Ο Μπράιαν Κλαφ (Brian Clough) ήταν Άγγλος ποδοσφαιριστής και προπονητής ποδοσφαίρου. Γεννήθηκε στις 21 Μαρτίου 1935 στην πόλη Μίντλεσμπρο στην Αγγλία και πέθανε από καρκίνο στις 20 Σεπτεμβρίου 2004 στην πόλη Ντέρμπι της Αγγλίας.
Χαρισματικός, αντισυμβατικός, εκκεντρικός, με εκρηκτικό χαρακτήρα.
Ο Μπράιαν Κλαφ αποτελεί μία από τις πιο χαρισματικές προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ το αγγλικό ποδόσφαιρο. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο συνέδεσε το όνομά του με τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ιστορίας του βρετανικού ποδοσφαίρου.
Χάρισε τίτλους σε ομάδες που δεν είχαν κατακτήσει πότε τρόπαιο στην ιστορία τους και τοποθετείται στην κορυφή της λίστας των κορυφαίων προπονητών που δεν ανέλαβαν τα ηνία της εθνικής Αγγλίας.Δεν του άρεσαν οι τακτικές, δέχτηκε μπόλικη κριτική και άρνηση κι' όμως κυριάρχησε στην Ευρώπη. Ευφυής έφερε τα πάνω κάτω στα ποδοσφαιρικά ήθη της Αγγλίας. Ηξερε να συγκεντρώνει επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας.Σατράπης προς τους ποδοσφαιριστές, αλλά και δίκαιος. Ήταν των άκρων. Τον λάτρευαν ή τον μισούσαν.
Αν κρυφοκοιτάξουμε την τροπαιοθήκη στο γραφείο του θα δούμε τα δύο διαδοχικά Κύπελλα Πρωταθλητριών, τα δύο Πρωταθλήματα Αγγλίας και τα τέσσερα Λιγκ Καπ. Όμως, πάλι θα λείπει ένα κομμάτι του παζλ της πιο (αν όχι εμβληματικής, σίγουρα) ιδιόμορφης προσωπικότητας που κυκλοφορούσε στα αγγλικά γήπεδα για τέσσερις δεκαετίες.
Με έναν ολόδικό του τρόπο κατάφερνε πάντα να συνδέει το όνομά του με τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ιστορίας τους βρετανικού ποδοσφαίρου. Πρόχειρα: έχει χαρίσει τίτλους σε ομάδες που δεν είχαν δει πότε τρόπαιο στην ιστορία τους, κατείχε μέχρι πρόσφατα το ρεκόρ συνεχόμενων νικηφόρων αγώνων, ήταν ο δεύτερος προπονητής (τρεις είναι όλοι και όλοι) που έχει κατακτήσει πρωτάθλημα με δύο διαφορετικές ομάδες, έχει διαπραγματευτεί με επιτυχία μερικές από τις πιο ακριβές και ηχηρές μεταγραφές που έγιναν ποτέ στο νησί.
Η '' ΦΥΣΟΥΝΑ '' θα μας βάλει στα άδυτα της ποδοσφαιρικής κ προπονητκής ζωής κ καριέρας ενός πραγματικού σταρ.....
Υπήρχε μουσική, συνήθως, στο γραφείο του. Σιγοτραγουδούσε ένα τραγούδι από την πλούσια αμερικάνικη συλλογή τραγουδιών σε στυλ Φρανκ Σινάτρα. Ένα από τα αγαπημένα του ήταν το "I don't want to set the world on fire" των "Ιnk Spots".
Ειρωνική ή όχι η επιλογή του, ο Μπράιαν Κλαφ ξεκίνησε με σκοπό να βάλει... φωτιά στο ποδόσφαιρο. Οι φιλοδοξίες του ως παίκτης σμπαραλιάστηκαν από έναν τραυματισμό στο γόνατο, που τον ανάγκασε να αποχωρήσει από τους αγωνιστικούς χώρους σε ηλικία 27 χρονών.
( Ο Κλαφ ως παίκτης φόρεσε τη φανέλα της Μίντλεσπμπρο και στη συνέχεια της Σάντερλαντ. Από τους αριθμούς και τις μαρτυρίες όσων των είδαν να αγωνίζεται προκύπτει ότι ήταν ένας παραγωγικός και αξιόπιστος επιθετικός. Μόνο κατά την παρουσία του Σάντερλαντ σημείωσε 54 τέρματα σε 61 αγώνες Πρωταθλήματος και συνολικά έστειλε την μπάλα στις αντίπαλα δίχτυα 197 φορές σε 213 παιχνίδια Πρωταθλήματος. Παρ’ όλα αυτά, αγωνίστηκε στην Εθνική Αγγλίας Στην εθνική Αγγλίας μόλις δύο φορές. Το 1962 τραυματίζεται σοβαρά και μένει εκτός δράσης για δύο περίπου σεζόν. Επανήλθε, αλλά ουδέποτε η απόδοσή του έφτασε τα επίπεδα προ του τραυματισμού του. Το διαπίστωσε ύστερα από τρία παιχνίδια και δεν θέλησε να προσφέρει στον εαυτό του πίστωση χρόνου και σε ηλικία 27 ετών αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. )
( Ο Κλαφ ως παίκτης φόρεσε τη φανέλα της Μίντλεσπμπρο και στη συνέχεια της Σάντερλαντ. Από τους αριθμούς και τις μαρτυρίες όσων των είδαν να αγωνίζεται προκύπτει ότι ήταν ένας παραγωγικός και αξιόπιστος επιθετικός. Μόνο κατά την παρουσία του Σάντερλαντ σημείωσε 54 τέρματα σε 61 αγώνες Πρωταθλήματος και συνολικά έστειλε την μπάλα στις αντίπαλα δίχτυα 197 φορές σε 213 παιχνίδια Πρωταθλήματος. Παρ’ όλα αυτά, αγωνίστηκε στην Εθνική Αγγλίας Στην εθνική Αγγλίας μόλις δύο φορές. Το 1962 τραυματίζεται σοβαρά και μένει εκτός δράσης για δύο περίπου σεζόν. Επανήλθε, αλλά ουδέποτε η απόδοσή του έφτασε τα επίπεδα προ του τραυματισμού του. Το διαπίστωσε ύστερα από τρία παιχνίδια και δεν θέλησε να προσφέρει στον εαυτό του πίστωση χρόνου και σε ηλικία 27 ετών αποφάσισε να αποσυρθεί από την ενεργό δράση. )
Η παράδοση που ήθελε τους ποδοσφαιριστές στην εποχή του να γίνονται ιδιοκτήτες αθλητικών ειδών ή παμπ δεν ήταν του χαρακτήρα του. Ως προπονητής της Ντέρμπι Κάουντι και της Νότιγχαμ Φόρεστ θα ανέτρεπε τα δεδομένα.
Το άστρο Ντέρμπι
Ύστερα από μία επιτυχημένη διετία στη Χαρτπλουλ, όπου είχε στο πλευρό του ως βοηθό τον Πίτερ Τέιλορ με τον οποίο συνεργάστηκαν για περισσότερες από δύο δεκαετίες, δοκιμάζει την τύχη του στην κολλημένη επί μία οκταετία στη δεύτερη κατηγορία (σημερινή Τσάμπιονσιπ) Ντέρμπι. Μαζί με τον Τέιλορ δημιουργούν μεθοδικά εκ του μηδενός μία σπουδαία ομάδα. Το εκ του μηδενός δεν είναι σχήμα λόγου: άμα τη αφίξει του ο Κλαφ κράτησε μόνο τέσσερις παίκτες από το ρόστερ της Ντέρμπι και εισηγήθηκε την απομάκρυνση διάφορων παρατρεχάμενων του ποδοσφαιρικού τμήματος, μεταξύ των οποίων και τις δύο κυρίες που φρόντιζαν για το τσάι, με το ακλόνητο επιχείρημα ότι τις είδε να γελάνε μετά από μία ήττα της ομάδας. Μέσα σε μία εξαετία ο Κλαφ πετυχαίνει το ακατόρθωτο: κατακτά με την Ντέρμπι το Πρωτάθλημα το 1972 και την οδηγεί μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών της επόμενης περιόδου. Οι επιτυχίες αυτές ήρθαν με τον τρόπο του Κλαφ. Τη σεζόν 1971-1972 η ομάδα είχε ολοκληρώσει τις αγωνιστικές της υποχρεώσεις δύο εβδομάδες νωρίτερα από τους υπόλοιπούς διεκδικητές του τίτλου. Ο Κλαφ έδωσε εντολή στον Τέιλορ να πάρει την ομάδα για διακοπές. Οι παίκτες έμαθαν τα χαρμόσυνα μαντάτα της κατάκτησης του πρωταθλήματος στη Μαγίορκα, ενώ ο Κλαφ βρισκόταν με την οικογένειά του απομονωμένος σε κάτι μικροσκοπικά νησάκια ανοιχτά της Κουρνουάλης. Ο τρόπος του Κλαφ σημαίνει και άλλα πολλά: σημαίνει συνεχείς δημόσιες παρεμβάσεις (με δηλώσεις, με αρθρογραφία, με ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συνεντεύξεις) στις οποίες άλλοτε καυτηρίαζε ανοιχτά τις διοικητικές επιλογές και άλλοτε τα «έχωνε» σε αντίπαλες ομάδες, με τη Λιντς να αποτελεί το φετίχ του λόγω του δίχως υπερβολή βρώμικου και σκληρού αγωνιστικού προφίλ των ποδοσφαιριστών της. Ο Κλαφ ήταν απόλυτος, αν η Ομοσπονδία ήθελε να αντιμετωπίσει τα αντιαθλητικό παιχνίδι όφειλε ως πρώτο μέτρο να υποβιβάσει τα «παγώνια».
Οι επιτυχίες όσο μεγάλες και αν ήταν δεν κατάφεραν να αμβλύνουν τις τεταμένες σχέσεις με τη διοίκηση. Ο Κλαφ και ο Τέιλορ παραιτούνται στις αρχές της περιόδου 1973-74. Τα αγωνιστικά τους παράσημα δεν ήταν αμελητέα, ωστόσο η επόμενη ομάδα που ανέλαβαν ήταν η Μπράιτον που αγωνιζόταν στην τρίτη κατηγορία. Παρ’ όλα αυτά Τέτοια ήταν η αφοσίωση προς το πρόσωπο του Κλαφ, ώστε σύσσωμο σχεδόν το προπονητικό επιτελείο τον ακολούθησε. Στην Μπράιτον έμεινε 6 μήνες σημειώνοντας απογοητευτικά αποτελέσματα με μία ούτως ή άλλως κακή ομάδα.
Λίντς ή αλλιώς damned United
Το σουρεαλιστικό highlight της καριέρας του ήταν η πρόσληψη του στη Λίντς με την οποία τον συνέδεαν σχέσεις μίσους και πάθους. Εξάλλου ήταν γνωστό τοις πάσι ότι η εκτίμηση που έτρεφε για τους παίκτες με τους οποίους δούλευε ήταν τέτοια, ώστε δεν έχανε ευκαιρία να δηλώνει αριστερά και δεξιά ότι προπονεί την πιο βρώμικη ομάδα του πλανήτη. Είχε τη φήμη του αυστηρού, αλλά δίκαιου προπονητή, όμως όσα θρυλούνται ότι συνέβησαν κατά την συντομότατη παραμονή του στο Έλαντ Ρόουντ ξεπερνάνε κάθε φαντασία.
Ο συγγραφέας Ντέιβιντ Πις στο βιβλίο του «Damned United» πως ο Κλαφ έκαψε στο παρκινγκ του γηπέδου το γραφείου του προκατόχου του, θρυλικής μορφής του συλλόγου, Ντον Ρίβι. Κατά τις 44 μέρες που κάθισε ο Κλαφ στον πάγκο της Λιντς η ομάδα συγκέντρωσε μόλις 4 βαθμούς στις πρώτες 6 αγωνιστικές του πρωταθλήματος. Η αποπομπή του ήταν η μόνη διέξοδος.
"Κάποιοι με συγκρίνουν με τον Ελένιο Ερέρα και θέλω να τους ευχαριστήσω καθώς είναι τιμή μου. Ωστόσο, ποτέ δεν έχω απολυθεί", είχε δηλώσει ο Κλαφ, στην συνέντευξη Τύπου πριν τον ευρωπαϊκό ημιτελικό με την Γιουβέντους, ως προπονητής της Ντέρμπι την σεζόν 1972-73.
Οι διπλές αναμετρήσεις αποτέλεσαν την πρώτη σύγκρουση του νεαρού προπονητή με το ιταλικό ποδόσφαιρο. Με βοηθό τον Πίτερ Τέιλορ, σε ρόλο συμβουλάτορα, ο Κλαφ είχε κερδίσει το πρωτάθλημα με την Ντέρμπι και την οδηγούσε στην Ευρώπη μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ξεπερνώντας την φημισμένη Μπενφίκα στον δεύτερο γύρο.
Η περιέργεια των Ιταλών δημοσιογράφων να τον γνωρίσουν ήταν τόσο μεγάλη που ταξίδεψαν μέχρι την Αγγλία για να τον συναντήσουν, μετά από μία αναμέτρηση με την Άρσεναλ. Τα υποσχόμενα δέκα λεπτά έγιναν δύο ώρες συνομιλίας και τους Ιταλούς να φεύγουν εντυπωσιασμένοι με τον Κλαφ.
Στον πρώτο αγώνα στο Τορίνο, η Γιουβέντους νίκησε 3-1 σε ένα αμφιλεγόμενο ματς, που εξόργισε τον Κλαφ και τον ανάγκασε μετά την λήξη του να δηλώσει: "Δεν μιλάω σε κλέφτες".
Χωρίς τον κεντρικό αμυντικό Ρόι ΜακΦάρλαντ και τον μέσο Άρτσι Γκέμιλ στον επαναληπτικό, το έργο της Γιουβέντους έγινε ακόμα πιο εύκολο.
Στην συνέντευξη Τύπου πριν το ματς ο Κλαφ εμφανίστηκε με μπουκάλια μπύρας ενώ απαντούσε στις ερωτήσεις των Ιταλών, προκαλώντας αμηχανία στους παρευρισκόμενους.
Διασκεδάζοντας την αναμπουμπούλα που είχε δημιουργηθεί, δήλωσε για τον ημιτελικό: "Δεν θέλω να κάνω προβλέψεις όπως ο Πίτερ Τέιλορ. Είπε ότι θα σημειώσουμε τέσσερα ή πέντε γκολ. Εγώ θα πω μόνο ότι θα περάσουμε". Η Ντέρμπι αποκλείστηκε με "λευκή" ισοπαλία. Η πρώτη ευρωπαϊκή εξόρμηση του Κλαφ είχε φτάσει στο τέλος της.
Οι Ιταλοί θίχτηκαν όταν αποκάλεσε τους παίκτες της Γιουβέντους ρομπότ και τον αποκάλεσαν "δεύτερης κατηγορίας Ερέρα" και έμειναν έκπληκτοι όταν όρμησε στα αποδυτήρια της Γιουβέντους δίνοντας συγχαρητήρια στον πρόεδρο της "Μεγάλης Κυρίας" Τζιαμπέρο Μπονιπέρτι, μετά την πρόκριση της στον τελικό.
Τα λόγια αυτά επανέλαβε και στην συνέντευξη Τύπου. "Το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο. Καλή επιτυχία στο Βελιγράδι (Η πόλη που διεξήχθη ο τελικός). Θα ζητωκραυγάζω για την Γιουβέντους". Ότι και να είπε ο Κλαφ, ανακουφίστηκε, χωρίς να το δείχνει δημοσίως, όταν η Γιούβε έχασε από τον Άγιαξ στον τελικό.
Ανεξάρτητα με το τι πίστευαν οι Ιταλοί, ο Τσέχος προπονητής της Γιουβέντους Τσέστμιρ Βιτσπάλεκ, έβλεπε έναν γνώστη του ποδοσφαίρου πίσω από τον εκκεντρικό του χαρακτήρα: "Αν λέει ότι είμαστε ρομπότ σημαίνει ότι έχουμε αγγίξει την τελειότητα. Να επισημάνω ότι στο Λονδίνο εναντίον της Άρσεναλ η ομάδα του αγωνίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, σαν ιταλική ομάδα".
Ο Βιτσπάλεκ είχε προσέξει ότι αν και ο Κλαφ δεν ανέφερε ποτέ την λέξη τακτική, σαν να ήταν κάτι προσβλητικό, την χρησιμοποιούσε όταν ήταν ανάγκη. Τα μίντια έδιναν λιγότερο προσοχή στις τακτικές του και περισσότερο στον ίδιο.
Το θαύμα του Κλαφ
Το 1979 ο Κλαφ ήταν προπονητής της Νότιγχαμ Φόρεστ. Η αποζημίωση που είχε πάρει από την Λιντς, 44 ημέρες μετά την πρόσληψη του το 1974, τον είχε κάνει οικονομικά ισχυρό. Ο σύλλογος είχε να κατακτήσει τρόπαιο από το 1959 και η εικόνα που προκαλούσε ήταν μάλλον θλιβερή.
Ο Κλαφ αναγέννησε την Νότιγχαμ και δημιούργησε μία ομάδα με αρχές που κυριάρχησε στην Ευρώπη. Η απόκτηση του τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον από την Μπέρμπιγχαμ και του Τρέβορ Φράνσις, (επιθετικός αξίας 1.000.000 λιρών), έγιναν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο αρχηγός Τζον ΜακΓκόβερν συμμετείχε σε όλες τις ομάδες του Κλαφ.
Ο χαφ Τζον Ρόμπερτσον ήταν στην λίστα του Κλαφ από την πρώτη στιγμή που πήγε στη Νότιγχαμ ενώ οι Ίαν Μπόιερ, Κένι Μπερνς, Φρανκ Κλαρκ, Λάρι Λόιντ και Άρτσι Γκέμιλ όλοι είχαν κριθεί ανεπαρκής ποδοσφαιρικά από τις ομάδες που ανήκαν στο παρελθόν.
Ο επιθετικός Γκάρι Μπιρτλς είχε αποκτηθεί από την ερασιτεχνική Long Eaton United. Άλλοι παίκτες όπως ο Βιβ Άντερσον και ο Μάρτιν Ο' Νιλ πληρούσαν τις προϋποθέσεις αν και ορισμένοι από αυτούς είχαν παραπανίσια κιλά όπως ο Ρόμπερτσον και ήταν λίγο αδέξιοι όπως ο Λόιντ. Ο Κλαφ είχε δει κάτι σε αυτούς και του ήταν αρκετό.
Είχε την δυνατότητα να κρατάει τους παίκτες του σε εγρήγορση και σε αβεβαιότητα όσον αφορά τις προθέσεις του. Οι ευρωπαϊκοί αγώνες περιελάμβαναν πολύ μπίρα, φάρσες και παιχνίδια μυαλού. Ο Kλαφ είχε τον τρόπο του!
Οι Άγγλοι δεν ήξεραν τι να υποθέσουν για την Νότιγχαμ όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1978 ενώ ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός της Λίβερπουλ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών θεωρήθηκε ως τύχη. Γρήγορα διαψεύστηκαν.
Μετά την πρόκριση στον τελικό επί της Κολωνίας η "La Stampa" χαρακτήρισε τον Κλαφ ως μεγάλο στρατηγό του οποίου η ομάδα απέδειξε την τακτική της υπεροχή έναντι των Γερμανών. Περισσότερο υπερβολικός ο τίτλος της "El Mundo Deportivo" τον συνέκρινε με τον Ρίνους Μίχελς, τον αρχιτέκτονα του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου.
"Ο ένας δουλεύει για τον άλλον. Όταν βγαίνουν στην επίθεση έχουν εννιά επιθετικούς. Όταν αμύνονται έχουν εννιά αμυντικούς. Όποιος είναι κάτοχος της μπάλας έχει δίπλα του τρεις ή τέσσερις παίκτες για να την πασάρει", έγραφε ο Ισπανικός Τύπος.
Η λιγότερο διάσημη Μάλμε ήταν η αντίπαλος στον τελικό. Οι Σουηδοί είχαν να αντιπαρατάξουν μόνο το παθητικό οφσάιντ απέναντι στη Νότιγχαμ που κατέκτησε το τρόπαιο με γκολ του Τρέβορ Φράνσις.
Έκανε τον κόσμο να σωπάσει
Αν κερδίσει μία ομάδα κάτι για πρώτη φορά ο κόσμος μπορεί να το θεωρήσει ως τύχη. Αν επαναλάβεις την επιτυχία τότε θα τους αναγκάσεις να σωπάσουν, έλεγε ο Κλαφ. Αυτό πέτυχε η Νότιγχαμ.
Παρότι κάτοχος του τροπαίου δεν ήταν το φαβορί απέναντι στο Αμβούργο στο τελικό της Μαδρίτης. Όταν ρωτούσαν τον Κλαφ για την παρουσία του Κέβιν Κίγκαν στον τελικό απαντούσε: "Περισσότερο ανησυχώ που δεν αγωνίζεται ο Τρέβορ Φράνσις".
Ο Ρόμπερτσον πέτυχε το μοναδικό γκολ του αγώνα και ο Μπρνκο Ζέμπετς, προπονητής του Αμβούργου, δήλωνε απογοητευμένος μετά το ματς. Ο Κλαφ συνεχάρη τον Ζέμπετς με ένα φιλί στην συνέντευξη Τύπου.
Ο Ιταλός Έντσο Μπεαζόρτ (παγκόσμιος πρωταθλητής ως προπονητής της Ιταλίας το 1982) τον κατηγόρησε για κατενάτσιο ενώ ο Λαντισλάο Κουμπάλα, ο θρύλος του Ουγγρικού ποδοσφαίρου, ήταν περισσότερο γενναιόδωρος: "Moυ αρέσει η Νότιγχαμ. Κάνει το παιχνίδι της και πρέπει να μάθουμε από αυτήν. Κινούνται σωστά στο γήπεδο, μαρκάρουν και παίζουν παθιασμένα όλοι οι παίκτες".
Η νίκη είχε και αρνητικές επιπτώσεις. Οκτώ παίκτες δεν επέστρεψαν στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η ομάδα προκειμένου να συναντήσουν τις γυναίκες τους στο κέντρο της πόλης και το γυαλί ράγισε. Το θαύμα της Νότιγχαμ Φόρεστ είχε ολοκληρωθεί.
Το άστρο του άρχισε σιγά σιγά να σβήνει και ο επίλογος της θητείας του στη Νότιγχαμ γράφτηκε την σεζόν 1992-93 μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στην δεύτερη κατηγορία.
Το ανεκπλήρωτο όνειρό του ήταν να καθίσει στον πάγκο της εθνικής Αγγλίας. Τον Ιανουάριο του 2003 - πληρώνοντας με το χειρότερο τίμημα την άλλη μεγάλη του αγάπη, το ποτό -, ο Κλαφ υπεβλήθη σε μεταμόσχευση ήπατος και άντεξε 20 μήνες με τον καρκίνο, ο οποίος τον λύγισε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2004.
Δύο αγάλματα προς τιμήν του, ένα στη γενέτειρά το στο Μίντλεσμπρο κ ένα - παρέα με τον άσπονδο συνεργάτη του Πιτερ Τέιλορ- έξω από γήπεδο της Νότιγχαμ Φόρεστ το θρυλικό Σίτυ Γκράουντ είναι το επιστέγασμα της αξίας της προσωπικότητας αυτού του μεγάλου μύστη!
Το ανεκπλήρωτο όνειρό του ήταν να καθίσει στον πάγκο της εθνικής Αγγλίας. Τον Ιανουάριο του 2003 - πληρώνοντας με το χειρότερο τίμημα την άλλη μεγάλη του αγάπη, το ποτό -, ο Κλαφ υπεβλήθη σε μεταμόσχευση ήπατος και άντεξε 20 μήνες με τον καρκίνο, ο οποίος τον λύγισε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2004.
Δύο αγάλματα προς τιμήν του, ένα στη γενέτειρά το στο Μίντλεσμπρο κ ένα - παρέα με τον άσπονδο συνεργάτη του Πιτερ Τέιλορ- έξω από γήπεδο της Νότιγχαμ Φόρεστ το θρυλικό Σίτυ Γκράουντ είναι το επιστέγασμα της αξίας της προσωπικότητας αυτού του μεγάλου μύστη!
Οι τίτλοι του Κλαφ ( με έμφαση στις ομάδες που θήτευσε, ομάδες που μόνος του τις έκανε μεγάλες κ έζησαν μζί του τις μεγαλύτερες δόξες τους):
- 1971-72 Ντέρμπι Κάουντι
- 1977-78 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1979 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1980 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1979 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1978 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1979 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1989 Νότιγχαμ Φόρεστ
- 1990 Νότιγχαμ Φόρεστ
- Τσάριτι Σιλντ
- 1978 Νότιγχαμ Φόρεστ
- Ταινία για τον μύθο Μπράιαν Κλαφ, βιβλίο του συνεργάτη του Πίτερ Τέιλορ για την συνεργασία τους, η δυνατή φιλία αλλά κ μεγάλη διαμάχη τους που οδήγησε στην αμφότερη καταστροφή τους. Άρθρο από το αφιέρωμα της ιστοσελίδας Balacticos στις 11 Φεβρουαρίου του 2012 ως κριτική στην ταινία κ άγνωστες πτυχές στη ζωή του νοερού ήρωα:
Damned United (η καταραμένη Γιουνάιτεντ) που κυκλοφόρησε γύρω στα μέσα του 2009. Η ταινία αναφέρεται στον Μπράιαν Κλάφ, έναν από τους σπουδαιότερους Άγγλους προπονητές όλων των εποχών και επικεντρώνεται κυρίως στην 44 ημερών (!) θητεία του στην Λίντς Γιουνάιτεντ.
Ο Μπράιαν Κλάφ γεννήθηκε το 1935 στο Μίντλεσμπρο. Στην τοπική ομάδα πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, την οποία ολοκλήρωσε έχοντας σημειώσει 251 γκολ (αγωνιζόταν ως επιθετικός).Οι πάγκοι όμως ήταν αυτοί που τον έκαναν διάσημο. Ξεκίνησε από την Χάρτπουλ σε ηλικία μόλις 30 ετών(!) και έγινε διάσημος πρώτα από τη θητεία του στην Ντέρμπι Κάουντι (1967-1973), την οποία παρέλαβε όταν τα “κριάρια” βολόδερναν στις τελευταίες θέσεις της Β’ κατηγορίας, μετατρέποντας μια ταπεινή ομάδα σε πρωταθλήτρια Αγγλίας!Σκληρός αλλά και πανέξυπνος, απαιτούσε από τους παίκτες του να παίζουν καθαρά, καθώς σιχαινόταν το σκληρό παιχνίδι. Όλα τα χρόνια του στην Κάουντι, στο πλευρό του είχε τον Πίτερ Τέιλορ, δεξί χέρι και alter egoτου, αντίβαρο αν θέλετε, στην εκρηκτική προσωπικότητα του Κλάφ και “μανούλα” στην εξεύρεση καλών παικτών, πολλές φορές και από τα ..αζήτητα.Οι κάκιστες σχέσεις του με την διοίκηση της Ντέρμπι, τον οδήγησαν στην έξοδο το 1973. Ο Τέιλορ, αν και διστακτικά, τον ακολούθησε, ωστόσο η αθέτηση της συμφωνίας του Κλάφ με την άσημη Μπράιτον και η απόφαση του να υπογράψει στην “μισητή” και μέχρι πρότεινος μεγάλη αντίπαλο, Λίντς, αποτέλεσαν αιτία στο να χωρίσουν οι δρόμοι του με τον αγαπημένο του Τέιλορ. Η θητεία του στην Λίντς ήταν καταστροφική. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι απολύθηκε μόλις 44 μέρες από την ημέρα που προσλήφθηκε! Τότε ο Κλάφ , είπε ίσως το μοναδικό “mea culpa” στην ζωή του, προσεγγίζοντας ξανά τον Τέιλορ και ζητώντας του, να γυρίσει στο πλευρό του. Ο Τέιλορ του υποσχέθηκε πως όταν θα τελείωνε το συμβόλαιο του με την Μπράιτον θα τον ακολουθούσε ξανά. Όπερ και εγένετο.Ο Κλάφ ανέλαβε μια άλλη ομάδα της Β’ κατηγορίας, την Νότιγχαμ Φόρεστ τον Γενάρη του 1975. Το καλοκαίρι του 1976, το αχώριστο δίδυμο έσμιξε ξανά. Με την άφιξη και του Τέιλορ, η Νότιγχαμ απογειώθηκε. Δύο χρόνια αργότερα, θα κερδίσει το πρωτάθλημα Αγγλίας. Ο Κλάφ οδηγούσε για 2ηφορά στην καριέρα του, μια ομάδα από τα αλώνια της δεύτερης κατηγορίας στην κορυφή της Αγγλίας. Αυτό όμως ήταν το λιγότερο. Υπό την καθοδήγηση του, η Νότιγχαμ, μια σχετικά άσημη ομάδα, κερδίζει δύο συνεχόμενες φορές το πρωτάθλημα Ευρώπης (μετέπειτα ChampionsLeague) το 1979 και το 1980. Όλα αυτά μέσα σε ένα διάστημα μόλις 5 χρόνων!
Αυτό το παραμύθι όμως δεν έμελλε να έχει αίσιο τέλος. Οι σχέσεις του Κλάφ με τον Τέιλορ διαταράχθηκαν οριστικά, όταν το καλοκαίρι του 1982, κυκλοφόρησε μια αυτοβιογραφία του Τέιλορ, η οποία όμως δεν είχε την άδεια του ιδίου, με τίτλο: “Με τον Κλάφ”. Ο Κλάφ, δεν ενθουσιάστηκε με το βιβλίο, κατηγόρησε τον άλλοτε καλύτερο του φίλο, αποκαλώντας τον ακόμα και “κροταλία”, ενώ ο ίδιος ο Τέιλορ, απογοητευμένος, αποφάσισε να αποσυρθεί προσωρινά από το ποδόσφαιρο σε ηλικία 54 χρόνων για να επιστρέψει λίγο αργότερα στον πάγκο της παλιάς αγάπης του, της Ντέρμπι. «- Συναντιόμαστε σχεδόν καθημερινά με τα αυτοκίνητα μας στον δρόμο για το γήπεδο, αλλά αν ποτέ τον δω σταματημένο, θα προτιμήσω να περάσω από πάνω του, παρά να τον βοηθήσω!», δήλωνε εν έτη 1983 ο ίδιος ο Κλάφ.
Ο χωρισμός τους, αποδείχθηκε καταστροφικός και για τους δύο. Η Νότιγχαμ ακολούθησε φθίνουσα πορεία, με τον Κλάφ, σκιά του εαυτού του, να έχει χάσει ακόμη και την επαφή με τους ποδοσφαιριστές του, ενώ έφτασε στο σημείο να έρθει στα χέρια με οπαδούς τηςQPR (το 1989.) Ο θάνατος του Τέιλορ το 1990 κλόνισε βαθιά τον Μπράιαν Κλάφ, που συνειδητοποίησε ότι τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής του φίλου του, πέρασαν με εκατέρωθεν κατηγορίες και ύβρεις που δεν άρμοζαν στην 27χρονη (σχεδόν μια ζωή) σχέση τους. Κύλησε στο αλκοόλ και απολύθηκε άδοξα το 1993 από την Νότιγχαμ. Τα τελευταία λόγια του, αποχαιρετώντας τον σύλλογο που δόξασε και δοξάστηκε ήταν: «- Για το μόνο που μετανιώνω, είναι που δεν έχω μαζί μου τον φίλο μου..»
Ο χωρισμός τους, αποδείχθηκε καταστροφικός και για τους δύο. Η Νότιγχαμ ακολούθησε φθίνουσα πορεία, με τον Κλάφ, σκιά του εαυτού του, να έχει χάσει ακόμη και την επαφή με τους ποδοσφαιριστές του, ενώ έφτασε στο σημείο να έρθει στα χέρια με οπαδούς τηςQPR (το 1989.) Ο θάνατος του Τέιλορ το 1990 κλόνισε βαθιά τον Μπράιαν Κλάφ, που συνειδητοποίησε ότι τα τελευταία 8 χρόνια της ζωής του φίλου του, πέρασαν με εκατέρωθεν κατηγορίες και ύβρεις που δεν άρμοζαν στην 27χρονη (σχεδόν μια ζωή) σχέση τους. Κύλησε στο αλκοόλ και απολύθηκε άδοξα το 1993 από την Νότιγχαμ. Τα τελευταία λόγια του, αποχαιρετώντας τον σύλλογο που δόξασε και δοξάστηκε ήταν: «- Για το μόνο που μετανιώνω, είναι που δεν έχω μαζί μου τον φίλο μου..»
Ο Μπράιαν Κλάφ, απεβίωσε τον Σεπτέμβριο του 2004, χτυπημένος από την επάρατη νόσο, αποτέλεσμα ίσως και του αλκοολισμού του. Η οικογένεια του, δήλωσε απογοητευμένη από την ταινία που έγινε αφορμή για αυτό το άρθρο, μη αποδεχόμενη, την εμμονή που παρουσιάζεται στο φίλμ οτι είχε ο Κλάφ με τον Ντόν Ρέβι, προπονητή τότε, της Λίντς. Μάλιστα κινήθηκε δικαστικώς εναντίον των δημιουργών της ταινίας και δικαιώθηκε.
Σήμερα, ο Κλάφ λατρεύεται από τους οπαδούς και των δύο ομάδων με τις οποίες μεγαλούργησε. Αγάλματα φτιάχτηκαν προς τιμήν του και δρόμοι πήραν το όνομα του. Όχι άδικα. Η ιστορία του Μπράιαν Κλάφ και του βοηθού του, του Πίτερ Τέιλορ, δεν μπορεί παρά να γοητεύει τον σύγχρονο ερευνητή.
Όπως κάθε μεγάλη προσωπικότητα, έτσι κ ο Κλαφ είχε ένα ιδιαίτερο τρόπο να εκφράζεται. Πολλές από τις ατάκες του δεν έχουν προηγούμενο κ έχουν στην ιστορία ως μοναδικές κ ως τα ομορφότερα πλασαρίσματα αλαζονείας στην ιστορία του αθλητισμού. Ο Ζοσέ Μουρίνιο μόνο μπορεί να τον πλησιάσει σε αυτό αλλά θέλει ακόμα πολύ δρόμο για να φτάσει τον '' τίμιο Μουρίνιο '' Μπράιαν Κλαφ. Ας δούμε μερικές χαρακτηριστικές ιστορικές ατάκες:
Ο Κλαφ και το αγγλικό ποδόσφαιρο
"Αν ο θεός ήθελε να παίζουμε ποδόσφαιρο στα σύννεφα θα έβαζε χορτάρι εκεί πάνω" (για το κλασικό αγγλικό παιχνίδι με τις σέντρες)
"Δεν μπορώ καν να συλλαβήσω «σπαγκέτι», πόσο μάλλον να μιλήσω ιταλικά. Πώς θα πω σε έναν Ιταλό να πιάσει τη μπάλα, μπορεί να πιάσει τις δικές μου"(σχετικά με την εισροή ξένων στο πρωτάθλημα)
"Τουλάχιστον η Αγγλία προσέλαβε έναν προπονητή που μιλάει καλύτερα αγγλικά από τους παίκτες" (μετά την πρόσληψη του Σβεν-Γκόραν Έρικσον)
"Είμαι σίγουρος ότι οι υπεύθυνοι της Ομοσπονδίας ξέρουν πως αν μου δώσουν τη δουλειά θα θέλω εγώ να κάνω το κουμάντο. Είναι έξυπνοι, γιατί αυτό ακριβώς θα έκανα" (η αιτία για το ότι δεν ανέλαβε ποτέ τα "λιοντάρια")
Ο Κλαφ μιλάει για τον Κλαφ
"Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Βέβαια δε συμμετείχα εγώ στη δουλειά" (Ο "Κλάφι" αυτοσαρκάζεται)
"Υπήρχαν περιπτώσεις που ήμουν όντως ξεροκέφαλος. Νομίζω οι περισσότεροι άνθρωποι είναι, όταν βρίσκονται στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Αποκαλώ τον εαυτό μου ξεροκέφαλο απλώς για να του υπενθυμίζω να μην είναι" (πάνω σε κρίση αυτοκριτικής)
"Παλεύω με το πρόβλημα του αλκοολισμού μου και έχω τη φήμη ότι φέρνω τα πάντα εις πέρας" (σχόλιο για την αδυναμία του να κόψει το ποτό)
"Δεν θα έλεγα ότι ήμουν ο καλύτερος προπονητής στην πιάτσα. Σίγουρα όμως ήμουν στο top-one" (χωρίς λόγια)
Ο Κλαφ και ο θάνατος
"Όταν πεθάνω, ο θεός θα πρέπει να αφήσει την αγαπημένη του καρέκλα"
"Μη στείλετε λουλούδια όταν πεθάνω. Αν σας αρέσω στείλτε τα όσο είμαι ζωντανός"
"Όταν πεθάνω δεν θέλω βαθυστόχαστους επιτάφιους και άλλα συναφή. Προσέφερα, ελπίζω να το λένε αυτό, και ελπίζω επίσης κάποιος να με συμπαθούσε"
Simply Brian Clough
"Έχω αποφασίσει να διαλέξω τη στιγμή που θα αποσυρθώ πολύ προσεκτικά - σε περίπου 200 χρόνια" (ειρωνευόμενος τις ερωτήσεις για το πότε θα αφήσει τους πάγκους)
"Αυτός ο Σίμαν είναι ένας ωραίος νέος, αλλά κοιτάει πιο πολύ τον καθρέφτη παρά τη μπάλα" (άποψή του για τον πορτιέρο της Άρσεναλ, Ντέβιντ Σίμαν)
"Νομίζω ότι ήταν η γειτόνισσα δίπλα μου, γιατί πιστεύω νόμιζε πως αν κερδίσω κάτι τέτοιο θα χρειαστεί να μετακομίσω" (για το ποιος τον πρότεινε να γίνει Σερ)
"Θέλω η γυναίκα να είναι θηλυκό, όχι να σέρνεται για τάκλιν και να κυλιέται στη λάσπη" (το σχόλιο του για το γυναικείο ποδόσφαιρο)
"Είναι μια θλιβερή μέρα. Για τη Λιντς..." (τα λόγια του μετά την απομάκρυνσή του από τη Λιντς, ύστερα από 44 μόλις μέρες στον πάγκο)
Αναμφίβολα πρόκειται για την μεγαλύτερη μορφή προπονητή που ανέδειξε το αγγλικό, ευρωπαικό κ παγκόσμιο ποδόσφαιρο από όλες του τις πτυχές. Ένας άνθρωπος ιδιόρρυθμος, απόλυτος γνώστης, εγωιστής, ρομαντικός όσο πρέπει, ποδοσφαιρόφατσα, εύστροφος κ με πάθη, πάθη ανθρώπινα, πάθη αντρικά. Ένας γεννημένος νικητής, μια προσωπικότητα αναντικατάστατη που λείπει από τις μέρες μας. Όπως γράφει πάντα όλο το Σίτυ Γκράουντ κάθε επέτειο του θανάτου του: Brian is God! Thanks for the memories!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου