του Ολλανδού που ΚΑΙ ΠΑΛΙ δεν γκρινιάζει, δεν κρύβεται πίσω από αυτό, δεν σταυρώνει τα χέρια του και έχει δει στον Σεκού Ολίσε μια λύση στον επιθετικό τομέα.
Αν δεν του φέρουν τελικά φορ και αν του ''βγει '' ΚΑΙ αυτή η αλχημεία και δούμε τον εξτρέμ Ολίσε, αξιόλογο σέντερ φορ, τότε η υπόκλιση πρέπει να ακολουθήσει δικαιωματικά και απλόχερα......


10) Μεταγραφικές εισηγήσεις Στέφενς. Κινήσεις ουσίας

Μετά το καλοκαιρινό φιάσκο στις μεταγραφές το μπαλάκι ( έτσι μας είπαν τουλάχιστον ), ερρίφθη στον Χουμπ Στέφενς για να επιλέξει τις διορθωτικές κινήσεις του Ιανουαρίου.
Από τις επιλογές που του δόθηκαν, ο Στέφενς έκανε κινήσεις ουσίας με δύο παίκτες της ίδιας σχολής με εκείνον αλλά και του μοτίβου της αμεσότητας, ευχρησίας και πολυθεσίας στο ελλιπές ρόστερ του ΠΑΟΚ. Ενώ θα μπορούσε να ζητήσει τα πάντα και να τον δικαιώσουν όλοι ζήτησε 3 μεταγραφές για 5 θέσεις!!!!!! Στέφενς.....
Η πρώτη ήταν για τον περιβόητο ΣΕΝΤΕΡ ΦΟΡ που η διοίκηση δεν έχει φιλοτιμηθεί να φέρει ακόμα αναγκάζοντας σε νέες αλχημείες τον 60χρονο έμπειρο τεχνικό.
Η δεύτερη ήταν στις θέσεις αμυντικού χαφ και στόπερ. Εκεί πήρε τον επίσης Ολλανδό Χέντβιγκες Μαντούρο από την Σεβίλλη, με συνδυασμό και των δύο θέσεων.
Η τρίτη ήταν στις θέσεις κεντρικού οργανωτή ( 10άρι ) και χαφ εξτρέμ. Εκεί αποκτήθηκε με εισήγηση Στέφενς ο διεθνής Βέλγος πρώην αρχηγός της Άλκμααρ, Μάαρτεν Μάρτενς, προερχόμενος μάλιστα από φουλ σεζόνς. Άρα με 2 παίκτες καλύπτει ως τώρα 4 θέσεις και με δεδομένο τις αλχημείες στο θέμα Κίτσιου, Τζαβέλλα καλύπτει άλλες 2. Respect........
Και αναμένουμε τον πολυπόθητο φορ, ΑΝ και ΠΟΤΕ.......
Επίσης, ο Στέφενς έχει παρεξηγηθεί από πολλούς στις επίμονες δηλώσεις του πως δεν χρειάζεται η ομάδα προσθήκη στόπερ. Ακόμα και τώρα μετά τον νεό τραυματισμό του Μιγκέλ Βίτορ.
 Ο Ολλανδός όμως δεν είναι χθεσινός. Με τις αλχημείες του έχει υπερκεράσει μια απόσταση μέχρι το καλοκαίρι και γνωρίζει πολύ καλά πως η αναζήτηση του ΠΟΙΟΤΙΚΟΥ ΣΤΟΠΕΡ τον Δεκέμβρη είναι δύσκολη και δεν θέλει να φορτώσε '' τζάμπα '' κίνηση στην ΠΑΕ. Είναι μετρημένος και σοβαρός, σε αντίθεση με κάποιους άλλους εκεί.......
Με το δεδομένο εισηγήθηκε στην διοίκηση την απόκτηση του 32χρονου Αμερικανού ανασταλτικού μέσου Ζερμαίν Τζόουνς που μένει ελεύθερος από τη Σάλκε να διαπραγματευτεί την μεταγραφή του. Πρόκειται για μια εξαιρετική περίπτωση που θα δώσει άλλο αέρα και ταχύτητα τόσο στη μεσοαμυντική λειτουργία της ομάδας, όσο και στην ανάπτυξη.
Έτσι ο Μαντουρο θα αγωνίζεται πιστά και απαρέγκλιτα ως κεντρικό αμυντικό πλάι στον Κατσουράνη, τον Τζαβέλλα ή τον Βίτορ όταν επιστρέψει......Άρα όντως δεν χρειάζεται προσθήκη στόπερ, αν έρθει η εισήγηση του Στέφενς ή κάτι άλλο ανάλογο .




# Συμπέρασμα από όλα αυτά: Huub, continue...........
Αν η απάθεια, είναι για μερικούς, προσόν και ΑΥΤΟ ΕΠΙΘΥΜΟΥΣΑΝ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ, τότε αυτοί είναι σε λάθος δρόμο και όχι εσύ!
Σεβασμός στον προπονητή της ομάδας του ΠΑΟΚ. Κανένας άλλος κατά τη γνώμη μου, με αυτά που του δίνουν μα πιο πολύ με αυτά που ΔΕΝ του δίνουν, δεν θα κατάφερνε καλύτερα.......
Δεν θα μας κάνετε να ξεχάσουμε και αυτά που ξέρουμε!



ΥΓ: Στο παιχνίδι κυπέλλου με τον Ηρακλή στη Τούμπα, ο Στοχ ήταν αγνώριστος.
Ήταν ξανά μια ομάδα μόνος του, εκτός του ότι σκόραρε δις. Επειδή στη χώρα αυτή αν δεν μας ενημερώσει καλά ο '' βοσκός '' δρούμε ως αμνοί και σκανδαλοθηρούμε βερμπαλίζοντας μόνο στα αρνητικά ενώ τα θετικά να τοποθετούμε στην ευκολη λύση της τύχης, υπάρχει εξήγηση για την πρόοδο του Στοχ και το έγραψαν μόνο λίγοι δημοσιογράφοι, με τους περισσότερους να σιωπούν.
Ο Χουμπ Στέφενς λοιπόν, υπολογίζοντας πολύ στον '' καλό Στοχ '' και βλέποντας την κατακόρυφη πτώση του, σε συνδυασμό με την βελτιωμένη δουλειά και προσπάθειά του στην προπόνηση, '' είδε '' το πρόβλημα στις δυνάμεις και την φυσική κατάσταση μετά το πρωτο '' πέταγμα '' του βραχύσωμου Σλοβάκου στις φάσεις που ξεκινά.
Συζήτησε λοιπόν με τον Στοχ για την καλοκαιρινή του προετοιμασία στη Φενέρ, πριν τον δανεισμό του στον ΠΑΟΚ. Κατάλαβε πως δεν λάθεψε στην εκτίμησή και έτσι μετέφερε το πρόβλημα στον γυμναστή του, τον Ονιέκε, όπου αυτός με τη σειρά του, ( μάστερ στο επάγγελμα όπως προαναφέραμε ), εξέδωσε ειδικό πρόγραμμα εκγύμνασης και βελτίωσης της φυσικής κατάστασης του παίκτη.
Η απόδοση, λοιπόν, στην τύχη και η εθελοτυφλία σε τέτοια θέματα είναι από ανεύθυνη μέχρι χυδαία. Γιατί επειδή ακριβώς αυτά δεν τα κάνει όποιος και όποιος ( και μερικούς αυτή η ακέραια γνώση του Στέφενς προς το άθλημα και τον αθλητή τους ενοχλεί ), στοιχηματίζω μεγάλο ποσό πως αν σε αυτή την καινοτομία προέβαινε κάποιος άλλος ( αγαπημένος, ίσως ) σε κάποια άλλη εποχή ( κοντινή και χαλεπή ), θα το είχαν σίγουρα πάνω από 3 μέρες πρωτοσέλιδο, ακόμη και ειδικό αφιέρωμα.
Ο προπονητής του ΠΑΟΚ, Χουμπ Στέφενς έχει πολλά να δείξει ακόμα, όμως. Για κακή τύχη πολλών. Και δυστυχώς οι περισσότεροι εξ' αυτών των '' πολλών '' είναι πόλοι της ίδιας της ομάδας......
To be continue.......