Στα τέλη της δεκαετίας του '90, στις παρυφές της νέας χιλιετίας, η FIFA - σε απόλυτη συμφωνία με την UEFA - καινοτομώντας και εξελίσσοντας τον περιβόητο '' νόμο Μποσμάν '' που έδινε την δυνατότητα σε μία ομάδα να μεταγράψει παραπάνω από 2 ξένους ή κοινοτικούς στο ρόστερ της, έδωσε εντολή για ελέυθερους δανεισμούς, τόσο από χώρα σε χώρα, όσο και στην ίδια τη χώρα, με την ρήτρα και τις συμφωνητικές λεπτομέρειες να τις αφήνει στη δικαιοδοσία τόσο του αθλητικού νόμου κάθε κράτους, όσο και των ποδοσφαιρικών σωματείων που '' έδιναν τα χέρια '' για κάποιο δανεισμό. Δανεισμοί υπήρχαν βεβαίως και πριν, όμως όχi σε τόση ευρεία γκάμα και ελευθερία, χαρακτηριστικά στοιχεία της τελευταίας 15ετίας.
Όσο καινοτόμο και να είναι όμως αυτό το μοντέλο μεταγραφικής πολιτικής, τόσο - και ειδικά τα τελευταία χρόνια που παγκόσμια οικονομική κρίση έχει κάνει την εμφάνιση της παντού - έχει μετατραπεί σε παντελή αλλαγή του ποδοσφαιρικού, αθλητικού, οικονομικού, επενδυτικού χάρτη με την συχνή και αλόγιστη χρήση του.
Επίσης απορίες, σχετικά με την χαμηλή απόδοση των δανεικών παικτών, με τον αριθμητικό όγκο των αχρείαστων μεταγραφικών κινήσεων συγκριτικά με παλαιότερες εποχές, με το κύρος των επενδύσεων, όπως και η καταρράκωση ταλέντων, πλανόνται πάνω από όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη αλλά και τη χώρα μας. Πλανόνται και παίζουν γροθιές με τα θετικά στοιχεία αυτού του αν μη τι άλλο εξελικτικού μοντέλου που θέσπισε η FIFA που όμως όπως σε όλα τα πράγματα, ήθελε μέτρο. Και όταν έχεις να κάνεις με δισεκατομμύρια και με υπέρογκες επενδύσεις, το μη μέτρο, ο λεπτός χειρισμός και η πλήρης εκμετάλλευση ενός θεσμού-νόμου που σου '' λύνει τα χέρια '' και σου προσδίδει το λιγότερο δυνατό ρίσκο, είναι αναπόφευκτα............
Πάμε να δούμε την αιτιολόγηση της εναντίωσής μου στους δανεισμούς. Τον λόγο, ουσιαστικά, που γράφεται αυτό το άρθρο, που δεν θέλει να εκφράζει μια γενική γνώμη ακροβασίας, μα να τεκμηριώσει της γραφής το αληθές, τόσο από την πλευρά των αθλητών που δίνονται δανεικοί, όσο και από την πλευρά των επενδυτών που αποκτούν παίκτες είτε δανεικούς για άμεση χρήση στο ρόστερ τους, είτε για να δώσουν δανεικούς με τις πεπαλαιωμένες και φτηνές πλέον εξηγήσεις του τύπου '' να ψηθούν '' ή '' να διορθωθούν ''.......:
- Αθλητής:
1) Ψυχολογία και Συγκέντρωση
Όποιον προπονητή - ανεξαρτήτως είδους αθλήματος - και να ρωτήσουμε, αμφότερα τα δύο παραπάνω θα μας τα εξάγει ως το άλφα και το ωμέγα για ένα αθλητή. Η ψυχολογία του '' δανεικού '' που άλλα σχεδίαζε και άλλα του βγαίνουν στην πορεία είναι συνήθως χαμηλή. Απόρροια της χαμηλής ψυχολογίας, που πηγάζει από το ότι η ομάδα που ονειρεύτηκε με την μεταγραφή ή την προώθησή του να παίξει ίσως δεν τον χρειάζεται ( άρα δεν νιώθει χρησιμότητα, επίσης άλφα και ωμέγα σε ΟΜΑΔΙΚΟ άθλημα ), αλλά και του γεγονότος πως στη νέα ομάδα δεν είναι μόνιμος και δεν ξέρει ούτε εκεί αν τον εμπιστεύονται αφού δεν είναι δικός τους, είναι και η μηδαμινή ή ελάχιστη επί το πλείστον συγκέντρωση στο σωματείο που αγωνίζεται. Συγκέντρωση που θα του προσέφερε απλόχερα το συμβόλαιο. Λύση ευθύνης και υπευθυνότητας για να συγκεντρωθεί στη δουλειά του στη νέα του ομάδα, ως καθαρά υπολογίσιμος από αυτή.Ο δανεικός ποδοσφαιριστής, ειδικά ο ευαίσθητος, ευερέθιστος με γεννετήσια κακή ψυχολογία, περνά τις δικές του αντιφάσεις, εκφάνσεις και εσωτερικούς πολέμους. Στην ουσία κρίνεται από το ξενέρωμά του, που είναι προ'ι'όν της χαμηλής ψυχολογίας και της αποσυγκέντρωσης στον καινούργιο στόχο. Να επιστρέψει εκεί που '' τζάμπα '' χάρηκε όταν υπέγραψε ή να μείνει μοιραία στο χαμηλό επίπεδο. Στοιχεία συνήθως αναπόφευκτα που είναι σε βάρος και του ίδιου αλλά και της ομάδας που τον δανείζεται....
Συν ότι αισθάνεται όσο ποτέ όχι αν αθλητής αλλά σαν προ'ι'όν ραφιού! Καταρράκωση ψυχισμού και κατ' επέκτασιν επαγγελματισμού, ειδικά σε νέους ποδοσφαιριστές ή σε ποδοσφαιριστές προερχόμενους από τραυματισμό, που αμέσως διακατέχονται με αίσθημα ανυπολογισίας!
2) '' Αγροτικό ''
Ο δανεικός ποδοσφαιριστής τις περισσότερες φορές, μη θέλοντας να πιστέψει μια σκληρή ή απαλή αλήθεια, βλέπει τον προσωρινό προορισμό ακριβώς ως έχει. Προσωρινό. Το μεταφράζει δηλαδή σαν το '' αγροτικό '' του. Σαν να έχει διοριστεί και να πρέπει να περάσει από επαρχία ή από συνοικεία για να καταλήξει εκεί που έχει ήδη αποκτηθεί. Αποτέλεσμα αυτού, ερασιτεχνικές συμπεριφορές.....
3) Ελλειψη υπευθυνότητας
Ο δανεικός ποδοσφαιριστής και σχεδόν στο 100% των πιθανοτήτων ο ποδοσφαιριστής που αγωνίζεται περισσότερο επαγγελματικά παρά λατρευτικά στο χώρο του αθλήματος, όπως και αυτός που ΔΕΝ έχει οψιόν αγοράς στον δανεισμό του, δεν λειτουργεί με υπευθυνότητα. Αποδίδει καιροσκοπικά και δεν βελτιώνει τίποτα προς όφελος της ομάδας σε περίπτωση που στραβώσει κάτι με την αποδοσή του. Ειδικά αν είναι '' όνομα '' ή έχει πέσει χαμηλά χωρίς να το περιμένει η συμπεριφορά του στον αγωνιστικό χώρο και στα αποδυτήρια μπορεί να είναι ολέθρια και καταλυτική για τυχόν αποτυχία της ομάδας που τον δανείζεται γι αυτό το μικρό διάστημα.....Ξέρει πως σύντομα θα είναι παρελθόν, οπότε παραπέμπεται στη λογική να μην είναι άνεργος γι αυτό το διάστημα. Λογική αντιποδοσφαιρική, αντιεπαγγελματική, φυσική όμως αν το δούμε βάσει ανθρώπινων και συναιθηματικών νόμων που μας διέπουν, συμπαντικά.....Κανείς μας δεν θα βελτιωνόταν και δεν θα δούλευε κάπου που δεν είχε κανένα μέλλον. Εδώ μπαίνει άλλη μια αντίφαση, με το συμβόλαιο!
4) Μη μέλος της ομάδας
Όταν ένας ποδοσφαιριστής πάει δανεικός σε ένα σύλλογο, τις περισσότερες των περιπτώσεων νιώθει μια σκάλα κάτω από τους υπόλοιπους που έχουν συμβόλαιο και γνωρίζουν πως θα δουλέψουν και η δουλειά τους θα πιστωθεί είτε με επιβράβευση είτε με διακοπή. Επίσης νιώθει παροδικός, προσωρινός και δεν έχει καμμία διάθεση για νέους κύκλους, νέες συνήθειες, αγάπη προς τον τόπο, την ομάδα, το σύνολο. Νιώθει '' έξω από τα νερά '' του. Νιώθει πως περιμένει την επόμενη μετάθεση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μη βελτίωση της απόδοσης και μη διακινδύνευσης τόσο τραυματισμού, όσο και φήμης, σε μία ομάδα που δεν θα είναι ανάλογη τους βεληνεκούς τους και ίσως τον παρασύρει στον όλεθρο και την μετριότητά της.
5) Αβεβαιότητα
Μεγάλο θέμα ενός δανεικού είναι η αβεβαιότητα. Νιώθει όπως είπαμε πριν σαν ΠΡΟΙΟΝ και όχι σαν άνθρωπος που υπολογίζουν σε αυτόν, ειδικά η ομάδα που διάλεξε να πορευτεί. Οι ψυχολογικοεγκεφαλικές τριβές λοιπόν αυτές, ειδικά σε εσωτερικές αναζητήσεις, φτάνουν σε σημείο τον ποδοσφαιριστή να έχει διαρκή επικοινωνία με τον μάνατζερ, με γραφείο ή κατευθείαν με τους ιθύνοντες της ομάδας που ανήκει για το τι μέλλει γενέσθαι. Όταν για παράδειγμα μια μεγάλη ομάδα σε παιρνει από μια μέτρια και τελικά καταλήγεις δανεικός σε άλλη μικρότερης δυναμικής και εμβέλειας από τη πρώην μέτρια τότε η αβεβαιότητα κυριαρχεί. Και η παροιμία '' ουδέν μονιμότερον του προσωρινού '' αφαιρεί σε ένα σημαντικό βαθμό τα όποια όνειρα και τονώνει την αβεβαιότητα αυτή, σε βάρος και πάλι της ομάδος που δανείζεται τον εν λόγω ποδοσφαιριστή.....Τον ποδοσφαιριστή που όπως είπαμε κρίνεται ουσιαστικά από το '' ξενέρωμα του '' και την ξαφνική προσγείωσή του.
Παραδείγματα η ανέλιξη και δουλειά του Λούκας στον ΠΑΟΚ που έχει συμβόλαιο και είναι μέλος της ομάδας με τον Στοχ που όσο δεν ξεκαθαρίζει το θέμα του μέλλοντός του, όλο και θα απομακρύνεται από τον Στοχ του Αυγουστου και του Σεπτεμβρίου. Όπως και ο Ολίσε, όπως και ο Νίνης, επίσης δανεικοί. Άλλο παράδειγμα του αβέβαιου και προβληματικού Σεμπάστιαν Λέτο στον Ολυμπιακο το 2009, ως δανεικού από την Λίβερπουλ και του άλλου Σεμπαστιάν Λέτο της τριετίας που ακολούθησε στον Παναθηναικό, όπου οι τότε πολυμετοχικοί '' πράσινοι '' τον ένταξαν στην ομάδα με συμβόλαιο.
Συμβόλαιο = σιγουριά, ευθύνη και ωριμότητα!
6) Απαξίωση αισθήματος αρχικής επιβράβευσης μιας μεταγραφής σε μεγάλο κλαμπ
Παλαιότερα μια μεταγραφή επαρχιώτη ποδοσφαιριστή ή ποδοσφαιριστή ομάδας συνοικείας σε μεγάλη ομάδα πόλης πυροδοτούσε πανηγύρια και διθυράμβους συγχαρητηρίων στον πανευτυχή εκείνη τη στιγμή, ποδοσφαιριστή, που μπροστά του διαγραφόταν μέλλον λαμπρό, βάσει αποκλειστικά της σκληρής δουλειάς, τύχης και ταλέντου του. Τώρα, αυτά δεν αρκούν. Όπως επίσης το να μεταγραφείς σε μεγάλο κλαμπ δεν είναι πλέον το δύσκολο βήμα. Η πιθανότητα να σταλείς δανεικός είναι παραπάνω του 50%, και τις περισσότερες φορές είναι και προφορικής συμφωνίας αποτέλεσμα. Οπότε, ούτε πανηγύρια, ούτε θριαμβολογίες. Η ρομαντικότητα έχει χαθεί στο βωμό του συμφέροντος.
7) Προσωπικά κίνητρα και όχι ομαδικά
Πάμε στην περίπτωση τώρα ένας δανεικός πραγματικά να παίζει καλά, πραγματικά να βελτιώνεται, πραγματικά να βοηθά. Παραδείγματα όχι τοσα όσο στις προηγούμενες περιπτώσεις αλλά αρκετά ώστε να μπει και αυτή η κατηγορία τους λόγους.
Ακόμα και αυτοί οι ποδοσφαιριστές ωστόσο έχουν προσωπικά κίνητρα από όλο αυτό που πράττουν. Είτε βοηθούν την ομάδα και είναι μαζί στο θέμα του συμφέροντος - που αποτελεί την καλη περίπτωση - όπως δηλαδή του Βιειρίνια στον ΠΑΟΚ που το 2008 ήρθε δανεικός από την Πόρτο και κέρδισε και αυτός συμβόλαιο στον ΠΑΟΚ και ο ΠΑΟΚ από αυτόν, αφού ο Πορτογάλος έγραψε ιστορία με τα ασπρόμαυρα ή βοηθούν παροδικά και με συγκεκριμένο συμφέρον προσωπικό όπως αυτό του Μήτρογλου που βοήθησε Πανιώνιο και Ατρόμητο όσο κανείς άλλος, μα απότερος σκοπός του ήταν η επιστροφή του στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό, κάτι που δικαίως κατάφερε. Παρόλ' αυτά σε ένα ομαδικό άθλημα δεν χωρούν προσωπικά συμφέροντα, άρα και αυτή η περίπτωση στη δική μου τη λογική μοιάζει αντιποδοσφαιρική και στο 90% των περιπτώσεων ο παικτης βοηθά μεν την ομάδα, με συμφέρον δε, να ρίξει μάυρη πέτρα πίσω του και να αποδείξει στην ομάδα που ανήκει, την αξία του. Γι αυτό και η επιλογή παιχνιδιών από τους δανεικούς σε τέτοιες ομάδες.....
- Παράγοντας-Επενδυτής:
1) Απώλεια εμπορικής έννοιας του ρίσκου
Προ δανεισμών, οι παράγοντες μετριάζαν τις κινήσεις τους, στο μέτρο του δυνατού και του σίγουρου. Παράλληλα έτρεμαν το ενδεχόμενο ένας παίκτης να '' μη τους βγει '' και '' τι θα τον έκαναν ''. Έπαιρναν δηλαδή ρίσκο. Τώρα με την ασφαλιστική δικλείδα των δανεισμών, αν κάποιος παίκτης δεν τους ικανοποιήσει δεν προσπαθούν ΚΑΘΟΛΟΥ περί της βελτίωσή τους, παρά και για επιτέλεση άλλων σκοπών αλλά και για εξοικονόμηση τον στέλνουν δανεικό. Άρα καθόλου ρίσκο και μηδενικό χάσιμο. Απώλεια της έννοιας του ρίσκου, σημαίνει απώλεια σημαντικού στοιχείου του επιχειρείν. Ταυτόχρονα, αποκαμακρύνεται η κρίση και κριτική για έναν εύστοχο παράγοντα και έναν άστοχο. Με καλές γνωριμίες και καλή σχετικά οικονομική κατάσταση, η '' χασούρα '' μπορεί να μετατραπει ακόμα και σε κέρδος και η άστοχη κίνηση θα περάσει στα αζήτητα αφού το ταμείο δεν θα είναι μείον, ακόμα και αν ο παράγοντας δεν έχει ξαναδεί ποδόσφαιρο.
2) Απώλεια πραγματικής θέλησης απόκτησης ενός ποδοσφαιριστή και απαξίωση πραγματικών '' ποδοσφαιρικών ματιών ''
Παλαιότερα υπήρχαν οι λεγόμενες '' καψούρες '' των προέδρων. Καψούρες που έκαναν τα πάντα για να τις ικανοποιήσουν και κινούνταν σε μία κατεύθυνση. Και φυσικά αυτές οι 3 το πολύ 4 καψούρες αποκτούνταν με σκοπό την αρχική ενδεκάδα και αν όχι μια αξιόπιστη λύση. Τώρα υπάρχει η λογική '' του κιλού και ό,τι φαγωθεί '' με κανένα αίσθημα ευθύνης και θέλησης προς κάποιο ποδοσφαιριστή. Οι κινήσεις γίνονται σαν ψώνια σε σούπερ μάρκετ, με την ασφάλεια του δανεισμού και του μελιστάλακτου μέλλοντος του μεγάλου κλαμπ, που ενδέχεται να έχει αποκτήσει 15 με 20 παίκτες και να παίζουν μόλις ο ένας ή οι δύο από αυτούς. Τραγικό και για τις δύο πλευρές.
Επίσης στο βωμό του παζαριού χάνονται και τα πραγματικά '' ποδοσφαιρικά μάτια ''. Έχει μια ομάδα μικρότερης οικονομικής επιφάνειας και βεληνεκούς μια έμπνευση με ένα ποδοσφαιριστή από έναν ειδικό. Μονομιάς ανακατέυεται το '' μεγάλο ψάρι '' και με τη λογική της ασφαλιστικής δικλείδας του δανεισμού αποκτά άλλον ενα ποδοσφαιριστή, που στην μικρότερη ομάδα θα ήταν ηγέτης με λαμπρό μέλλον ενώ στην μεγαλύτερη πιθανότατα θα '' καεί '' και από τη πλευρά του παράγοντα δεν υπάρχει ούτε ρίσκο, ούτε ευθύνη, ούτε έλλειμμα, που σε περίπτωση μονιμότητος του παίκτη όσο λέει το συμβόλαιό του στην ομάδα που μεταγράφηκε, ίσως η κίνηση να μη γινόταν καν - φοβούμενοι το ρίσκο - και έτσι το '' ποδοσφαιρικό μάτι '' να έπαιρνε την ηθική και υλική ικανοποίηση που του αρμόζει.
3) Συμβολή στην καταρράκωση μιας ποδοσφαιρικής καριέρας
Ηθελημένα ή άθελα, οι διοικήσεις που προωθούν ή αποκτούν ένα ποδοσφαιριστη και τον στέλνουν δανεικό τον κατατάσσουν ως προιον, ως πιονι και ταυτόχρονα ως μη υπολογίσιμο μέλος. Αυτό όπως είπαμε πριν στο κεφάλαιο '' αθλητής '' ενδέχεται να καταρρακώσει την καριέρα ένος ποδοσφαιριστή που χάνει την εμπιστοσύνη του, την καλή ψυχολογία του και την συγκέντρωσή του και μάταια τις περισσότερες φορές παίρνει την κατιούσα. Μερικοί βελτιώνονται βέβαια, όμως είναι λίγοι και αποτελούν εξαιρέσεις ψυχισμού και θέλησης. Είναι ωστόσο πολύ σκληρό να υπόκειται ένας αθλητής όλα αυτά, μπαίνοντας σ αυτό το τρυπάκι.
4) Μοιραία απόκτηση σχέσεων μεταξύ σωματείων
Αναφορικά με τις μετακινήσεις σε μία χώρα, μοιραία το σωματείο που δανείζει και μάλιστα όγκο παικτών μπορεί να χαρακτηριστεί από το φίλαθλο κοινό ως αφεντικό και η μικρότερη ομάδα που δανείζεται ως παράρτημα. Χαρακτηρισμός άλλοτε δίκαιος, άλλοτε άδικος, αλλά ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΛΑ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ , εφόσον υπάρχει στην μέση το τρανταχτό αυτό ψεγάδι, ο κόσμος θα απομακρύνεται από τα γήπεδα και το άθλημα βλέποντας τους δανεικούς σαν ένα ακόμα αγκάθι σε '' βρωμιές '' μετά τους διαιτητές και το '' στοίχημα ''. Και ο κόσμος πρέπει να επιστρέψει, ειδικά στη χώρα μας. Όπως γινόταν τις προηγούμενες δεκαετίες προ της εν λόγω έξαρσης των δανεισμών, όπου το κάθε σωματείο είχες τους ποδοσφαιριστές όλοδικούς του, με το παρόν τουλάχιστον αυτών προδιαγραφόμενο στην πόλη και το γήπεδο που τους θαύμαζε ο κόσμος κάθε Κυριακή.
5) Έλλειψη κριτηρίου αξιολόγησης προπονητικών επιλογών και ποιότητας σκάουτινγκ, τόσο, όσο παλιά
Σε μία ομάδα ή οργανισμό καλύτερα ζάπλουτο με πολλές λύσεις και γνωριμίες, οι δανεισμοί παικτών αποτελούν ενα ακόμη μαξιλάρι για το την αποφόρτιση του scouting team και του προπονητή. Παλαιότερα, ο προπονητής έπρεπε να κάνει ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ και ΜΕΣΤΕΣ κινήσεις που αν δεν του έβγαιναν, τότε ήταν στην πυρά. Όπως και το σκάουτινγκ. Αυτό πλέον συμβαίνει επί το πλείστον σε μικρότερα σωματεία, ενώ στα μεγάλα μπορεί ο καθένας να κάνει τα πειράματά του να φέρει όσους παικτες θέλει και με τη λογική της ισχυρής διοίκησης και των δανεισμών και το αγωνιστικό αποτέλεσμα να είναι καλό ( και ας μη παίζει το 80% των αποκτηθέντων ) και το οικονομικό σκέλος να μην έχει ζημία. Άρα εφόσον ο καθρέφτης είναι το γήπεδο και το ταμείο δεν είναι μείον, θέλει ειδίκευση και θράσος για να κριθεί σωστά και αμερόληπτα ένας προπονητής ή οι σκάουτερς με '' λυμμένα χέρια '', σε αντιδιαστολή με παλαιότερους που ίσχυε '' οθωμανικό δίκαιο '' σε περίπτωση ατυχούς πρότασης, αφού αυτή θα συνοεδευόταν υποχρεωτικά με συμβόλαιο.
6) Εύκολες και φτηνές επιλογές δανεικών, παρά σαφή οικονομική ενίσχυση
Άλλο ένα στοιχείο, υπέρ των επενδυτών. Με φτηνές λύσεις και παραβλέποντας τα παραπάνω φέρνουν ποδοσφαιριστές είτε εγνωσμένης είτε αγνώστου αξίας, για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Ποδοσφαιριστές εφήμερης χρήσης, με κανένα περαιτέρω κέρδος μεταπώλησης, μόνο και μόνο γλιτώνοντας βραχυπρόθεσμα και καιροσκοπικά τα 5/6 της αξίας των, με τον απλό δανεισμό και όχι απόκτησής τους. Αν μη τι άλλο αυτό δεν καταδεικνύει σαφή οικονομική ενίσχυση, παρά '' να περάσει η κοψοχρονιά και βλέπουμε ''.
7) Απώλεια της έννοιας του '' dealing ''
Αυτό εμένα μου δειχνει ο δανεισμός από τη πλευρά των παραγόντων. Μια προσέγγιση εμπορική, τεχνοκρατική. Προσέγγιση προιόντος και όχι ανθρώπου. Προσέγγιση μηδενικού ρίσκου, προσέγγιση ανευθυνότητας.
Συμβόλαιο σημαίνει πίστη στον ποδοσφαιριστή. Σημαίνει ευθύνη και από τη μία και από την άλλη πλευρά. Σημαίνει ευκαιρία, σημαίνει ταύτιση. Σημαίνει εκατέρωθεν εμπιστοσύνη. Στην σιγουριά από τη μία στη δουλειά από την άλλη. Δανεισμός σημαίνει τα αντίθετα. Ανευθυνότητα, καιροσκοπία, απρόσωπη προσέγγιση. Μπούσουλα προς το κοινό '' πως σήμερα είναι αύριο δεν είναι '' και '' πως σήμερα είναι αυτός, αύριο άλλος ''. Αυτά ακριβώς και με υπογραφές. Γιατί δεν λέω πως και το συμβόλαιο μπορεί να σπάσει. Αλλά άλλο '' μπορεί '', ΄΄ενδέχεται '' και άλλο είναι εξ' αρχής δεδομένο και προδιαγεγγραμένο.
Και στην περίπτωση της απόκτησης δανεικού και στην μετάθεση δανεικού ισχύει το ίδιο. Αυτός ο νομος, δινει την ευκαιρία στο παράγοντα για ελαχιστοποίηση του παλαιού, παραδοσιακου dealing. Τον αποποιεί από τις ευθυνες και την προσωπικότητά του και στη μέση μπαινουν μόνο η οικονομική επιφάνεια και η δυναμική του οργανισμού που διοικεί ή διαχειρίζεται. Με λίγα λογια οι μάχες δεν υπάρχουν πια και αν υπάρξουν ΠΑΝΤΑ κερδίζει το χρήμα, όπου με τους '' δανεισμούς '' δεν ξοδεύεται ως επένδυση πίστης αλλά ως καιροσκοπικό προιόν κέρδους.
# Πολλά θα μπορούσαμε να πούμε για τους δανεισμούς και την αντιμετώπιση αυτού του όλεθρου και εξελισσόμενης αθλητικής μάστιγας, που όπως βλέπουμε δεν είναι καθόλου λεπτομέρεια και αλλάζει όλο το χάρτη σε όλους τους τομείς. Αθλητικούς και μη.
Να πούμε για ρήτρες, για δικλέιδες, για περιορισμούς. Για μένα επειδή και αυτά να υπάρξουν, θα βρεθεί τρόπος νόμιμων κλαδικών παρενθέσεων και παραπομπών, ώστε αργά ή γρήγορα και κατά περιπτώσεις να μη λυθεί το πρόβλημα, θα πάω με τη λογική του Μεγάλου Αλεξάνδρου όταν καλέστηκε να λύσει τον Γόρδιο Δεσμό. Καλώ λοιπόν την FIFA σε ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ κάθε είδους δανεισμού. Είναι καιρός οι πρόεδροι και οι ποδοσφαιριστές να έρθουν μπροστά στις ευθύνες τους και τις αθλητικές και νοητικές τους ικανότητες αντίστοιχα. Είναι καιρός να πισωγυρίσουμε, αφού το εγχείρημα ΑΠΕΤΥΧΕ, πριν έρθει η καταστροφή και η απόλυτη σαλαμοποίηση του ποδοσφαίρου.
Είναι καιρός ο ποδοσφαιριστής να πιστώνεται και να πληρώνει το τίμημα της δουλειάς του, στο περιβάλλον που υπέγραψε, ο παράγοντας να πιστώνεται αντιστοίχως το ρίσκο και την επιτυχία ή αποτυχία και ο κόσμος να επιστρέψει έστω και δειλά στα γήπεδα, ταυτιζόμενος με τους παίκτες της ομάδας του.
Στο δρόμο του λάθους, όπου και αν σταματήσουμε είναι σωστό και το ποδόσφαιρο, Monopoly, δεν πρέπει να γίνει!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου